Louis Moyse (Scheveningen, 14 augustus 1912 - Montpelier (Vermont), 30 juli 2007) was een Amerikaans-Frans fluitist en componist. Hij was de zoon van de Franse fluitist Marcel Moyse. Hij was medeoprichter van het Marlboro Music School and Festival en hij was docent van vele fluitisten over de hele wereld. Hij stierf aan hartfalen op 94-jarige leeftijd.
Biografie Louis Moyse werd geboren in Scheveningen, tijdens een van de tournees van zijn vader, waarbij zijn moeder, Céline Gautreau, hem vergezelde. De familie woonde in het landelijke Saint-Amour in Frankrijk.
Zijn eerste fluitdocent was vanaf zesjarige leeftijd zijn vader. Vanaf de jaren 1930 studeerde hij in Parijs, bij Philippe Gaubert. Hij ontmoette daar componisten zoals Fauré, Saint-Saëns, Stravinsky, Messiaen, Prokofiev en Martinu. Naar verluidt speelde hij zelfs pianonduetten met Duke Ellington. In die periode studeerde hij compositie bij Eugène Bigot en kreeg hij pianoles van Isidore Philipp.
Louis Moyse was lid van het succesvolle Moyse Trio, waarin zijn vader fluit speelde, hijzelf piano en zijn toekomstige vrouw Blanche Honegger viool. Het trio begon in 1938 met opnames op grammofoonplaat, en won een Grand Prix du Disque. In 1939 trouwde Moyse met Blanche Honegger.
Daarnaast was Moyse fluitist bij de Opéra-Comique et bij het symfonieorkest Concerts Colonn.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Moyse gemobiliseerd, en na de oorlog probeerde hij in Argentinië een nieuw leven op te bouwen, maar dat mislukte. In 1949 vestigde hij zich in de Verenigde Staten, in Vermont.
Louis Moyse gaf 27 jaar les aan het Marlboro College en was ook docent aan de Boston University en de University of Toronto. In 1952 richtte hij samen met Blanche, die specialist in Bach was geworden, het Brattleboro Music Center op, waar sinds 1969 het New England Bach Festival plaatsvindt.
In 1959 kreeg Moyse de Amerikaanse nationaliteit.
Hij ging door met het geven van privélessen in Westport (New York), terwijl hij over de hele wereld tournees maakte met zijn tweede vrouw Janet White Moyse. Later verhuisde hij naar Montpelier (Vermont), waar hij de laatste negen jaar van zijn leven doorbracht. Hij gaf ook tot 2004 halfjaarlijkse masterclasses en concerten in zijn thuisbasis in Frankrijk, Saint-Amour.
Moyse wordt beschouwd als degene die voor de meeste uitgaven van fluitmuziek ter wereld heeft gezorgd. Hij publiceerde in de VS bij G. Schimer, Southern Music, Theodore Pressor, McGinnis & Marx, E. Henry David Music Publishers, in Frankrijk bij LeDuc en in Japan bij Zen-On Music.
Enkele composities Louis Moyse Flute Collection, Schirmer 40 Little Pieces for Beginning Flutists Flute Music by French Composers Second Sonata, Op. 60, voor fluit en piano Introductie, thema en variaties, voor fluit en piano Trois Hommages, voor fluit en piano Two Miniatures voor fluit en piano Impromptu in Bes majeur, Op. 142, voor fluit en piano Sonate voor fluit en piano Twaalf fantasieën voor fluit solo Suite in a minor, voor fluit en piano First Solos for the Flute Player, voor fluit en piano Little Pieces for Flute and Guitar, voor fluit en gitaar Flute Music By French Composers, voor fluit en piano Album Of Flute Duets, 2 fluiten Solos for the Flute Player, voor fluit en piano Album of Sonatinas for Young Flutists, voor fluit en piano Ten Pieces for Clarinet and Piano, Op. 37, No. 3
Bronnen
Marcel Moyse: Voice of the Flute door Ann McCutchan - biografie
Externe links Louis Moyse Flutist Louis Moyse Dies at 94 Boston Globe
Categorie:Frans componist Categorie:Frans fluitist