miniatuur|260px|Blokken in de Goebelstraße naar ontwerp van Hugo Häring De Großsiedlung Siemensstadt is een woonwijk en Großsiedlung uit de jaren 1920 en 1930 bijna volledig in het huidige Berlijnse stadsdeel Charlottenburg-Nord. De wijk ligt in het district Charlottenburg-Wilmersdorf. Bij de bouw werd de nieuwe wijk, tussen 1929 en 1931, werd de wijk evenwel gezien als een oostelijke uitbreiding van het stadsdeel Berlin-Siemensstadt, deel van het district Spandau, vandaar ook de naam. De twee meest westelijke blokken liggen ook effectief volgens de huidige stadsdeelgrenzen in Siemensstadt. Het bood de arbeiders van de naburige Siemens-fabrieken een woonplek aan.
Het algehele beheer was verantwoordelijk voor stadsplanningsfunctionaris Martin Wagner, terwijl Hans Scharoun verantwoordelijk was voor het concept van stedelijke ontwikkeling. Walter Gropius, Otto Bartning, Hugo Häring, Fred Forbát en Paul Rudolf Henning, andere bekende architecten uit de Weimarrepubliek, waren betrokken bij de planning van de blokken, die werden gebouwd in de stijl van Neues Bauen, terwijl Leberecht Migge de open ruimtes ontwierp. Omdat alle architecten lid waren van de architectenvereniging Der Ring, kreeg de nederzetting de bijnaam Ringsiedlung.
Op 7 juli 2008 werd de woonwijk toegevoegd aan de UNESCO Werelderfgoedlijst, samen met vijf andere Berlijnse modernistische woonwijken.
Beschrijving Het wooncomplex werd gebouwd in de wijk Charlottenburg-Nord rond Goebelplatz. Het deel van het wooncomplex ten westen van de Jungfernheideweg behoort tot het district Spandau.
In navolging van de progressieve ideeën over woningbouw in de jaren 1920 realiseerde Scharoun het concept van een lossere woonstad omringd door open ruimtes en groene stroken, wat baanbrekend was voor de woningbouw in de periode na de Eerste Wereldoorlog.
De rijen appartementen van drie tot vier verdiepingen, die parallel in noord-zuidrichting zijn gerangschikt, volgen een strikt stedelijk figuur, waarin de deelnemende architecten een veelzijdig nederzettingsbeeld met een andere ontwerptaal creëerden. Opvallend voor de nederzetting is een onderdeel ontworpen door Scharoun dat doet denken aan scheepsbouw, en dat de "Pantserkruiser" wordt genoemd.
De straten en pleinen van de nederzetting zijn vernoemd naar technici, uitvinders en natuurkundigen, wier prestaties werden gezien als de wortels van het succes van Siemens AG.
Werelderfgoed In 2008 werd de woonwijk Großsiedlung Siemensstadt als onderdeel van oorspronkelijk zes modernistische woonwijken in Berlijn tijdens de 32e sessie van het Unesco Werelderfgoedcomité erkend als materieel cultureel werelderfgoed, en toegevoegd aan de werelderfgoedlijst met als motivatie: "De erkende werelderfgoedsites bestaan uit zes (sinds 2026 zeven) woonwijken in Berlijn, gebouwd tussen 1910 en 1933. Ontwikkeld in een periode van aanzienlijke sociale, culturele, technische en politieke innovatie, met name tijdens de Weimarrepubliek, vormen de landgoederen uitstekende voorbeelden van modernistische stedenbouw, architectuur en tuinontwerp uit het begin van de twintigste eeuw. Ontworpen door toonaangevende architecten van het Duitse modernisme, introduceerden zij innovatieve stedelijke indelingen, gebouwtypologieën, platte dakontwerpen, technische oplossingen en esthetische benaderingen, terwijl ze nieuwe sociale en hygiënische normen toepasten die gericht waren op het verbeteren van woon- en leefomstandigheden. Door hun uitzonderlijke architectonische en stedelijke kwaliteit zijn de wijken een voorbeeld van de woninghervormingsbeweging die het woningontwerp transformeerde en modellen voor sociale huisvesting in Duitsland en daarbuiten vestigde." Berlin Modernism Housing Estates, Unesco World Heritage Convention, De beschrijving is beschikbaar onder licentie CC-BY-SA IGO 3.0
Categorie:Werelderfgoed in Duitsland Categorie:Bouwwerk in Berlijn Categorie:Wooncomplex Categorie:Charlottenburg-Wilmersdorf