René Lambrichts (Borgerhout, 1 april 1900 – Ukkel, 24 november 1993) was een Belgisch advocaat en politiek activist. Hij stichtte in januari 1937 Volksverwering – La Défense du Peuple, een vooral in Antwerpen actieve antisemitische en nationaalsocialistische organisatie die van 1937 tot 1944 bestond. Tijdens de Duitse bezetting zette Volksverwering met toestemming van de bezetter haar propaganda voort. Lambrichts bleef daarbij als leider, spreker en publicist actief.
Opleiding en vroege politieke activiteit Lambrichts begon omstreeks 1928 rechten te studeren. Van 1933 tot 1935 liep hij stage als advocaat en werd hij lid van de Vlaamse Conferentie der Balie van Antwerpen. In 1933 trad hij toe tot het Belgisch-nationalistische en corporatistische Nationaal Corporatief Arbeidersverbond (NACO). Hij werd hoofdredacteur van het orgaan van die vereniging, De Stormloop, dat tussen 1933 en 1936 verscheen.
Het NACO zocht in 1935 toenadering tot het Verdinaso. Na het verdwijnen van het NACO richtte Lambrichts in januari 1937 Volksverwering op. Historicus Rudi Van Doorslaer situeert de oorsprong van de organisatie eveneens in de Belgisch-nationalistische en extreemrechtse milieus waarin Lambrichts vóór 1937 actief was.
Volksverwering Volksverwering gaf vanaf januari 1937 een gelijknamig blad uit met als ondertitel Propagandablad ter Beveiliging van Bloed en Bodem. De organisatie had afdelingen in onder meer Genk, Brussel, Luik en Gent, maar haar voornaamste werkterrein bleef Antwerpen. Lambrichts stond als Antwerps advocaat aan het hoofd van de beweging.
De organisatie hing een op biologisch racisme gebaseerd antisemitisme aan en nam een uitgesproken pro-nationaalsocialistische houding in. Het onderzoeksrapport Gewillig België rekent Volksverwering tot de organisaties die een anti-Joodse houding aannamen of daarvan hun voornaamste programmapunt maakten. Het rapport omschrijft Lambrichts als oprichter en leider en benadrukt het hoofdzakelijk Antwerpse karakter van de beweging.
Volksverwering onderhield reeds vóór de oorlog contacten met nationaalsocialistische organisaties in Duitsland. Vanaf 1 april 1938 ontving de vereniging een maandelijkse toelage van honderd Reichsmark van de Duitse regering. Omstreeks die periode werd onder leiding van Gustaaf Vanniesbecq een paramilitaire Actie-Groep opgericht. Lambrichts behoorde samen met Vanniesbecq, voormalige NACO-leden en rexisten tot de stichtende leden van de vereniging zonder winstoogmerk waarin Volksverwering werd omgevormd.
Duitse bezetting In maart 1940 werd het verschijnen van het blad Volksverwering door de Belgische overheid verboden. Na de Duitse inval in mei 1940 werd Lambrichts als verdachte aangehouden en naar het Franse interneringskamp Le Vernet d'Ariège overgebracht. Hij keerde omstreeks juli of augustus 1940 naar België terug. Vervolgens werd hij bestuurslid van de Vlaamse Conferentie der Balie van Antwerpen. Kort na zijn benoeming hield hij voor die vereniging een lezing waarin hij ervoor pleitte Joden de Belgische nationaliteit te ontnemen.
Vanaf oktober 1940 verleende de Duitse bezetter Volksverwering toestemming om haar propagandistische werkzaamheden te hervatten. De organisatie gaf haar blad opnieuw uit en organiseerde anti-Joodse bijeenkomsten, tentoonstellingen en filmvertoningen. Tijdens een bijeenkomst in Antwerpen op 15 december 1940 behoorde Lambrichts tot de sprekers.
In maart 1941 werd het blad hernoemd tot Volksche Aanval. Op 14 april 1941 organiseerde Volksverwering in Antwerpen een vertoning van de Duitse propagandafilm Der Ewige Jude. Na afloop trokken ongeveer tweehonderd met stokken en ijzeren staven bewapende leden van Volksverwering en andere nationaalsocialistische groeperingen door de Joodse buurt (Antwerpse pogrom). Zij stichtten brand in twee synagogen en de woning van een opperrabbijn en vernielden de ruiten van woningen en handelszaken.
Toen de Duitse bezetter in de zomer van 1942 overging tot grootschalige razzia's tegen de Joodse bevolking, sprak Volksverwering daarvoor steun uit. In Volksche Aanval werd herhaaldelijk opgeroepen Joden aan te geven. In februari 1943 verbood de bezetter de verdere publicatie van Volksche Aanval en het Franstalige L'Ami du Peuple, nadat Lambrichts had geweigerd zijn organisatie te laten opgaan in de DeVlag en de Waalse Amis du Grand Reich allemand. Nadien hield hij zich voornamelijk bezig met de organisatie van anti-Joodse tentoonstellingen en met bijdragen aan onder meer het collaborerende dagblad Volk en Staat.
Berechting en latere jaren Lambrichts werd in juni of juli 1945 gearresteerd. In het naoorlogse proces tegen Volksverwering werd hij in beroep tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Op 23 december 1951 werd hij voorwaardelijk vrijgelaten. Hij overleed op 24 november 1993 in Ukkel.
Externe link Lambrichts, René in de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging
Categorie:Belgisch advocaat Categorie:Belgisch collaborateur in de Tweede Wereldoorlog