Lucy Burns (Brooklyn (New York), 28 juli 1879 - Brooklyn (New York), 22 december 1966) was een Amerikaanse feministe en behoorde tot de suffragettes die begin 19e eeuw actief streden voor kiesrecht in Amerika. Burns was bevriend met Alice Paul en vormde samen met haar de Congressional Union for Woman Suffrage (1913) en diens opvolger de National Women's Party. In tegenstelling tot Paul zou ze zich na de ratificatie van het negentiende amendement van de Grondwet van de Verenigde Staten (1920) volledig terugtrekken uit de strijd voor vrouwenrechten.
Vroege leven Burns werd geboren in een Ierse, katholieke familie. Haar familie, die uiteindelijk uit drie broers en vijf zussen zou bestaan, was groot en in goede doen. Haar vader was de directeur van een bank en ondersteunde haar toen bleek dat ze verder wilde leren. In 1902 behaalde ze een bachelor aan Vassar College. Dit volgde ze op met een studie naar etymologie aan de Yale-universiteit (1902-1903) Daarna zou ze een paar jaar Engels doceren aan een middelbare school in New York. In 1906 vertrok ze naar Europa. Hier studeerde ze aan de Humboldtuniversiteit van Berlijn, Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universiteit en tot slot aan Universiteit van Oxford, waar ze een doctoraat wilde behalen.
In Engeland kwam zij in aanraking met de Britse suffragettes en hun extreme acties. Vrouwen als Emmeline Pankhurst, die zij persoonlijk kende, gingen ver voor hun kiesrecht. In Engeland werden zij regelmatig gevangen gezet en gingen vanaf 1909 in hongerstaking tegen het onrecht dat zij ervoeren. Kort daarna begon de overheid met dwangvoeding. De suffragettes waren in de regel hoogopgeleide vrouwen in goede doen en de overheid wilde kost wat kost voorkomen dat zij stierven in de gevangenis. Om dit te voorkomen werden zij gedwongen tot eten. Dit gebeurde door een flexibele buis in hun keel of neus te duwen met een trechter aan het uiteinde. Hierin werd de vloeibare voeding gestopt. In veel gevallen moesten de vrouwen met geweld op hun plaats gehouden worden om de dwangvoeding toe te kunnen passen. De kennis zou Burns niet weerhouden zelf jaren later, toen zij in 1917 al vele jaren terug was in Amerika, ook in hongerstaking te gaan na een arrest. Ook zij moest dit bekopen met dwangvoeding.
Suffrage in Engeland In 1909 stopte Burns met haar studie om zich aan te sluiten bij de Britse Women's Social and Political Union (WSPU). Ze sprak mensen toe op straat en werd verschillende keren gearresteerd. Bij één van deze arresten, in 1909, leerde ze Alice Paul kennen die zich ook bij de WSPU had aangesloten en voor het strijden voor vrouwenkiesrecht in een gevangenis vastzat. Paul ging kort daarna terug naar Amerika. Burns bleef echter in het Verenigd Koninkrijk en zou tussen 1910 en 1912 actief zijn als kopstuk in de Schotse vrouwenkiesrechtbeweging. Hierna keerde ze terug naar Amerika.
Suffrage in Amerika Burns werkte bij haar terugkeer in Amerika samen met Paul en de National American Woman Suffrage Association (NAWSA). Er ontstond al gauw wrijving tussen de oude orde van de NAWSA, die vooral vertegenwoordigd werd door Anna Howard Shaw en Carrie Chapman Catt. Shaw en Catt steunden de ideeën van Paul en Burns in eerste instantie en gaven hen de ruimte om een eigen Congressional Committee te leiden onder de vleugels van de NAWSA. In 1913 hadden Paul en Burns de Women Suffrage Procession op poten gezet, wat veel aandacht genereerde voor suffragebeweging. Toen Paul haar trots hierover deelde bij een bijeenkomst van de NAWSA, kwam het tot een botsing met Catt, die al ruim 20 jaar betrokken was bij de strijd voor vrouwenkiesrecht en meende dat ze wel een erg grote mond opzette voor iemand die net bij de (Amerikaanse) beweging betrokken was geraakt. Shaw zou ook Burns op de vingers tikken in een brief uit deze periode, toen ze schreef:
Het leidde tot een scheuring in de Amerikaanse kiesrechtbeweging, aangezien de jongere vrouwen de Congressional Union (CU) opzetten die later zich zou door ontwikkelen tot de National Women's Party (NWP). Historicus en professor Sidney Bland typeert Burns als hét organisatorisch brein achter de NWP en haar voorloper. Waar Paul de plannen bedacht, zorgde Burns dat deze ook daadwerkelijk tot uitvoer konden komen. Tussen 1915 en 1916 was ze ook actief als redacteur van The Suffragiste, het blad van de CU.
Radicale tactieken miniatuur|Lucy Burns in opsluiting, waarschijnlijk in het Occoquan Workhouse in 1917 Nu Paul en Burns niet langer verbonden waren aan de NAWSA, gingen ze actief gebruik maken van de fellere tactieken die de Britse feministen hadden gebruikt. Ze startten met de Silent Sentinels, waarbij duizenden vrouwen demonstreerden voor vrouwenkiesrecht voor het Witte Huis. Enkele vrouwen ketenden zich zelfs aan het hek van het Huis vast. Het kwam ze op arrestaties en gevangenisstraffen te staan. De vrouwen zetten, onder leiding van Burns, hun verzet in het Occoquan Workhouse waar ze gevangen werden gezet, voort. Ze weigerden de toegewezen werkzaamheden uit te voeren en gingen in hongerstaking. Mishandelingen en dwangvoedingen volgden.
Lucy Burns werd al met al zes keer vastgezet in Amerika en viermaal in Engeland en zou de Amerikaanse suffragette worden die de meeste tijd opgesloten had doorgebracht. Ze had binnen de vrouwenbeweging de naam opgebouwd een opgewonden standje te zijn, nog eens versterkt door haar vuurrode haar dat haar in elke groep die ze toesprak deed opvallen. Hoewel zij en de ander suffragettes hun doel bereikten - kiesrecht werd aangenomen met het Negentiende Amendement in 1920 - brak de strijd voor het kiesrecht en alle gevolgen daarvan voor haar persoonlijk, haar. Hoewel ze nog een tour deed om de aanname van het amendement na haar vrijlating te bespoedigen, besloot ze na de aanname van kiesrecht geen andere publieke functies meer uit te voeren. Ze gaf hiervoor zelf als reden: "Ik wil niets meer doen. Ik denk dat we dit alles hebben gedaan voor vrouwen, en we hebben alles wat we hadden voor hen opgeofferd, en laat hen er nu maar voor vechten. Ik ga het gevecht niet meer aan."
Latere leven In 1920 trok ze zich terug en ging samenwonen met twee van haar ongehuwde zussen. Haar jongste zusje overleed in 1923 tijdens een bevalling. De baby, een dochter, zou worden opgevoed door Burns. In 1966 overleed Burns in New York.
Nalatenschap In het voormalig Occoquan Workhouse is tegenwoordig een museum gevestigd dat Burns' naam draagt, het Lucy Burns Museum. Het museum handelt over de geschiedenis van het Workhouse en de opsluiting van de suffragettes. In Wisconsin is ook een instituut dat haar naam aan de feministe ontleent: het Lucy Burns instituut. Het instituut sponsort Ballotpedia, een encyclopedie over kiesrecht en democratie.
In 2004 verscheen een film over de suffragettes en Lucy Burns, Iron Jawed Angels. Twintig jaar later volgde een musical, Suffs (2024), die focuste op de Amerikaanse strijd voor kiesrecht en meer specifiek op Paul en Burns.
Categorie:Amerikaans activist Categorie:Amerikaans feminist Categorie:Amerikaans vrouwenrechtenactivist