Doe Maar was een Nederlandse popgroep, die invloeden uit onder andere ska, punk en reggae combineerde tot een eigen nederpop-geluid. De band bestond oorspronkelijk van 1978 tot 1984. Doe Maar had in die jaren vooral succes bij overwegend jeugdige fans, vooral jonge tienermeisjes. Vanaf een eerste reünie in 2000 (met nieuw album) kwam Doe Maar zo nu en dan bijeen voor concertreeksen.
Na het matig ontvangen debuut Doe Maar (uit 1979, nog zonder Henny Vrienten) haalden alle vier reguliere studioalbums de nummer 1-positie in de Nederlandse albumlijsten. In de loop der jaren haalden daarnaast acht verschillende verzamelalbums, drie livealbums en een studioalbum met nieuwe versies de hitlijsten, waarvan het livealbum met groot orkest Symphonica in Rosso (2012) ook weer op 1 kwam. Hiermee is Doe Maar een van de succesvolste Nederlandstalige groepen.
Geschiedenis De eerste jaren thumb|Jan Hendriks in 2008 Doe Maar werd opgericht door toetsenist-zanger Ernst Jansz (o.a. CCC Inc.) met bassist-zanger Piet Dekker, nadat ze samen eerder samenspeelden in de begeleidingsband van Boudewijn de Groot (1975Boudewijn de Groot – Waar Ik Woon En Wie Ik Ben, Discogs-1976), de Slumberlandband (1975) en The Rumbones (1977). Dekker vroeg aan Jan Hendriks of hij een drummer en een gitarist voor de nieuwe band wist. Hendriks stelde drummer Carel Copier voor en wilde zelf wel gitaar spelen. Op 8 mei 1978 ontmoetten zij elkaar op de zolder van de boerderij van Gé van den Donk (later geluidsman van de band). Toen de band een naam probeerde te vinden in de songtitels in hun repertoire werd Copier zeer enthousiast over het idee om de titel Doe Maar als band-naam te kiezen, waar de andere leden mee akkoord gingen.
Jansz kreeg de aanbieding om de Fools Band (ofwel Foels Bent) – de huisband van het Festival of Fools – samen te stellen voor de editie van het theaterfestival in 1978.Dit is alles documentaire 2013 Voor deze gelegenheid werd de band van eind mei tot en met juni 1978 aangevuld met de clowns Mart de Corte en Jan Bogaerts (later bekend geworden als fotograaf), zanger Wim van Oevelen (later toermanager van de groep) en zangeressen Anouk Strijbosch en Truus de Groot (later Nasmaak/Nasmak).
Najaar 1978 nam de band een eerste demo op in de verbouwde varkensstal van de Boerderij te Neerkant.Boek De Neerkant incl. cd ‘De Neerkant’ + bonus-cd ‘De eerste jaren’ (Doe Maar), Uitgeverij In de Knipscheer
In april 1979 droeg Doe Maar het nummer Blozen bij aan de elpee Uitholling overdwars, waarmee de Stichting Popmuziek Nederland twaalf Nederlandstalige bands introduceerde – waaronder ook Toontje Lager, Nasmaak, Ivy Green, Noodweer en Braak.
Doe Maars technicus Peter Vincent werkte voor Telstar – het platenlabel van schlagerkoning Johnny Hoes – en wilde Doe Maar graag bij Telstar hebben. Mede door het eerdere succes van Normaal zag het label mogelijkheden en contracteerde de band. Eind 1979 werden de eerste elpee Doe Maar en de eerste single Anita uitgebracht, maar er was weinig belangstelling voor. De tweede single Ik zou het willen doen werd gepromoot met een optreden in het televisieprogramma Op volle toeren en haalde in februari 1980 de tipparade, maar flopte ook.
Henny Vrienten Na problemen in de samenwerking tussen Ernst Jansz en Piet Dekker, besloot de groep ermee op te houden. Om de laatste contractuele verplichtingen af te ronden, zocht de groep nog naar een basspeler. Jansz benaderde professioneel bassist, gitarist en componist Henny Vrienten, met wie hij al enkele malen had samengespeeld, onder andere in 1975 op het album Waar ik woon en wie ik ben van Boudewijn de Groot en in 1976 in de begeleidingsband van De Groot tijdens een tournee. Daarna vormden Jansz en Vrienten (toen nog op gitaar) in 1977 de reggaeband The Rumbones met onder anderen bassist Piet Dekker, drummer Johnny Lodewijks (ex-CCC Inc. en Slumberlandband, bekend als kunstschilder John Lodi) en Joost Belinfante (o.a. gitaar). Op het album Van een afstand uit 1980 van Boudewijn de Groot speelden onder anderen Vrienten, Jansz, Hendriks en Copier mee.
Aanvankelijk weigerde Vrienten mee te doen in Doe Maar, omdat dit niet een onderdeel van een geslaagde carrière leek. Later ging hij overstag, omdat Doe Maar een groep leek waar plezier een belangrijke rol speelde. Met hem en Jansz beschikte de band plotseling over twee liedschrijvers die elkaars werk op een positieve manier beïnvloedden. De band besloot de feestnummers uit het repertoire te halen en alleen nog maar ska en reggae te spelen. Vrienten leverde meteen drie nummers voor het nieuwe album, waar de groep op dat moment al mee bezig was.
Doorbraak De platenmaatschappij was niet onder de indruk van de kwaliteitsinjectie en stelde het op de markt brengen van het album Skunk uit tot na het decemberseizoen en tot na carnaval, omdat de maatschappij vond dat het aanbod van de groep niet zou blijven staan tussen het werk van gevestigde namen. De platenmaatschappij begon echter wel al met reclame te maken voor het album en promo's werden naar de radiozenders gestuurd. Vanwege een fout waren de radio-dj's niet op de hoogte van het feit dat de plaat nog niet te koop was. Ze speelden de single en het album werd uitgeroepen tot dag-lp.
Luisteraars raakten meteen gecharmeerd van het nummer, 32 jaar, hoewel men moeite had de oorspronkelijke titel, Sinds 1 dag of 2, te onthouden tot dj Frits Spits het liedje de huidige titel gaf.
De definitieve doorbraak volgde in 1982 met de single Doris Day en het melancholieke reggae-album Doris Day en andere Stukken. Van dit album mixte Henny Vrienten een dubversie (Doe de dub discodubversie) en 12" versies van Is dit alles en Situatie.
In mei 1982 ontving Doe Maar de Zilveren Harp, een aanmoedigingsprijs van Stichting Conamus. Ook deden Jansz, Hendriks, van Collem en Belinfante 10 optredens met Bram Vermeulen onder de naam De Gevestigde Orde. Op 31 mei 1982 was Doe Maar de openingsact op Pinkpop, waar ze een jaar later op 23 mei 1983 ook stonden. Op 8 oktober gaf de groep een televisieoptreden tijdens Veronica's Popnacht samen met Normaal, Golden Earring en Vitesse.
Nederlandse topgroep Toen in november 1982 de single De bom werd uitgebracht (vijf weken op nummer 1: van 4 december 1982 tot 8 januari 1983) was Doe Maar inmiddels uitgegroeid tot een topgroep met alle media-aandacht en merchandising die daarbij hoort. Er ontstonden hysterische toestanden rondom de groep. De gezichten van de groepsleden waren niet van de bladencovers af te slaan, de merchandise was niet aan te slepen en ook het oudere werk van de groep ging als warme broodjes over de toonbank. Doe Maar werd de populairste groep die de nederpop ooit gekend heeft.
In België was de band minder bekend, totdat Doe Maar daar in januari 1983 drie optredens gaf. In Nederland haalde het album Skunk in januari 1983 de nummer 1-positie in de albumlijsten, bijna twee jaar na de release. Het album 4us (spreek uit: virus) verscheen in maart 1983 op lp, MC en als eerste Nederlandstalige plaat ook op cd. Het album was al in de voorverkoop platina en haalde de nummer 1-positie, evenals de single Pa, die als eerste single ooit op nummer 1 binnenkwam in de Nationale Hitparade. In deze periode verschenen de bandleden, met name Jansz en Vrienten, voortdurend in de (roddel)pers, vandaar dat men op 30 maart een publiciteitsstop afkondigde.
Op 16 en 17 mei 1983 droeg Doe Maar bij aan een benefietproject ten bate van Amnesty International, getiteld Een Gebaar. Op deze twee gala-avonden in Carré Amsterdam was Doe Maar in drie nummers de begeleidingsband van Adèle Bloemendaal, Freek de Jonge en Van Kooten en De Bie. Henny Vrienten begeleidde ook op deze avonden André Hazes op gitaar. Een week later was Doe Maar de hoofdact op Pinkpop. Dit optreden in Geleen had hun hoogtepunt moeten worden, maar dat werd het niet. Tijdens het een uur durende afsluitende optreden werd de band bekogeld en kreeg Henny Vrienten een appel hard op zijn kaak. Tijdens het laatste nummer werd Doe Maar onder andere bijgestaan door de Golden Earring-leden George Kooymans en Cesar Zuiderwijk.
Optredens in Loosbroek, Goes, Assen, Tiel en Joure (juni 1983) werden opgenomen voor het live-dubbelalbum Lijf aan lijf. Nadat dit album in september was gemixt, werkte Vrienten in oktober en november 1983 aan zijn soloalbum Geen ballade.
Einde thumb|Hoog opgelopen emoties bij fans tijdens het afscheidsconcert, 14 april 1984 thumb|Afscheidsconcert Doe Maar, Den Bosch, 14 april 1984 De band had grote moeite om met het succes om te gaan en voelde een steeds grotere afstand tot hun steeds jongere publiek, dat vaak te uitzinnig op hen reageerde. Er bestond angst dat het eens echt mis zou gaan in de drukte in de zalen waar regelmatig meisjes flauwvielen. Terwijl leeftijdgenoten en de pers de creatieve prestaties nauwelijks serieus namen, voelde het met name voor Vrienten niet goed als jonge kinderen zijn tekst van Je loopt je lul achterna voluit meezongen.
De nieuwe nummers voor de vijfde studioplaat bleken voornamelijk zwaarmoedig van aard, waardoor de opnames minder prettig werden. Daarnaast waren er wat onderhuidse spanningen. Zo had Vrienten al vaker voorgesteld om het auteurschap en de royalty's eerlijk onder de groep te verdelen omdat hij vond dat iedereen bijdroeg aan het eindresultaat, maar Jansz vond zijn eigen liedjes meer een uiting van zijn identiteit en ging niet akkoord. Om zijn visie te demonstreren besloot Vrienten geen ideeën meer in te brengen voor de nummers van Jansz, ondanks dat hij meende dat Grote broer met zijn inbreng een nieuwe grote hit kon worden. Jansz had de indruk dat Vrienten zijn beste werk achterhield voor zijn komende solo-plaat. Toen Vrienten in de studio opperde dat ze ook gewoon konden stoppen, bleek iedereen dat plots als heel positieve mogelijkheid te zien en vooral opgelucht toen de knoop werd doorgehakt. Macho was al uitgebracht als single, toen op 20 februari 1984 besloten werd dat Doe Maar ermee zou stoppen. De Telegraaf meldde het nieuws als eerste op woensdag 22 februari. Het uit elkaar gaan van de groep in 1984 haalde zelfs het NOS-televisiejournaal van acht uur 's avonds.
Op 14 april 1984 werden er twee afscheidsconcerten gegeven in de Maaspoort in 's-Hertogenbosch. Het middagconcert werd rechtstreeks door de KRO op de televisie uitgezonden, wat in die tijd zeer uitzonderlijk was. Het verzamelalbum 5 Jaar Doe Maar - Het complete overzicht, met daarop twee niet eerder op een elpee uitgebrachte nummers (Wat ze doet (Vrienten) en Dans met mij (Jansz)), hield nog even de herinnering levend.
Na het einde in 1984 zijn er diverse reünie-optredens geweest, en meerdere albums uitgebracht. Daarnaast hebben Doe Maar-leden collectief en afzonderlijk meegewerkt aan verschillende projecten.
Reünie 2000 en Klaar Op 1 november 1999, kondigde Doe Maar een eenmalige reünie aan. Dit resulteerde in 2000 in een album, Klaar, zestien optredens in Ahoy Rotterdam en één optreden in het sportpaleis in Antwerpen. Het album Klaar kwam op 22 april vanuit het niets op de eerste plaats binnen van de album top 100 en ging vijf weken aan kop. De optredens werden bezocht door ruim 175.000 mensen en daarmee was Doe Maar in Nederland de meest succesvolle band van 2000. Van de optredens verscheen een cd en een dvd, beiden getiteld Hees van Ahoy.
Doe Maar! - De musical