Een raamvertelling of kadervertelling (ook wel raamverhaal of kaderverhaal) is een narratieve techniek waarbij een bepaald verhaal de omlijsting vormt voor een aantal andere verhalen, de binnenvertellingen. Raamvertellingen worden vooral gebruikt in films en literatuur.
Een raamvertelling start met een primaire vertelling waarin een verhaal gepresenteerd wordt. Dit gedeelte is bedoeld als expositie, waarbij het thema wordt bepaald en het personage of de personages als vertelinstanties worden geïntroduceerd. Die vertellen dan elk hun verhaal. Het is mogelijk dat het kaderverhaal en de ingebedde verhalen onderdeel uitmaken van dezelfde geschiedenis, de ingebedde verhalen spelen zich dan af in het verleden. Op die manier worden deze verhalen narratief samengebonden door een soort flashback-techniek.
In de ingekaderde vertellingen kan dan telkens één verteller aan het woord zijn, of verschillende vertellers, zoals in de Decamerone van Boccaccio. Het kan gebeuren dat binnen een vertelling weer een ander verhaal wordt verteld, zoals in Duizend-en-een-nacht.
Voorbeelden Metamorfosen van Ovidius Duizend-en-een-nacht uit het Midden-Oosten Decamerone van Giovanni Boccaccio Heptamerone van Margaretha van Valois Pañcatantra en Yoga Vasishtha uit India The Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer Faust van Johann Wolfgang von Goethe Max Havelaar van Multatuli Haunted (Gekweld) van Chuck Palahniuk Woeste Hoogten van Emily Brontë Lentebeken en Eerste liefde van Ivan Toergenjev Heart of Darkness van Joseph Conrad De Kreutzersonate van Lev Tolstoj Nunc Dimittis van Roald Dahl De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch Het Sleutelkruid van Paul Biegel Ivanov van Hanna Bervoets Van de wachters van Willem Bijsterbosch De Tienduizend dingen van Maria Dermoût
Zie ook Mise en abyme
Categorie:Narratologie Categorie:Literair genre