Giorgi (Gia) Baramidze (Georgisch: ) (Tbilisi, 5 januari 1968) is een Georgisch politicus. Hij was als vertrouweling van Micheil Saakasjvili het langst zittende kabinetslid tijdens diens presidentschap en was nadien een van de kopstukken in de Verenigde Nationale Beweging. Gedurende zijn parlementaire periodes vervulde hij verschillende leiderschapsposities, waaronder vice-voorzitter van het parlement en fractievoorzitterschappen.
Vroege jaren Giorgi Baramidze werd in 1968 in Tbilisi geboren, in wat destijds nog de Georgische sovjetrepubliek was. In 1992 studeerde hij af aan de faculteit Chemische Technologie van de Georgische Technische Universiteit. Hij studeerde tevens af aan de faculteit Rechtsgeleerdheid van de Academie van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van Georgië. In 1995 voltooide hij een opleiding aan het George C. Marshall Center for European Security Studies and Defense Economics in Garmisch-Partenkirchen in Duitsland.
Tijdens zijn studietijd was hij medeoprichter en een van de leiders van de studentenbeweging bij de Technische Universiteit. In die periode zette hij zich ook in voor het herstel en behoud van historische en culturele monumenten in Georgië. In 1990 was hij met Zoerab Zjvania een van de medeoprichters en leiders van de [Groene Partij.
Vanaf het begin van de oorlog in Abchazië in 1992 leidde Baramidze het bureau voor humanitaire hulp van de Groene Partij. Vanuit die functie coördineerde hij humanitaire hulp, de evacuatie van burgers uit de door separatisten bezette gebieden en de bevrijding van Georgische gijzelaars. Later nam hij deel aan gevechten in de districten Otsjamtsjire, in het dorp Labra en in Soechoemi.
Politieke carrière Baramidze werd in de parlementsverkiezingen van 1992 namens de Groene Partij in het parlement verkozen. Hij werd secretaris van de Commissie voor Mensenrechten en Nationale Minderheden. Daarnaast was hij lid van de Commissie voor Defensie en Veiligheid. Ook maakte hij deel uit van de staatscoördinatiecommissie voor de deelname van Georgië aan het NAVO-programma 'Partnerschap voor de Vrede'.
Burgerunie In het najaar van 1993 was Baramidze betrokken bij de oprichting van de Burgerunie, de partij die staatshoofd en parlementsvoorzitter Edoeard Sjevardnadze oprichtte om zijn parlementaire machtsbasis te bestendigen. Baramidze werd vice-voorzitter van de partij. In de parlementsverkiezingen van 1995 werd Baramidze namens de Burgerunie in het parlement gekozen via het kiesdistrict Didoebe van Tbilisi. Hij werd in 1996 fractievoorzitter en tevens voorzitter van de onderzoekscommissie van de parlementaire commissie voor corruptiebestrijding. Als gevolg van de commissie moesten verschillende ministers aftreden.
In 1997 begon Baramidze een gezamenlijk programma van de Georgische overheid en het VN-Ontwikkelingsprogramma (UNDP) gericht op een centrum voor corruptieonderzoek, waarvan hij de eerste directeur werd. Op 11 augustus 1998 volgde Micheil Saakasjvili Baramidze op als fractievoorzitter. Baramdize verhuisde naar Washington om als onderzoeker bij het Institute for the Study of Diplomacy van de Universiteit van Georgetown te werken. Hij werd op dat moment met Zjvania en Saakasjvili gezien als het toekomstig leiderschap van Georgië.
In Washington deed Baramidze onderzoek naar het beleid en de werking van de Amerikaanse overheid, en onderzocht politieke, militaire en defensievraagstukken in de Kaukasus. Hij werkte samen met senator Carl Levin bij de Amerikaanse Senaatscommissie voor Defensie van de Amerikaanse Senaat. In de loop van 1999 keerde Baramidze terug naar Georgië en werd in de verkiezingen van dat jaar voor de derde keer in het parlement gekozen, wederom via het kiesdistrict Didoebe. Vanaf juni 2000 was hij de Georgische delegatieleider bij de Parlementaire Assemblee van de NAVO en in oktober 2000 werd Baramidze voorzitter van de parlementaire Commissie voor Defensie en Veiligheid.
Hervormers en de Verenigde Democraten Door een richtingenstrijd in de Burgerunie ontstonden verschillende facties in de regeringspartij. Baramidze behoorde tot de groep "jonge hervormers" binnen de partij, die een eigen fractie in het parlement begonnen. Hij werd tijdens pogingen de Burgerunie eind 2001 verenigd te houden lid van een negenkoppige 'Organisatieraad'. In mei 2002 werd Baramidze door een verschoven meerderheid in het parlement onder leiding van de Nieuwe Rechtsen uit zijn voorzitterschap van de defensiecommissie gezet, nadat hij weigerde vrijwillig op te stappen. Alle andere commissievoorzitters waren wel vrijwillig opgestapt.
Op 6 juni 2002 werd Baramidze fractievoorzitter van de 21 leden tellende nieuwe fractie Democraten, die kort daarop de basis vormde voor de partij Verenigde Democraten onder leiding van Zjvania. In diezelfde maand werd Baramidze in de gemeenteraad van Tbilisi gekozen via de gecombineerde lijst van de kleine Christelijk-Conservatieve Partij en de groep van Zjvania, die de registratie van de christelijke partij gebruikte als toegang tot de verkiezingen. De alliantie behaalde vier zetels in Tbilisi, de enige plaats waar ze meedeed. De nieuwe raad van Tbilisi werd het platform voor de oppositie tegen de regering-Sjevardnadze en vooral de Nationale Beweging van Micheil Saakasjvili, die de raad voorzat.
miniatuur|Baramidze (rechtsachter) met oppositieleider Saakasjvili bij een demonstratie voor het parlement (9 november 2003). Voor de parlementsverkiezingen van 2003 werkte de Verenigde Democraten samen met parlementsvoorzitter Nino Boerdzjanadze en haar aanhang onder de noemer Boerdzjanadze-Democraten. Baramidze was namens deze combine kandidaat in het kiesdistrict Didoebe van Tbilisi en werd in het parlement herkozen. Door de loop van de geschiedenis nam hij deze zetel niet in. Baramidze was een van de gezichten in de Rozenrevolutie die op de betwiste verkiezingen volgde. Na het aftreden van president Sjevardnadze op 23 november 2003 vormde Boerdzjanadze als grondwettelijke waarnemend president een interim-regering en benoemde Baramidze tot minister van Binnenlandse Zaken. Leider van de Verenigde Democraten Zoerab Zjvania werd premier ("staatsminister") en leider van de Nationale Beweging, Saakasjvili, werd de presidentskandidaat namens de hervormingsgezinde oppositie. De twee partijen fuseerden in de loop van 2004 tot de Verenigde Nationale Beweging.
Minister in regering-Saakasjvili In januari 2004 werd Saakasjvili tot president gekozen, en bleef Baramidze aan als minister van Binnenlandse Zaken. Hij was direct betrokken bij de escalatie die zich de daaropvolgende maanden voltrok rond de autonome republiek Adzjarië, waarbij de Georgische regering het gezag over het gebied wilde herstellen. In mei 2004 vluchtte de autocratische leider van Adzjarië, Aslan Abasjidze naar Moskou.
Ook was Baramidze de initiator achter de grote hervorming van het politiekorps in de strijd tegen corruptie. Om het snel tastbaar te maken naar de bevolking dat de beloofde anti-corruptiestrijd serieus was, begon Baramidze bij de verkeerspolitie, die berucht stond om het afpersen van automobilisten en als de meest corrupte overheidsdienaren gezien werd. Als gevolg van de wetgeving die hij door het parlement loodste, werden in juli 2004 in een nacht het hele verkeerspolitiekorps van 16.000 personeelsleden ontslagen.
miniatuur|Defensieminister Baramidze met Donald Rumsfeld bij het Pentagon in Washington (2004) Een maand later werd Baramidze in een kabinetsherschikking de nieuwe minister van Defensie. Hij kreeg diezelfde zomer te maken met gewapend conflict in de afscheidingsrepubliek Zuid-Ossetië, waar de regering een mislukte poging deed ook daar het gezag te herstellen. In dezelfde zomer bereikte Baramidze een principeakkoord met Rusland voro de overdracht van verschillende Russische militaire locaties in Georgië.
In december 2004 volgde een nieuwe kabinetsherschikking, waarin Baramidze minister van Euro-Atlantische Integratie en tevens vice-premier werd. Beide functies behield hij tot het einde van zijn kabinetslidmaatschap in augustus 2012, waarmee hij het langstzittende kabinetslid was tijdens het presidentschap van Saakasjvili. Hij nam ontslag omdat hij zich in het kiesdistrict van de stad Batoemi kandideerde voor de parlementsverkiezingen in oktober 2012.
Parlementslid De Verenigde Nationale Beweging verloor de verkiezing van de nieuwe Georgische Droom. Baramidze verloor de districtsverkiezing, maar werd niettemin via zijn derde plaats op de partijlijst in het parlement verkozen en werd vice-voorzitter namens de minderheid. Na deze parlementaire periode zwaaide Baramidze af, maar bleef betrokken in het leiderschap van de partij, onder meer als politiek secretaris.
Arrestatie in 2026 Op 11 september 2026 werd Baramidze gearresteerd en in vooraarest geplaatst, nadat hij eerder in augustus strafrechtelijk werd onderzocht voor uitspraken over de oorlog in Abchazië in 1992-1993 die hij deed in een video-interview in juli 2026 met de partijleider van Girtsji, Iago Chvitsjia. Baramidze stelde in dat interview dat Georgiërs tijdens deze oorlog Abchazische krijgsgevangenen hadden geëxecuteerd.
Dit zei hij in de context van zijn herinneringen over de onderhandelingen die hij voerde over krijgsgevangenenruil na de val van Gagra in oktober 1992. Volgens hem liepen de onderhandelingen destijds vast, omdat de Georgische zijde niet genoeg krijgsgevangenen had, want ze hadden hen doodgeschoten.
De Georgische autoriteiten stelden Baramidze in staat van beschuldiging met de aanklacht "hoogverraad" en "sabotage" (van de Georgische nationale belangen). Dit was de eerste keer dat iemand aangeklaagd wordt voor hoogverraad, sinds het in 2025 weer werd opgenomen in de strafwet.
Persoonlijk Baramidze is sinds 2020 getrouwd met de Oekraïense Ana Filiptsjoek. Eerder was hij getrouwd met Eka Dzjaparidze, met wie hij een dochter heeft.
Referenties
Categorie:Georgisch minister Categorie:Georgisch parlementslid Categorie:Minister van Defensie