Italië telt 62 erkende erfgoedlocaties en is daarmee het land met het meeste erkende werelderfgoed, net voor China (61) en Frankrijk (56). Italië ratificeerde het werelderfgoedverdrag op 23 juni 1978. De eerste erkende Italiaanse werelderfgoedlocatie, de rotstekeningen van Valcamonica, werd in 1979 op de lijst geplaatst tijdens de 3e sessie van het Werelderfgoedcomité in Caïro en Luxor. Italië is vijf keer lid geweest van het Werelderfgoedcomité, namelijk in 1978–1985, 1987–1993, 1993–1999, 1999–2001 en 2021–2025.
De selectie van werelderfgoed is gebaseerd op tien criteria: zes ervan zijn van toepassing op cultuurerfgoed (i-vi) en vier op natuurerfgoed (vii-x). Sommige erfgoedlocaties, aangeduid als "gemengd," bestaan zowel uit cultuur- als natuurerfgoed. Italië bezit 56 locaties met cultuurerfgoed, 6 locaties met natuurerfgoed en geen locaties met gemengd erfgoed. Zeven locaties zijn transnationaal: het historisch centrum van Rome wordt gedeeld met het Vaticaan; de Monte San Giorgio en Rhätische Bahn met Zwitserland; de Venetiaanse verdedigingswerken met Kroatië en Montenegro; de prehistorische paalwoningen in de Alpen met vijf andere landen; de Grote kuuroorden van Europa met zes andere landen; en de Oerbeukenbossen van de Karpaten en andere regio's in Europa wordt gedeeld met zeventien andere landen.
__TOC__
Werelderfgoed Onderstaande tabel bevat de volgende informatie per erfgoed: Naam: zoals ingeschreven door het Werelderfgoedcomité Locatie: provincie(s) waar het erfgoed zich bevindt en de coördinaten UNESCO-data: type erfgoed, inschrijvingscriteria (i t/m vi zijn cultureel erfgoed, en vii t/m x zijn natuurerfgoed) en het referentienummer van het erfgoed Jaar: jaar van inschrijving in de werelderfgoedlijst Beschrijving: beknopte beschrijving van het erfgoed en de redenen voor classificatie als bedreigd werelderfgoed, indien van toepassing