Prins Werner Paul Ghislain Marie de Merode (Sint-Gillis, 25 maart 1914 - Elsene, 22 december 1995) was een Belgisch officier en ambassadeur.
Biografie Familie en studie Werner de Merode, telg uit de prinselijke familie de Merode, was een zoon van prins Louis de Merode, voorzitter van de Vereniging van de Adel van het Koninkrijk België, en Elisabeth de Moustier. Hij was een kleinzoon van prins Werner de Merode. Hij trouwde in 1947 in Ukkel met Mathilde Rolin (1925-2005). Ze kregen twee zoons en vier dochters, met afstammelingen tot heden.
Hij was een schoonbroer van baron Paul Rolin, golfbaanarchitect.
Hij studeerde letteren en wijsbegeerte aan de Facultés universitaires Notre-Dame de la Paix in Namen.
Militaire carrière De Merode bood zich in 1933 vrijwillig bij het 1ste Regiment Gidsen aan en was luitenant en gevechtspiloot tijdens de Achttiendaagse Veldtocht. In augustus 1941 werd hij in Frankrijk gearresteerd en gevangengezet in Manzat. Hij ontsnapte een maand later naar het Verenigd Koninkrijk. In mei 1942 werd hij gepromoveerd tot kapitein en was luitenant-vlieger in het Belgische squadron van de Royal Air Force. Tijdens een missie in december 1942 boven Boulogne-sur-Mer raakte zijn vliegtuig zwaar beschadigd. Desondanks wist hij Parijs te bereiken en arriveerde hij in maart 1943 in Engeland. Belgian biplane fighter aces - Werner de Mérode. Hij beschreef deze avonturen in zijn memoires, Souvenirs d'un pilote de chasse.
Diplomatieke loopbaan Op advies van Paul-Henri Spaak vatte hij een carrière in de diplomatiek aan. Vanaf 1944 werkte hij op de ambassade in Londen en na de bevrijding in Parijs. In 1946 legde hij het diplomatiek examen van Buitenlandse Zaken af en verliet hij het leger.
In mei 1948 werd de Merode attaché in Londen. Daarna diende hij als secretaris in Athene en Ottawa en vanaf 1959 als ambassaderaad in Parijs onder leiding van Marcel-Henri Jaspar. Na zijn terugkeer naar het ministerie diende hij korte tijd als inspecteur-generaal van de diplomatieke posten. In 1966 werd hij benoemd tot ambassadeur bij de Heilige Stoel, een post waaraan Pierre Harmel veel waarde hechtte. Aan het einde van zijn carrière keerde hij terug naar Parijs, waar hij van 1976 tot 1979 ambassadeur was. Le prince Werner de Mérode nouvel ambassadeur de Belgique à Paris, Le Monde, 2 december 1976.
Literatuur Philippe DE SCHOUTHEETE en Vincent GENIN, 'Werner de Merode', in Nouvelle Biographie Nationale, vol. 12, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 2014, 103-104.
Categorie:Belgisch ambassadeur Werner Categorie:Belgisch militair in de Tweede Wereldoorlog