miniatuur|265px| miniatuur|265px|In de Langun-Gobingob grotten miniatuur|265px|Toegang tot de Langun-Gobingob grotten miniatuur|265px|De Filipijnse arend of apenarend miniatuur|265px|Een zuidelijke zilverdwergijsvogel miniatuur|265px|Een Samarneushoornvogel miniatuur|265px|Een Filipijnse vliegende hond miniatuur|265px|Een Samarhapvogel miniatuur|265px|Vitex parviflora Het Samar Island Natural Park (SINP) op het Filipijns eiland Samar is het grootste aaneengesloten stuk oerbos in de Filipijnen. Het is het grootste terrestrische beschermde gebied van het land, met een oppervlakte van 3.333 km². De bufferzone strekt zich van noord naar zuid uit over de drie provincies van het eiland (Eastern Samar, Northern Samar en de provincie Samar) en beslaat in totaal 4.587 km², ongeveer een derde van het gehele eiland Samar.
Het park omvat enkele van de bekende natuurlijke herkenningspunten en landschappen van het eiland die eerder voor bescherming waren aangewezen, namelijk het voormalige Sohoton Natural Bridge National Park, het voormalige Calbiga Caves Protected Landscape, het voormalige Taft Forest Wildlife Sanctuary, het voormalige Jicontol Watershed Forest Reserve en het voormalige Bulosao Watershed Forest Reserve. Het heeft een grote biodiversiteit. Het is een centrum van planten- en dierdiversiteit en endemisme in de Filipijnen, met een aantal bedreigde soorten die behoren tot de biogeografische regio Eastern Visayas binnen de biogeografische Greater Mindanao Faunal Region.
Het Samar Island Natural Park is een laaglandbosreservaat, thuisbasis van het grootste stuk relatief intact laaglandbos in de Filipijnen en een rijke populatie van dipterocarpaceae. De mineraalrijke bergbodem ondersteunt diverse bos- en agroforest-ecosystemen, die de thuisbasis zijn van site- en land-endemische florale en faunale soorten die vanuit het oogpunt van de natuurbescherming belangrijk worden geacht. Het park heeft een tropisch maritiem klimaat dat wordt gekenmerkt door een relatief hoge temperatuur, hoge luchtvochtigheid en hoge neerslaghoeveelheden.
Binnen het park liggen vier gebieden waar de rijke biodiversiteit en het hoge aantal endemische soorten samenkomen: (1) Sohoton Natural Bridge National Park, (2) Calbiga Caves Protected Landscape, (3) Jicontol Natural Park en (4) Taft Forest Philippine Eagle Wildlife Sanctuary. Rondom de rand van de kernzone van het park liggen karstformaties en ondergrondse waterlopen die samen het Calbiga-grottensysteem vormen. Een gesloten bladerdakbos bevindt zich in het gebied van Borongan-Llorente aan de oostkant, waar het oerwoudregenwoud wordt gedomineerd door kritiek bedreigde, bedreigde en kwetsbare soorten uit de familie van de dipterocarpaceae. De hoogste top van het park is de berg Huraw, 811 meter boven zeeniveau, en wordt gekenmerkt door weelderige oerbossen en open bladerdaken. Het is vastgesteld als een broedplaats van de ernstig bedreigde Filipijnse arend (Pithecophaga jefferyi).
In het noordelijke gebied beschikt het park over een drielaags kloof en riviersysteem, dat de verwondering trekt van zowel de lokale bevolking als toeristen door zijn diepblauwe tint in de zomer. Omgeven door een karstsysteem vormen de Pinipisakan Falls de bron van het riviersysteem, en op zichzelf al een wonder vanwege de snelle kracht waarmee het water naar de oever stroomt.
De Sohoton Natural Bridge heeft de Basey River en een natuurstenen brug die twee bergen met elkaar verbindt. Dit gebied heeft een eigen netwerk van grotten, rotsschuilplaatsen en watervallen. De rotsformaties omvatten kathedraalachtige grotten met glanzende, glinsterende witte stalactieten en bruinachtige tot grijze stalagmieten.
Het Taft Philippine Eagle Sanctuary in het oostelijke deel van het park dient als natuurlijke habitat en broedplaats van de Filipijnse arend. Het bestaat uit laagland, altijdgroen bos, gekenmerkt door een reeks geïsoleerde kleine kalksteenheuvels en -bergketens die nauw gescheiden zijn door hellende gronden met scherppuntige kalkstenen uitlopers of ondiepe moddervlakten.
Met een hoogte van 120 meter is de Amandaraga Falls in het zuidelijke deel een ander kenmerk van het park. Het watervoerende laag wordt gedomineerd door een dwergbos met verschillende soorten dipterocarpaceae, die de thuisbasis zijn van een diverse faunapopulatie.
Het park herbergt een scala aan leefgebieden en ecosystemen die weerspiegelen de rijke natuurlijke hulpbronnen en biologische diversiteit van het eiland Samar. Er zijn zes ecologische bostypen in het park: strandbos, mangrovebos, laagland altijdgroen bos, bos boven kalksteen, bos boven ultrabasisch gesteente en lager montane bos.
Deze ecosystemen herbergen florale en faunale soorten die vanuit wetenschappelijk oogpunt belangrijk zijn. Minstens 6 Dipterocarp-soorten in SINP zijn door IUCN geclassificeerd als Kritiek Bedreigd, Bedreigd en Kwetsbaar. Van groot belang zijn de bedreigde en Samar-endemische Hopea samarensis en de kwetsbare en Filipijns-endemische Shorea falciferoides.
Het park is ook cruciaal voor het behoud en het voortbestaan van ten minste drie kritiek bedreigde en kwetsbare reptielensoorten, en minstens vijf bedreigde zoogdiersoorten, die allemaal endemisch zijn van de Filipijnen of de fauna van Groot-Mindanao.
Vanwege de weelderige bossen van het eiland is het niet verrassend dat het park een toevluchtsoord is voor vijftien vogelsoorten, die allemaal Filipijns- en Midanao-endemisch zijn en door IUCN als kwetsbaar, bedreigd en kritiek bedreigd worden geclassificeerd. Het behoud van deze soorten is cruciaal voor de regulering van het ecologisch evenwicht in het park, aangezien een van hen de Filipijnse arend is, de grootste roofdier van het park.
Specifiek iconische soorten op dit eiland zijn onder andere de Filipijnse zeilhagedis (Hydrosaurus pustulatus), Mindanao vliegende hagedis (Draco mindanensis), Noord-Filipijnse kuifarend (Spizaetus philippensis), Filipijnse vliegende hond (Acerodon jubatus), Filipijnse kaketoe (Cacatua haematuropygia) en de Filipijnse krokodil (Crocodylus mindorensis).
Het park heeft ook een aanzienlijke populatie van de Filipijnse oehoe, het Filipijns spookdier, de Filipijnse vliegende kat en de Filipijnse boomeekhoorn.
Geografie Het Natuurpark Samar Island beslaat het lage ruige centrale gebergte van het eiland Samar, dat gedeeld wordt door alle drie de provincies op het eiland. Het strekt zich uit van de Northern Samar gemeenten Catubig, Las Navas, Lope de Vega, Mondragon en Silvino Lobos in het noorden tot de Eastern Samar-gemeenten Arteche, Balangiga, Balangkayan, Borongan, Can-avid, Dolores, General MacArthur, Giporlos, Hernani, Jipapad, Lawaan, Llorente, Maslog, Maydolong, Oras, Quinapondan, San Julian, Sulat en Taft, en de gemeenten Basey, Calbayog, Calbiga, Catbalogan, Gandara, Hinabangan, Jiabong, Marabut, Matuguinao, Motiong, Paranas, Pinabacdao, San Jorge en San Jose de Buan in de centrale en zuidelijke regio's, deel van de provincie Samar, van het eiland. De bronnen van 25 stroomgebieden beginnen op de hellingen in het natuurpark. De grootste is het stroomgebied van Suribao met een oppervlakte van 601 km², gevolgd door Can-avid (586 km²), Dolores (480 km²), Catubig (430 km²), Gandara (399 km²) en Taft (371 km²).
Het natuurpark bestaat uit een binnenland met markante toppen en een omringend kalksteen- of karstlandschap. In het zuidelijke deel bestaat het landschap uit met jungle bedekte kalkstenen ruggen. De geologie bestaat voornamelijk uit formaties uit het Mioceen en Holoceen met een sedimentaire formatie bestaande uit basementgesteenten en bovenliggende klastische gesteenten of kalksteen. De ecosystemen omvatten graslanden, agrobosbouwgebieden, bos-over-kalksteen, oeverecosystemen, laagland gemengd dipterocarpbos en mos- of nevelwoud.
Bescherming Birdlife International Birdlife International heeft het park als onderdeel van EBA 154: Mindanao and the Eastern Visayas in 1998 aangewezen als Endemic Bird Area (EBA), terwijl Haribon Foundation in 2001 locaties van het park heeft aangewezen als Important Bird Areas (IBA), met name het Mounts Cabalantian-Capotoan Complex (inbegrepen de Jicontol Watershed Forest Reserve) en het Taft Forest Wildlife Sanctuary.
Eerdere deelgebieden Het Sohoton Natural Bridge Park is een beschermd gebied en ecotoerismegebied in de gemeente Basey, bekend om zijn geologische kenmerken, waaronder de natuurlijke stenen brug die twee bergkammen over een kloof verbindt, en een uitgestrekt grottenstelsel met unieke kalksteenformaties. Het beslaat 840 hectare en werd eerder opgericht op 19 juli 1935 via Proclamatie nr. 831 uitgevaardigd door gouverneur-generaal Frank Murphy.
Het Langun-Gobingob grottensysteem binnen het ook eerder opgericht Calbiga Caves Protected Landscape ligt in het natuurpark. Het wordt beschouwd als de grootste grot van de Filipijnen.
In de gemeente Taft is sinds 1999 37,29 km² regenwoud beschermd als het Taft Forest Wildlife Sanctuary natuurreservaat. Het gebied is een bekende broedplaats en natuurlijke habitat van de kritiek bedreigde Filipijnse arend. De endemische reuzenbosroofvogel werd voor het eerst op het eiland gespot in de gemeente Paranas op 15 juni 1856 door de Britse ontdekkingsreiziger John Whitehead.
Het Jicontol Watershed Forest Reserve, voor het eerst aangewezen in 1992 en in 1998 heringedeeld als natuurpark, beslaat 64,83 km² in de gemeenten Dolores, Can-avid en Maslog. Het maakt deel uit van het Mounts Cabalantian-Capotoan Complex, een belangrijk vogelgebied, dat de bergen van centraal Samar omvat op de grens van de provincies Eastern Samar en Samar. Dit bos is de thuisbasis van veel bedreigde en beperkte verspreidingsgebieden van het Mindanao en Eastern Visayas Endemic Bird Area, zoals de Samarneushoornvogel, de Samarhapvogel en de Samarsnijdervogel. De bosbedekking bestaat uit typische dipterocarpaceae en vitex parviflora met vegetatie van het midden van het bergtype op de hoogste toppen tot 850 meter. Er zijn ook waarnemingen geweest van de zuidelijke zilverdwergijsvogel en de Filipijnse arend in het bos.
Het Bulosao Watershed Forest Reserve in de bossen van het zuidelijke Samar-gebergte, grenzend aan de MacArthur-bergen, werd in 1992 opgericht om de Bolosao-rivier als waterbron voor huishoudelijk gebruik en irrigatie van de gemeenten Marabut en Lawaan te behouden en te behouden. Het bospark van 40,55 km² grenst aan de Sulat River in het noorden en westen, en omvat de berg Honop als hoogste top met 731 meter.
Samar Island Natural Park Op 20 februari 1996 erkende de Filipijnse overheid het Samar Island Natural Park als een bosreservaat. Het Samar Island Natural Park kreeg zijn eerste wettelijke bescherming als Protected Area met de Presidential Proclamation No. 442 ondertekend door president Gloria Macapagal-Arroyo op 13 augustus 2003 en werd uitgeroepen tot nationaal park onder Republic Act nr. 11038 (E-NIPAS - Expanded National Integrated Protected Areas System Act of 2018), ondertekend door president Rodrigo Duterte op 22 juni 2018, en breed gecommuniceerd in juli 2018. Het werd op 7 februari 2024 door de permanente delegatie van de Filipijnen bij de UNESCO voorgedragen als kandidaat werelderfgoed, Tentative lists - Samar Island Natural Park, Unesco World Heritage Convention, geraadpleegd op 7 september 2026. en kan mogelijk tijdens de 49e sessie van het Unesco Werelderfgoedcomité in 2027 worden geëvalueerd voor potentiële opname op de werelderfgoedlijst.
Categorie:Nationaal park van de Filipijnen Categorie:Samar