Peter Arthur Caesens (P.A.C.; bekend onder de bijnamen PACMAN - zijn initialen aangevuld met 'man' - en PONAM, zelfgekozen afkorting van 'Permanent Onterecht Afgewezen Minnaar'; Kortrijk, 16 juli 1962 - aldaar, 2 maart 2020) was een Belgisch dichter, auteur, schilder, tekenaar, performer, muziekkenner, bibliotheekmedewerker en stads- en cultuurfiguur in Kortrijk. Daarnaast was hij de officiële belleman van Kortrijk, een functie die hij van 2001 tot aan zijn dood bekleedde. Daarnaast wordt hij omschreven als een 'doenderik, avant-gardist, kritikaster, dagdromer en cultuurfreak'.Stijn Tormans, "Dood van een belleman: het bijzondere einde van Peter Arthur Caesens", Knack. https://www.knack.be/nieuws/dood-van-een-belleman-het-bijzondere-einde-van-peter-arthur-caesens/
Caesens was oprichter en bezieler van de Allesbehalve Ideale Bibliotheek (ABIB), een omvangrijke privécollectie die hij in zijn woning samenbracht. De collectie omvatte naar schatting anderhalf miljoen boeken, kranten, tijdschriften, partituren en andere documenten. Caesens kwam in 2020 om het leven bij een woningbrand waarbij ook de ABIB verloren ging.
Jeugd en opleiding Caesens groeide op als oudste van vier kinderen aan de Blauwe Poort in Kortrijk. Als kind is hij op school gepest en trok hij zich vaak terug in de bibliotheek, waar hij troost vond in boeken. Op zijn zestiende had hij naar eigen zeggen het verzameld werk van Dostojevski gelezen. In zijn jeugd was hij actief bij de KAJ en van 1984 tot 1985 vervulde hij zijn legerdienst in Sijsele."Gilde van Bellemannen brengt hulde aan Peter Caesens tijdens uitvaartplechtigheid", KW.be. https://kw.be/nieuws/samenleving/gilde-van-bellemannen-brengt-hulde-aan-peter-caesens-tijdens-uitvaartplechtigheid/
Hij liep lagere school en middelbaar onderwijs aan het Sint-Amandscollege Zuid in Kortrijk en studeerde schilderwerken en plastische kunsten aan het VTI Kortrijk. Daarna volgde hij een opleiding grafische industrie aan het HIGRO in Gent en Mariakerke. Gedurende tien jaar volgde hij beeldende kunsten en publicitaire vorming aan de Kortrijkse Academie. Hij trok nadien naar de Kulak om wijsbegeerte te studeren en behaalde een graduaat bibliotheek-, documentatie- en informatiewetenschappen aan de Bibliotheekschool in Brugge. Eind jaren negentig volgde hij de School voor Bestuursrecht West-Vlaanderen en verdiepte hij zich in muziek, muziekpedagogiek en muziekgeschiedenis, onder meer aan het Conservatorium van Kortrijk, de UGent en het Seminarie voor Musicologie.Koen Becarren, "Interview met Peter Arthur Caesens", Digitaal Vlaanderen, 1 april 2001, 3 p.
Loopbaan in de bibliotheek Van 1985 tot 1991 was Caesens bibliothecaris van de vrije openbare parochiebibliotheek KWB Sint-Jan in Kortrijk. Vanaf 1986 werkte hij bijna vijfendertig jaar op de afdeling Beeld & Geluid van de Kortrijkse stadsbibliotheek. In een portret uit 1994 werd hij omschreven als discothecaris van de stadsbibliotheek.Paul Dadou, "Dagboekenschrijver, discothecaris, monumentenfilosoof ... of Don Quichot?", Echo Kortrijk / Echo Plus, 2 maart 1994, p. 4.
thumb|rechts|Peter Arthur Caesens aan het werk in de bibliotheek van Kortrijk
Hij was gespecialiseerd in klassieke muziek, met kennis van gregoriaanse en middeleeuwse muziek, renaissance- en twintigste-eeuwse muziek. Hij was bewonderaar van Igor Stravinsky, Edgard Varèse en Karlheinz Stockhausen. Collega's en bibliotheekbezoekers omschreven zijn muziekkennis als omvangrijk.
Als stadsambtenaar uitte Caesens geregeld kritiek op het gevoerde bibliotheekbeleid, doorgaans met humor.
De Allesbehalve Ideale Bibliotheek (ABIB) In de vroege jaren negentig begon Caesens een verzameling documenten op te bouwen. Hij redde boeken, archieven en papieren die anderen wegwierpen, onder meer materiaal dat door openbare bibliotheken werd afgevoerd. Hij doopte zijn verzameling de Allesbehalve Ideale Bibliotheek (ABIB).
Archivering vormde voor Caesens een levensdoel. In een interview uit 2001 stelde hij dat ieder document dat ooit gecreëerd was, volgens hem het recht had om te overleven en voor het nageslacht raadpleegbaar te blijven. Hij sprak daarbij over zijn ambitie om 'archivaris van de wereld' te worden.
Hij verzette zich tegen het weggooien van boeken, tijdschriften en andere documenten door bibliotheken en instellingen. Vanuit die overtuiging verzamelde, classificeerde, sorteerde en ordende hij systematisch materiaal dat anderen afdankten.
Wat begon met enkele rekken groeide uit tot een verzameling die zijn woning, een voormalige bakkerij aan de Vooruitgangstraat 27, volledig innam; hij bouwde er een extra vleugel bij. Caesens schatte zijn bestand op vierhonderd meter boekenplanken, met de ambitie om tien keer zoveel te kunnen tonen als hij over voldoende ruimte zou beschikken."Allesbehalve Ideale Bibliotheek toont unieke collectie", De Standaard. https://www.standaard.be/regio/allesbehalve-ideale-bibliotheek-toont-unieke-collectie/45428591.html Volgens schattingen omvatte de ABIB uiteindelijk ongeveer anderhalve kilometer aan boeken en anderhalf miljoen stuks papier, met een geschatte waarde van 250.000 euro.
Caesens ordende zijn collectie volgens de Universele Decimale Classificatie (UDC) en breidde die uit met eigen categorieën. Zo hield hij bijvoorbeeld het archief van de lokale afdeling van Agalev bij."Reeks. Verzamelplaats. De wereld bewaard in Kortrijk", De Standaard. https://www.standaard.be/media-en-cultuur/reeks.-verzamelplaats.-de-wereld-bewaard-in-kortrijk/43209878.html Hij omschreef zichzelf niet als een klassieke verzamelaar: hij kocht naar eigen zeggen nauwelijks materiaal, maar verzamelde wat hem gratis bereikte. Buurtbewoners zetten regelmatig boeken voor zijn deur.
Naast zijn fysieke collectie hield hij een eigen blog bij, waarop hij ironisch getinte prozastukjes publiceerde.
Erfgoedverenigingen erkenden na verloop van tijd de waarde van zijn werk, en Stad Kortrijk deed voor projecten rond de Tweede Wereldoorlog een beroep op zijn collectie. Caesens maakte zich zorgen over de toekomst van de ABIB na zijn dood en dacht met vrienden na over mogelijke oplossingen, zoals het onderbrengen van delen van de collectie bij kennissen of de aankoop van een leegstaande kerk als definitieve locatie.
Belleman van Kortrijk thumb|rechts|Peter Arthur Caesens als belleman van Kortrijk
In 2001 werd Caesens verkozen tot belleman van Kortrijk en kreeg hij van de stad een uniform en een bel. Hij trad op bij vergaderingen, feesten, reünies en tentoonstellingen, waar hij met luide stem de aandacht van het publiek trok en een toespraak hield. Buiten Kortrijk was hij als belleman actief voor L'Âne qui butine, onder meer in Rijsel en omstreken. Daar was hij op verschillende culturele plaatsen actief als 'crieur public'. Hij was dus ook een grens- en taaloverschrijdende belleman. Hij omschreef zichzelf als een 'massacommunicator' en 'sociale ijsbreker'.
Meer dan een jaar na zijn dood werd tijdens de Rollofeesten van augustus 2021 Stephan Vandemaele uit Marke tot zijn opvolger verkozen. Caesens was tijdens dezelfde feesten in 2001 aangesteld als eerste belleman van Groot-Kortrijk. Een jury met onder meer Caesens' broer Maarten, de voorzitter van de cultuurraad en vertegenwoordigers van de Orde van de Bellemannen en de Rollofeesten koos Vandemaele als opvolger."Nieuwe Kortrijkse belleman verkozen jaar na tragische dood Peter Caesens", VRT NWS. https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/08/30/nieuwe-kortrijkse-belleman-verkozen-jaar-na-tragische-dood-peter/ thumb|links|De bel die Caesens als belleman gebruikte, zoals ze na de woningbrand werd teruggevonden.
Politiek engagement Caesens was jarenlang politiek actief. Van eind 1987 tot midden 2001 was hij plaatselijk partijsecretaris van Agalev in Kortrijk en later fractiemedewerker. Midden 2002 stapte hij over naar Spirit. In juni 2009 was hij kandidaat voor het Vlaams Parlement voor de Sociaal-Liberale Partij (SLP). Een beoogde integratie met Groen eind 2009 liep voor hem persoonlijk op niets uit.
Ander maatschappelijk engagement Naast zijn professionele en politieke activiteiten engageerde Caesens zich in culturele organisaties. Hij was actief binnen de Culturele Raad van Kortrijk en maakte deel uit van de raad van bestuur van de Stedelijke Musea. Ook was hij betrokken bij vzw Driewerf. In 2007 werd hij voorzitter van de Rollegemse Folklorefeesten.
Kunst, muziek en literatuur thumb|rechts|Peter Arthur Caesens bij zijn schilderwerk Het geloof in een transcendente realiteit (1982–1988). Het werk ging in vlammen op bij de woningbrand. Caesens was artistiek actief als dichter, schrijver en schilder. Christoph Bruneel omschreef hem in 2023 als performer, danser, stadsomroeper, muziekkenner, componist en tekenaar.Christoph Bruneel, "Peter Arthur Caesens", Empreintes, revue d'art et de littérature, nr. 42, herfst 2023, pp. 28-29.
Tot zijn beeldend werk behoorde het omvangrijke schilderwerk Het geloof in een transcendente realiteit (1982-1988). Daarnaast hield hij zich bezig met kunst met een vluchtig karakter. thumb|rechts|Een partituur van Peter Arthur Caesens
Al in het begin van de jaren tachtig trad Caesens op als spokenword- en punkpoëzieperformer in Kortrijkse jeugdhuizen en op podia zoals de Kortrijkse Hallen (1983) en Humo's Rock Rally (1986, met het project 'Wei Stinken'). Rond die tijd leerde hij Christoph Bruneel kennen, met wie hij decennialang aan een nooit voltooid gedicht schreef, het Gedicht Zonder Einde dat uiteindelijk meer dan vijfhonderd bladzijden telde. thumb|rechts|Peter Arthur Caesens en Christoph Bruneel tijdens hun duo-uitvoering van de Ur-Sonate van Kurt Schwitters in Galerie SAGA in Hellemmes, 25 januari 2020.
Als danser en performer bracht hij tijdens het tienjarig bestaan van het Kortrijkse cultureel centrum Limelight een abstracte dansperformance. Zijn activiteiten als danser en performer worden ook in latere beschrijvingen van zijn werk vermeld. In januari 2020 trad Caesens samen op met Christoph Bruneel in Galerie Saga in Rijsel, waar zij hun interpretatie van de Ursonate van Kurt Schwitters performden. Het zou Caesens' laatste performance worden voor zijn overlijden op 2 maart 2020. Van de uitvoering werd een video-opname gemaakt. Hun interpretatie van de Ursonate is te beluisteren op de dubbel-lp: 'Geluidsarchieven van het collectief Driewerf... de volgende keer zullen we het beter doen'. thumb|rechts|Peter Arthur Caesens en Christoph Bruneel in 2009
Caesens en Bruneel werkten ruim drie jaar samen aan de roman Gulden Spoorloos, waarin de Kortrijkse Gulden Sporen fictief verdwijnen. Het duo schreef, schrapte, herschreef en las de tekst tijdens gezamenlijke schrijfsessies."Christoph Bruneel publiceert boek als eerbetoon aan Kortrijkse belleman", KW.be. https://kw.be/nieuws/cultuur/boeken/christoph-bruneel-publiceert-boek-als-eerbetoon-aan-kortrijkse-belleman/ Het boek verscheen onder het gezamenlijke pseudoniem 'De Lanzedeners', door henzelf omschreven als 'Hedendaagse Rederijkers'."Vriend geeft boek uit ter nagedachtenis van belleman: 'Hij is nog niet vergeten'", Het Nieuwsblad. https://www.nieuwsblad.be/regio/west-vlaanderen/zuid-west-vlaanderen/vriend-geeft-boek-uit-ter-nagedachtenis-van-belleman-hij-is-nog-niet-vergeten/55672647.html
In het verhaal, dat historische achtergronden met een humoristische toon combineert, treden Kortrijkse en historische figuren op. Caesens twijfelde of het boek ooit klaar zou raken. Na zijn dood werkte Bruneel het manuscript af en gaf hij het uit als postuum eerbetoon aan zijn vriend.
Dagboeken thumb|rechts|Het eerste boekdeel van het dagboek van Peter Arthur Caesens Caesens begon op zeventienjarige leeftijd een dagboek bij te houden. In een interview uit 1994 vertelde hij dat hij inmiddels aan zijn 31e dagboek bezig was. Zijn dagboeken beperkten zich niet tot persoonlijke notities: hij verwerkte er onder meer gedichten, tekeningen, knipsels en observaties uit zijn omgeving in.