Elu tsitadellis is een Estse dramafilm uit 1947, geregisseerd door Herbert Rappaport. De film was de eerste lange geluidsfilm die in Estland werd gemaakt sinds Päikese lapsed uit 1932 en tevens de eerste film die werd gemaakt in de Estse Socialistische Sovjetrepubliek, die in 1940 was ontstaan na de inval en de annexatie van Estland door de Sovjet-Unie.
Verhaal
De beroemde botanieprofessor August Miilas heeft zich teruggetrokken in zijn villa, omgeven door een hoge houten omheining, om zich volledig aan de wetenschap te wijden. Zijn levensdroom is een grootschalig moerasontginningsproject dat het hele volk ten goede zou komen, maar principieel houdt hij zich verre van iedere vorm van politiek. Toch woedt er oorlog en loopt de Duitse bezetting van Estland ten einde. Met de nadering van de Sovjettroepen worden de oude wetenschapper, zijn vrouw Eva en zijn kinderen Karl en Lydia onvermijdelijk meegesleurd in de maalstroom van de gebeurtenissen.
Wanneer de macht wisselt, keren Miilas’ oudste zoon Ralf en zijn neef Richard, een arts van beroep van wie lange tijd niets is vernomen, terug naar de villa. De professor is gelukkig: eindelijk is de hele familie weer samen! Hij vermoedt echter niet dat er binnen de muren van zijn “citadel” een conflict broeit. De jongere generatie, Karl en Lydia, is onder invloed van de Sovjet-Russische legermajoor Ants Kuslap de nieuwe machthebbers gaan steunen. Achter de ontspannen houding van Ralf en Richard schuilen echter duistere geheimen.
Rolverdeling
Hugo Laur als Prof. August Millas Aino Talvi als Eva Miilas Gunnar Kilgas als Karl Miilas Lia Laats als Lydia Miilas Lembit Rajala als Ralf Miilas Betty Kuuskemaa als Anna Rudolf Nuude als Ants Kuslap Andres Särev als Richard Miilas Aleksander Randviir als Kiinast Eduard Tinn als Lillak
Productie De film is gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk uit 1946 van de schrijver August Jakobson. De film zou oorspronkelijk gemaakt worden door een nieuw filmbedrijf, genaamd Estofilm, maar uiteindelijk werd ervoor gekozen om de productie onder te brengen bij het bestaande Sovjet-Russische staatsbedrijf Lenfilm. Regisseur Herbert Rappaport had film gestudeerd in Wenen en had in Berlijn, Parijs en zelfs Hollywood gewerkt, voordat hij in 1936 om onbekende reden terugkeerde naar de Sovjet-Unie.
De film kostte 5 miljoen roebel.
Release en ontvangst De film werd 42 dagen eerder dan gepland voltooid en werd op 6 november 1947 in de Helios-bioscoop in Tallinn vertoond ter gelegenheid van de viering van de 30e verjaardag van de Oktoberrevolutie. Een dag later werd de bioscoop hernoemd tot Kino Oktober.
De film werd in 1948 en 1949 vertoond in de rest van de Sovjet-Unie, Duitsland, Finland, Oostenrijk en Zwitserland. In 1948 won de film ook een Stalin-prijs.
Op 3 februari 2012 bracht het filmprogramma Jupiter een televisiedocumentaire over de film uit, met archiefinterviews met Olga Lauristin, destijds minister van Cinematografie van de Estse SSR, de acteurs Lia Laats, Gunnar Kilgast en Hugo Lauri, en regisseur Herbert Rappaport.
In 2020 werd de film opgenomen in het boek 101 Eesti Filmi (101 Estische films) van filmcriticus Tristan Priimägi, die de belangrijkste films uit de Estische filmgeschiedenis behandelt.
Externe links
Categorie:Film uit 1947 Categorie:Estische film Categorie:Russische film Categorie:Dramafilm Categorie:Propagandafilm Categorie:Film van Tallinnfilm