Jozef Stryckers (ook geschreven als Jozef Strijckers; Hoogstraten, 5 september 1892 – Deurne, 16 januari 1970) was een Belgisch advocaat en Vlaams-nationalistisch politicus. Hij was gemeenteraadslid van Antwerpen voor de Frontpartij, voorzitter van de Vlaamse Conferentie bij de Balie van Antwerpen en tijdens de Tweede Wereldoorlog medeoprichter en voorzitter van de Nationaal-Socialistische Beweging Vlaanderen (NSBV). Na de oorlog werd hij door het Krijgshof veroordeeld tot tien jaar hechtenis.
Levensloop
Opleiding en politiek Stryckers studeerde rechten aan de universiteit in Leuven. Na de Eerste Wereldoorlog sloot hij zich aan bij de Frontpartij. Voor het arrondissement Turnhout was hij in 1919, 1921 en 1925 kandidaat bij de wetgevende verkiezingen. In Antwerpen kwam hij voor de Frontpartij in de gemeentepolitiek terecht. Op 2 oktober 1922 legde hij, als opvolger van Hubert Melis, de eed af als gemeenteraadslid. Eind 1926 stelde hij zich niet opnieuw kandidaat.
In 1936 was Stryckers kandidaat voor de Senaat voor het Vlaamsch Nationaal Blok.
Advocatuur en Vlaamse Conferentie Als advocaat was Stryckers actief binnen de Vlaamse Conferentie bij de Balie van Antwerpen. Tijdens een vergadering van de Conferentie op 22 juni 1933 werd hij samen met Jozef De Smedt tot ondervoorzitter gekozen. Later in 1933 legde hij zijn functie als ondervoorzitter neer.
In het werkingsjaar 1937–1938 was Stryckers voorzitter van de Vlaamse Conferentie.
Tweede Wereldoorlog Kort na de Duitse inval van mei 1940 was Stryckers een van de oprichters van de Nationaal-Socialistische Beweging Vlaanderen (NSBV), een nationaalsocialistische politieke partij. Hij werd voorzitter; Jan Baptist Bellefroid was secretaris en Dries van Rompaey ondervoorzitter. De kleine partij streefde naar een nationaalsocialistische Groot-Nederlandse staat en verloor in de loop van 1941 haar politieke betekenis.
In 1942 probeerde Stryckers de Vlaamse Conferentie in de Nieuwe Orde in te schakelen. Op 14 juni 1942 richtten enkele voormalige voorzitters een afzonderlijke vzw Vlaamse Conferentie der Balie van Antwerpen op, waarvan Stryckers stichtend voorzitter werd. De bestaande Conferentie had haar werkzaamheden voordien stilgelegd nadat haar toenmalige bestuur weigerde de Duitse bezetter te volgen.
Veroordeling en latere jaren Na de bevrijding werd Stryckers strafrechtelijk vervolgd. Het Krijgshof te Antwerpen veroordeelde hem op 17 mei 1946 tot tien jaar hechtenis. Volgens historisch onderzoek hield de veroordeling verband met het oprichten van een organisatie die volgens het arrest de vernietiging van de Belgische onafhankelijkheid nastreefde. Naast de gevangenisstraf werd hij veroordeeld tot betaling van 500.000 frank schadevergoeding aan de Belgische Staat. Na zijn veroordeling werd hij als advocaat geschrapt.
Stryckers werd op 5 november 1949 vrijgelaten, onder de voorwaarde dat hij zich in Maaseik zou vestigen. Op 19 maart 1962 verzocht hij de raad tevergeefs om opnieuw op het tableau van advocaten te worden opgenomen. Hij overleed op 16 januari 1970 in Deurne.
Bronnen, noten en/of referenties
Categorie:Belgisch advocaat Categorie:Frontpartij-politicus Categorie:Gemeenteraadslid van Antwerpen