De Orde van Sint-Lazarus (volledige naam: Militaire en Hospitaalorde van de Heilige Lazarus van Jeruzalem, Latijn: ) was een christelijke ridderorde van hospitaalridders, die in de 12e eeuw als geestelijke ridderorde in Jeruzalem werd opgericht. Zij had haar oorsprong in een leprozenhuis (leprozerie), dat zich buiten de stadsmuren, in de buurt van de Nieuwe Poort, bevond en destijds al sinds mensenheugenis door Armeense monniken werd beheerd. De zetel van het Grootmagisterium was Jeruzalem.
In de eeuwen van haar bestaan is de Orde buiten Jeruzalem bekend geworden als een orde voor ziekenverzorging. Zijn ziekenhuisactiviteiten hebben hun historische erkenning gekregen in het ontstaan van de term lazaret. Ondanks haar voornamelijk medische en liefdadige doelstelling nam de Orde in de 13e eeuw een militaire rol op zich om het Heilige Land te verdedigen, en kreeg zij in 1255 van paus Alexander IV de kerkelijke erkenning als ridderorde.
Na de val van Akko in 1291 verplaatste de Orde haar hoofdkwartier naar Boigny in Frankrijk. In de daaropvolgende eeuwen onderging de Orde een complexe institutionele ontwikkeling:
In de Italiaanse staten fuseerde zij in 1572 met de Orde van Sint-Mauritius tot de Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus onder het Huis Savoye, die tot op de dag van vandaag een erkende dynastieke orde is.
In Frankrijk werd de Orde in 1608 administratief verbonden met de Orde van Onze Lieve Vrouwe van de Berg Karmel, waarna zij als Verenigde Orden van Onze-Lieve-Vrouwe van de Berg Karmel en Sint-Lazarus uitgroeide tot een prestigieuze koninklijke instelling, totdat zij na de Bourbonrestauratie in 1830 werd opgeheven.
De in 1910 in Parijs opgerichte Orde van Sint-Lazarus ziet zichzelf als een voortzetting van deze Orde.
Lazarusorde Lazarusorde Lazarusorde Lazarusorde