Elisabeth Klinck (1995) is een Belgische violiste en componiste, die gevestigd is in Brussel. Ze is medeoprichter van het Nemø Ensemble en het Klinck Trio. Ze creëerde het fictieve muzikale personage Isabelle Lewis, in samenwerking met Valgeir Sigurðsson en Benjamin Abel Meirhaeghe. Haar elektro-akoestische composities werden omschreven als "intieme klanktexturen en sfeervolle tonen". Klinck werkt geregeld voor theater en werkte mee aan voorstellingen van Lieselot Siddiki en Miet Warlop.
Biografie Klinck is de dochter van violist Paul Klinck en werd geboren op 29 december 1995. Haar stiefzuster is pianiste en componiste Heleen Van Haegenborgh. Haar vader maakte deel uit van het kamerorkest I Fiamminghi en was concertmeester bij het Symfonieorkest Vlaanderen, het orkest van de VRT, het Belgisch Nationaal Orkest en het ensemble Prima la Musica. Hij speelde als solist bij De Munt en was lid van het Fidelio strijkkwartet en het Tête à Tête duo. Toen zijn dochter een baby was, oefende hij thuis zijn vioolspel met haar in een draagzak. In een interview zei ze dat "de enige muziek die ze als kind thuis hoorde van haar vader kwam, die oefende op zijn viool". Als vierjarige kreeg ze zelf haar eerste viool; maar ze gebruikte de strijkstok aanvankelijk "vooral als hengel, om mee te spelen". Toch speelde ze reeds viool nog voor ze kon lezen. Later studeerde ze aan het Lemmensinstituut bij violiste Elisa Kawaguti. Aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel kreeg ze les van Aki Saulière. Ze behaalde een master in orkestuitvoering aan de Academie voor Muziek en Drama in Göteborg. Sinds 2018 is ze concertmeester en coach van Continuo, het alumni- en personeelsorkest van de Universiteit Gent.
In 2017 richtte ze mee het Nemø Ensemble op, dat hedendaagse, experimentele muziek brengt en "ernaar streeft om bestaand repertoire te verbinden met nieuwe stukken van jonge artiesten die niet bang zijn om grenzen tussen verschillende genres en artistieke disciplines te overschrijden." Met dit ensemble speelde ze door de jaren heen concerten in diverse locaties, zoals cultureel centrum PostX te Merelbeke, op het Summer Bummer festival in Antwerpen, in Bozar in Brussel en kunstencentrum KAAP in Brugge.
Met de Duitse componist Andreas Eduardo Frank maakte ze in 2018 de Clap Clap Clap! Audiovisual Performance, een "performatief audiovisueel werk over de handeling van applaudisseren, waarbij de handeling zelf wordt onderzocht door middel van ruwe, gecomprimeerde herhaling." Deze performance werd vertoond tijdens de Darmstädter Ferienkurse 2018. In 2019 werkte ze met Poolse componist Kuba Krzewiński en speelde viool op een registratie van diens Incorporate for Violin and Video. In 2020 speelde ze viool op de in de Bijloke opgenomen cd De Avonturen van Joeri Chipsvingers, het alter ego van muzikant Michiel De Naegel van groepen als 30,000 Monkies en YOUFF, waarmee die laatste "de sérieux van de klassieke muzikant onderuit wil halen". In 2021 speelde ze op het Kraak festival in cultuurcentrum Het Bos te Antwerpen.
In 2021 werkte ze mee aan de heropvoering van Ten Oorlog - dat schrijver Tom Lanoye en regisseur Luk Perceval in 1997 creëerden naar de theaterstukken die Shakespeare schreef over de Rozenoorlogen - door toneelgroep Camping Sunset. De voorstelling werd opgedeeld in drie stukken en Klinck was samen met Laurens Mannaerts verantwoordelijk voor de muziek van deel 3. De drie stukken werden eerst respectievelijk afzonderlijk voorgesteld in Gent, Antwerpen en Oostende; om vervolgens herhaald te worden als marathonvoorstelling in diezelfde drie steden, op Het Theaterfestival in De Singel, in Loods 20 in de haven van Gent en in kunstencentrum Kaap in Oostende. In Focus Knack kreeg Klinck een aparte vermelding voor haar performance.
Een improvisatieconcert dat ze in oktober 2021 deed met bassist Nils Vermeulen in De Studio te Antwerpen, werd het daaropvolgende jaar uitgebracht op cassette door het blickwinkel platenlabel onder de naam Pair, Paire. Hoewel ze elkaar reeds langer kenden, was dit de eerste keer dat ze samen muziek maakten. In 2024 speelde het duo op het 27 Years Ultra Eczema festival van kunstenaar Dennis Tyfus, dat plaatsvond in zijn "sociale sculptuur" De Nor in het Middelheimmuseum te Antwerpen. Begin 2026 kwam er een vervolg op dit project, toen Klinck en Vermeulen het album Pioen opnamen in de kapel van een klooster in Gent. Beïnvloed door de sfeer van hun omgeving wordt "de overweldigende stilte van de ruimte onderdeel van de muziek. Klank en stilte worden zorgvuldig met elkaar verweven." Pioen verscheen opnieuw bij blickwinkel records, op vinyl deze keer, en werd gepromoot met optredens in de Meulestedekerk te Gent en de Ancienne Belgique in Brussel.
Met de Belgisch/Iraanse kunstenaar Shervin/e Sheikh Rezaei maakte Klinck in 2022 de performance en tentoonstelling Analyse 01. 23-11: Anaesthetised aan het KASK in Gent. Hierbij maakte ze "experimentele muziek op maat van de tekeningen en organische vormen van Rezaei's installatie".
Ze werkte als performer mee aan de voorstelling One Song van theatermaakster Miet Warlop, die in 2022 in premiere ging op het Festival van Avignon. The New York Times beschreef de voorstelling als volgt: "Een groep muzikanten/deelnemers speelt één nummer steeds opnieuw, terwijl ze een extreme workout doen. ... Terwijl de artiesten zich volledig uitputten, worden ze aangemoedigd én uitgejouwd." ... "Deze wilde, opwindende studie in absurditeit leverde een staande ovatie op in Avignon", besloot de Amerikaanse krant. In The Guardian schreef men "Warlops werkelijke opzet is om ons via de duidelijke humor en futiliteit te leiden naar vragen over het doel van menselijk handelen, samenwerking en de brute en universele cyclus van verdriet." In De Standaard had men het over "een razende trip die een behoorlijk engagement vraagt van het publiek, maar die afgaande op de staande ovatie en de enthousiaste reacties aankomt als een uppercut." De Theaterkrant schreef: "De sporters zijn musici die onder absurde omstandigheden hun instrumenten bespelen. Violiste Elisabeth Klinck balanceert op een evenwichtsbalk en speelt op maat van een metronoom haar up-tempo sequentie." One Song was te zien in De Singel, Théâtre National Wallonie-Bruxelles, La Maison de la Culture de Tournai, Palais des Beaux Arts de Charleroi, Théâtre de Liège, Onassis Foundation in Liechtenstein en NYU in New York. In 2026 werd de voorstelling hernomen in het MaZ in Brugge en de Ancienne Belgique te Brussel.
In 2023 was Klinck resident in Studio Classic te Hasselt en trad ze op in het voorprogramma van haar stiefzuster Heleen Van Haegenborgh, toen die haar album Squaring the Circle voorstelde.
Klinck bracht haar eerste echte soloplaat uit in 2023: Picture a Frame verscheen bij het Zwitserse platenlabel Hallow Ground. Voor dit album wilde ze "de viool op een minder romantische manier benaderen, buiten het directe kader van het hedendaags-klassieke. ... Het eclectisme op deze plaat is een beetje vergelijkbaar met de filosofie van Björk in het begin van haar carrière: eerst een waaier aan mogelijkheden tonen, en dan bepaalde elementen uit die waaier verder uitpuren." Na een eerste opnamesessie in Gent met producer Oscar Claus besloten ze om naar de Spaanse Pyreneeën te trekken met "een busje geladen met allerlei opnamemateriaal, enkele synths, een orgeltje en wat boeken." Aan Gonzo Circus verklaarde ze: "Oscar zou, met zijn expertise, de klank van de viool op mijn soloplaat mee vormgeven. ... Omdat we zo goed bleken te kunnen samenwerken, die trip naar de Pyreneeën hebben ondernomen en in de loop daarvan ook nog eens een koppel zijn geworden, heeft de plaat en alles daarrond iets magisch gekregen." Als artist in residence bereidde ze de presentatie van dit album voor in Het Stuk in Leuven. Ze verklaarde: "Tijdens deze residentie wil ik onderzoeken hoe mijn klankwereld het beste tot zijn recht kan komen, door aan de slag te gaan met de fysieke ruimte, licht, gestiek, publieksopstelling, beweging.”
In maart 2023 speelde Klinck samen met componist en producer Valgeir Sigurðsson (oa. bekend van zijn werk met Björk) en regisseur en contratenor Benjamin Abel Meirhaeghe op het Birds of Paradise-festival in De Singel te Antwerpen. De samenwerking tussen dit trio leidde tot de creatie van het fictieve personage Isabelle Lewis, als "een vehikel voor hun gedeelde artistieke visie". Isabelle Lewis is "een kameleon met drie verschillende klankdimensies, die een mix van nostalgische charme en moderne innovatie belichaamt." Het trio gebruikt het personage om "de vorm te ontmantelen en van binnenuit opnieuw op te bouwen." Hun debuutalbum Greetings verscheen in oktober 2024 op het IJslandse platenlabel Bedroom Community en werd voorgesteld in de Ancienne Belgique te Brussel. Vervolgens traden ze op in het Toneelhuis te Antwerpen, Ha Concerts in Gent en cultuurcentrum CCHA in Hasselt en traden ze aan in het televisieprogramma De Zevende Dag. In juli 2026 speelde het trio op het Gent Jazz festival.
In februari 2025 werd Klinck door Klara Radio uitgeroepen tot een van De Twintigers, tien "jonge, bijzonder getalenteerde en beloftevolle muzikanten." Voor Klinck kwam dit aanbod "onverwacht, en precies op het juiste moment. Het voelde als een bevestiging." Het programma Studio Toots zond vervolgens een concert van haar uit.
In 2025 verscheen haar tweede soloalbum Chronotopia, waarop ze koos voor "een meer op songs gerichte benadering, waarbij ze haar stem omarmt als een essentieel tegengewicht voor haar viool." Deze plaat werd in beperkte oplage uitgebracht op vinyl door Hallow Ground. Webzine The Quietus nam het album op in z'n lijst met "100 Beste Platen van het Jaar tot nu toe" die halverwege 2025 gepubliceerd werd. Chronotopia stond op de 63e plaats en werd omschreven als "een meesterwerk in ingetogen intensiteit. Geworteld in minimalisme en introspectie, ontvouwen Elisabeth Klincks delicate vioolcomposities zich langzaam, bijna onmerkbaar, en vragen ze om diepe en aandachtige beluistering." In een interview met Bruzz noemde Klinck haar muziek zelf “niet echt rechtlijnig” ... "Ik maak het er vooral mezelf moeilijk mee, omdat mijn nummers lastiger vanbuiten te leren zijn. Voor het publiek maakt dat in mijn ervaring minder uit. Ik heb het gevoel dat muziek er op de een of andere manier altijd wel in slaagt om geïnteresseerde luisteraars te bereiken.” Aan De Tijd verklaarde ze dat ze zich "minder verstopt" op deze plaat. Tegen de Standaard zegt ze: “Ik ben een componist, maar eentje met haar eigen regels”.
Met saxofoniste Adia Vanheerentals en pianiste Maya Dhondt begon ze het ensemble Klinck Trio, waarmee ze in 2025 de debuutplaat My Hair is Everywhere uitbracht bij het VIERNULVIER platenlabel. De plaat werd opgenomen in de zomer van 2024 in Studio Ledeberg en "vangt een moment in de tijd waarop drie muzikanten elkaar ontmoeten in klank, ieder met hun eigen timbre, taal en natuurlijke manier van zijn. Elisabeth Klinck reikt zaden van materiaal aan - metaforen, schetsen, klankideeën - die het ensemble vormt tot volwaardige composities." Het Britse magazine The Wire omschreef het album "als een spinnenweb dat zich subtiel tussen klassiek en pop ophoudt. Deze drie muzikanten spelen zo ingetogen dat ze hun publiek in een soort diepe luistertrance brengen." Klinck verklaarde aan het magazine dat mensen tijdens een luistersessie de instrumenten niet van elkaar konden onderscheiden: "Ik vind het geweldig dat je niet hoort dat het een saxofoon of een viool is. Soms weet ik niet eens of ik een noot speel of dat het een van de andere twee is." Ze presenteerden dit album integraal op het BRDCST festival in de AB in Brussel.