Zoltán Jakab (Nagysomkút, 13 november 1883 — Nagybánya, begin 1919) was een Hongaarse schilder die studeerde en creëerde in de kunstenaarskolonie Nagybánya.
Met grote ambitie en toewijding werkte Jakab aan de vrije school in Nagybánya. Zijn leraar was Károly Ferenczy. Dankzij de steun van de vrije school ging hij in 1907 enkele maanden naar München en vervolgens in 1909 naar Parijs. Zo raakte hij, op basis van zijn eigen ervaringen, goed geïnformeerd over zowel de schilderkunst uit het verleden als die uit de tijd van toen. Eigentijds verslag van een groepstentoonstelling: De 4e groepstentoonstelling met werken van Tibor Boromisza, Zoltán Jakab, Berta Kovácsy, Zoltán Páldy, Géza Pap, Attila Sassy, Jenő Szigeti en Erzsébet Vaskovics geopend in het Artists 'House op 6 januari 1911.
In augustus 1912, ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de kunstenaarskolonie van Nagybánya, exposeerde hij met 14 landschappen. In 1913 kreeg hij van het bestuur van de vrije school een eigen atelier, waarvoor hij geen huur hoefde te betalen. In 1913-1914 exposeerde hij zijn schilderijen in het Műcsarnok. Veel van zijn schilderijen kwamen in privébezit, zodat hij van zijn schilderkunst leefde. De muren van appartementen in Nagybánya waren vaak versierd met schilderijen van Zoltán Jakab. Dankzij de tentoonstellingen kochten openbare collecties in Boedapest ook zijn werken aan.
In zijn schilderijen experimenteerde hij aanvankelijk met figuratieve voorstellingen, maar schakelde vervolgens steeds meer over op landschapsschilderkunst. Naast landschappen schilderde hij ook enkele stillevens en zelfportretten. Begin jaren 1910 werd hij eveneens beïnvloed door moderne schilderkunstige stromingen, maar dit bleek van tijdelijke aard, aangezien hij een sterke band had met de meesterdocenten van de kunstenaarskolonie van Nagybánya.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog kon hij zich, dankzij zijn beroep als kunstenaar, vrijwillig aanmelden bij het leger. Hij meldde zich met groot enthousiasme aan. Hij deed er alles aan om artillerist te worden, maar vanwege zijn gezondheidstoestand (acute longontsteking) werd hij na zes maanden ontslagen. Hij was zo ziek dat hij niet meer kon werken. Hij overleed begin 1919 aan tuberculose in Nagybánya. Volgens István Réti was hij een zachtaardig, maar zelfbewust en opvliegend persoon, die ondanks zijn zwakke gestel altijd opkwam voor wat rechtvaardig was.
Categorie:Hongaars kunstschilder Categorie:20e-eeuws schilder