Vicente "Enzo" Potolicchio (Caracas, 7 augustus 1968) is een Venezolaans autocoureur en zakenman. Hij was tevens teameigenaar van 8 Star Motorsports.
Carrière Potolicchio begon zijn autosportcarrière in het formuleracing en reed hier voornamelijk in Formule Ford-kampioenschappen. In 2005 werd hij hier in zijn thuisland Venezuela kampioen. Tevens was hij in 1998 kampioen in de Venezolaanse Porsche Supercup en nam hij tussen 2001 en 2005 deel aan enkele races in de U.S. F2000. Hier behaalde hij in zijn laatste jaar een podiumfinish op Road Atlanta.
In 2009 nam Potolicchio deel aan twee races in de Noord-Amerikaanse Ferrari Challenge, waar hij een zege en een derde plaats behaalde. In 2010 en 2011 werd hij kampioen in de klasse. Ook in 2011 debuteerde hij in de DP-klasse van de Rolex Sports Car Series (RSCS) bij het team Starworks Motorsport. Samen met zijn teamgenoot Ryan Dalziel won hij de seizoensfinale op de Mid-Ohio Sports Car Course en werd dertiende in de eindstand.
In 2012 reed Potolicchio een dubbel programma in de DP-klasse van de RSCS en de LMP2-klasse van het nieuwe FIA World Endurance Championship (WEC) bij Starworks. In de RSCS behaalde hij naast Dalziel podiumplaatsen in de 24 uur van Daytona en op het New Jersey Motorsports Park, Road America en Watkins Glen International. Hij miste wel de laatste vier races en werd elfde in het klassement. In het WEC won hij met Dalziel en Stéphane Sarrazin drie races: de 12 uur van Sebring, de 24 uur van Le Mans en de 6 uur van São Paulo. De LMP2-klasse had dat jaar geen apart klassement, maar Potolicchio werd wel negende in het algemeen kampioenschap.
In 2013 richtte Potolicchio zijn eigen team 8 Star Motorsports op, waarmee hij opnieuw in het WEC en de RSCS reed. In het WEC reed hij naast Rui Águas in de LMGTE Am-klasse, terwijl de derde coureur rouleerde. Hij won de 6 uur van Spa-Francorchamps en de 6 uur van Shanghai en stond daarnaast nog tweemaal op het podium. Met 128 punten werd hij tweede in de eindstand, slechts een punt achter Jamie Campbell-Walter en Stuart Hall. In de RSCS stond hij, samen met Sarrazin en Michael Valiante, tweemaal op het podium van de DP-klasse op Mid-Ohio en Watkins Glen, maar hij legde zelf vaak niet genoeg afstand af om in aanmerking te komen voor kampioenschapspunten. Hierdoor werd hij slechts twintigste in de eindstand.
In 2014 reed Potolicchio enkel in de eerste race van het IMSA SportsCar Championship, de opvolger van de RSCS, en in de eerste twee races van het WEC. In 2015 reed hij voor AF Corse in de Pro-Am Cup van de Blancpain Endurance Series, waarin een vierde plaats in de seizoensopener op het Autodromo Nazionale Monza zijn beste resultaat was.
In 2016 stapte Potolicchio over naar de LMP3-klasse van de European Le Mans Series, waar hij voor Graff reed. Een vierde plaats in de seizoensfinale op het Autódromo do Estoril was zijn beste race-uitslag. Datzelfde jaar keerde hij ook terug naar de Ferrari Challenge, waar hij tot 2023 regelmatig in de Noord-Amerikaanse en Europese kampioenschappen uitkwam. In 2021 werd hij tevens tweede in de Trofeo Pirelli Am-klasse van de Ferrari Challenge World Final op het Circuit Mugello.
Externe link Statistieken op Driver Database
Categorie:Venezolaans autocoureur