Nederland is een van de stichtende leden van het Eurovisiesongfestival. In totaal heeft Nederland 65 keer aan het liedjesfestijn deelgenomen. Alleen België, Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland waren nog vaker van de partij. Nederland won de competitie vijf keer.
Resultaten Door de jaren heen heeft Nederland zeer wisselende resultaten gekend op het songfestival. Vaak eindigden de Nederlandse inzendingen in de middenmoot, met soms een uitschieter naar boven, maar vaker naar beneden toe. Van de 65 deelnames eindigden 26 inzendingen bij de beste tien.
Vijfmaal won Nederland het songfestival: 1957: Corry Brokken – Net als toen 1959: Teddy Scholten – 'n Beetje 1969: Lenny Kuhr – De troubadour (deze overwinning werd gedeeld met Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) 1975: Teach-In – Ding-a-dong 2019: Duncan Laurence - Arcade
Vijf keer eindigde Nederland helemaal onderaan: 1958: Corry Brokken – Heel de wereld 1962: De Spelbrekers – Katinka 1963: Annie Palmen – Een speeldoos 1968: Ronnie Tober – Morgen 2011: 3JS – Never alone (halve finale)
Een keer werd Nederland gediskwalificeerd: 2024: Joost Klein – Europapa
De Spelbrekers en Annie Palmen waren de enige Nederlandse inzendingen die geen enkel punt kregen. De inzending van de 3JS eindigde als laatste in de tweede halve finale. De inzending van Joost Klein eindigde als tweede in de tweede halve finale en werd gezien als een van de grote kanshebbers, alvorens het werd gediskwalificeerd.
Geschiedenis thumb|Corry Brokken verdedigt haar titel in 1958, maar eindigt deze keer als laatste thumb|Lenny Kuhr en schrijver David Hartsema na de gedeelde Nederlandse overwinning op het Eurovisiesongfestival 1969 Jaren 50 en 60 Nederland maakte zijn debuut op het allereerste Eurovisiesongfestival in 1956, gehouden in de Zwitserse stad Lugano. Er mochten twee deelnemers worden afgevaardigd, en voor Nederland werden dit de zangeressen Jetty Paerl en Corry Brokken. Zij zongen ieder een lied, respectievelijk De vogels van Holland en Voorgoed voorbij. Nederland had met De vogels van Holland de eer om als eerste te beginnen en daarmee zong Paerl het allereerste lied ooit op het Eurovisiesongfestival. Onbekend is op welke plaatsen Nederland eindigde; behalve de winnaar (Zwitserland) zijn de resultaten van dit songfestival nooit bekendgemaakt.
Corry Brokken won in 1957 met het nummer Net als toen. Tijdens de puntentelling dat jaar bleef Nederland al vanaf het begin constant aan de leiding en liep het land uiteindelijk ver uit op de rest. Hierdoor mocht Nederland het Eurovisiesongfestival in 1958 voor het eerst organiseren; dit werd uiteindelijk gedaan in Hilversum. In eigen land deed Nederland het echter een stuk minder goed: Brokken mocht voor de derde keer op rij Nederland vertegenwoordigen, maar eindigde deze keer, samen met Luxemburg, op een gedeelde laatste plaats. Het was de eerste keer dat Nederland als laatste eindigde.
In 1959 won Nederland opnieuw: zangeres Teddy Scholten ging naar Frankrijk toe om Nederland te vertegenwoordigen met het nummer 'n Beetje. Tijdens de puntentelling liep Nederland lange tijd achter op verschillende landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, die als een van de favorieten voor de eindzege werd gezien. Toen Italië echter zeven punten aan Nederland gaf en geen enkel punt aan het Verenigd Koninkrijk, ging Nederland aan kop, maar het bleef spannend wie uiteindelijk de winnaar werd. Toen Frankrijk als laatste land vier van de zeven overgebleven punten aan Nederland gaf, was de tweede zege voor Nederland een feit. Nederland werd hierdoor het eerste land in de geschiedenis van het songfestival dat voor de tweede keer had gewonnen.
In de jaren 60 had Nederland een stuk minder succes op het festival. Tussen 1960 en 1968 haalde het land twee keer maar net de top tien: Greetje Kauffeld met het nummer Wat een dag en Anneke Grönloh met Jij bent mijn leven eindigde in respectievelijk 1961 en 1964 allebei op de tiende plaats. Daarnaast kenden de jaren 60 een absoluut dieptepunt voor Nederland: in 1962, 1963 en 1968 behaalde het land de laatste plaats, waarbij er in 1962 en 1963 zelfs geen enkel punt naar Nederland ging. Toch kenden de jaren 60 één moment van succes: in 1969 ging Lenny Kuhr met De troubadour naar Spanje om Nederland te vertegenwoordigen. Tijdens de puntentelling van 1969 eindigde Nederland op de eerste plaats met 18 punten, maar moest de winst wel delen met Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk omdat ook deze landen 18 punten behaalden. Desondanks was de derde songfestivalzege binnen voor Nederland en werd via loting bepaald dat Nederland het Eurovisiesongfestival 1970 mocht organiseren.
Jaren 70 thumb|Teach-In zorgde in 1975 voor de vierde Nederlandse songfestival overwinning In eigen huis behaalde Nederland in 1970 een 7e plek met het nummer Waterman van Hearts Of Soul en in 1971 een 6e plek met Tijd van Saskia & Serge. In 1972 eindigden Sandra & Andres met Als het om de liefde gaat namens Nederland op een 4e plek, één punt achter de nummer drie dat jaar: Duitsland. Na een teleurstellende 14e plaats in 1973 kwam Nederland in 1974 sterk terug met I see a star van Mouth & MacNeal. Het nummer won niet door twee belangrijke factoren: ten eerste was 1974 het jaar van de Zweedse inzending Waterloo van ABBA, waardoor Nederland en alle andere landen sowieso weinig kans leken te maken op de winst, en ten tweede werd de kans op een vierde Nederlandse winst verkleind door de gekkigheid die Mouth & MacNeal op het podium lieten zien, aldus auteur John Kennedy O'Connor, die het boek The Eurovision Song Contest - The Official History schreef. Mouth & MacNeal behaalden desondanks een 3e plaats. In 1975 stuurde Nederland Teach-In met het nummer Ding-a-dong naar Zweden, waar het als eerste van alle nummers mocht optreden. Tijdens de puntentelling stond Nederland in het begin bovenaan maar het werd later, net als in 1959, ingehaald door het Verenigd Koninkrijk en stond lange tijd tweede. Het werd uiteindelijk een nek-aan-nek-race tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Toen er nog drie landen hun punten moesten doorgeven, stonden Nederland en het Verenigd Koninkrijk op bijna evenveel punten (respectievelijk 127 tegenover 120 punten). Zowel Spanje als Zweden gaven hun 12 punten aan Nederland en toen Italië als laatste land hun punten moest doorgeven, stond Nederland op 151 punten tegenover het Verenigd Koninkrijk met 135 punten. Hiermee won Nederland het Eurovisiesongfestival voor de vierde keer. Tijdens de tweede helft van de jaren 70 was Nederland minder succesvol, met een 9e plaats thuis in 1976 als beste resultaat. Van 1977 tot 1979 behaalde Nederland respectievelijk de 12e, 13e en 12e plek.
Jaren 80 In 1980 vond het songfestival in Den Haag plaats, omdat Israël, die in 1978 en 1979 won, een nationale feestdag had op de dag van het festival. Het is tot nu de enige keer dat een land na haar overwinning zelf niet meedoet. Dus werd Nederland als gastland aangewezen. Thuis behaalde Maggie MacNeal, die in 1974 nog 3e werd, een 5e plek met Amsterdam, wat enkele jaren de beste plaats bleef die Nederland in de jaren 80 had behaald. Deze plaats werd in 1987 geëvenaard door Marcha met Rechtop in de wind, die in België ook op een 5e plek eindigde. Verder werd er voor Nederland nog een 7e plek in 1983 behaald door Bernadette en een 9e plek in 1988 door Gerard Joling met Shangri-la, maar verder verscheen Nederland niet in de top 10, met een 16e plaats in 1982 als slechtste resultaat dat decennium. In 1989 stond Nederland nog op een gedeelde eerste plek bij de bookmakers met het nummer Blijf zoals je bent van Justine Pelmelay, maar een onzuivere noot op het einde gooide roet in het eten en Nederland eindigde dat jaar op de 15e plek. In 1985 deed Nederland niet mee aan het Eurovisiesongfestival, noch werd het evenement die avond in Nederland uitgezonden, omdat het dat jaar plaatsvond op 4 mei, de dag dat in Nederland de Nationale Dodenherdenking plaatsvindt.
Jaren 90 Nederland kende wisselend succes in de jaren 90. Het land begon in 1990 nog slecht met een 15e plek. Toen Nederland het Eurovisiesongfestival 1991 oversloeg omdat het weer op 4 mei plaatsvond, kwam het land in 1992 terug en eindigde het op een 9e plek. In 1993 kwam Nederland met een sterke inzending die kans maakte op de winst: Ruth Jacott werd naar Ierland gestuurd met haar catchy uptempo nummer Vrede. Omdat het camerawerk mislukte en het licht te fel in de camera verscheen, werd Jacott 'maar' 6e. Desondanks kreeg ze toch nog 12 punten van de Ierse jury. In 1994 ging Willeke Alberti met Waar is de zon namens Nederland naar het Eurovisiesongfestival, maar behaalde een zeer teleurstellende 24e plek. Dankzij dit slechte resultaat mocht Nederland in 1995 niet deelnemen. In 1996 zorgde Maxine & Franklin Brown nog voor een 7e plek, maar in 1997 ging het al weer mis met een 22e plek voor Nederland. In 1998 had Nederland opnieuw kans om te winnen: Edsilia Rombley ging naar het Verenigd Koninkrijk met het nummer Hemel en aarde, waar ze bij de bookmakers voor korte tijd eerste stond. Ze werd echter 4e, maar behaalde toch het beste resultaat voor Nederland in de jaren 90.
Jaren 00 Na de 8e plaats van Marlayne met het lied One good reason in 1999 kwam er een periode waarin de Nederlandse inzendingen eerst nog matig succes boekten, maar daarna ronduit slechte resultaten behaalden. In 2000 werd het Eurovisiesongfestival in Nederland vooral overschaduwd door de vuurwerkramp in Enschede, waarbij 23 doden vielen en een hele woonwijk van de kaart werd geveegd. Door de ernst van de situatie besloot de NOS om de uitzending van het songfestival in Nederland halverwege stop te zetten. De Nederlandse inzending, Linda Wagenmakers, had op dat moment al wel opgetreden. De delegatie rond Wagenmakers liet in verband met de ramp weten bij eventuele winst geen optreden meer in de zaal te geven. In 2001 werd Michelle met Out on my own 18e namens Nederland, waardoor het land in 2002 verplicht thuis moest blijven. In 2003 had Nederland weer eens kans op hoog te eindigen met het nummer One more night van Esther Hart, maar eindigde later op een ietwat teleurstellende 13e plek.
Toen er in 2004 nog meer landen mee gingen doen aan het Eurovisiesongfestival, werden de halve finales geïntroduceerd en moesten Nederland en de meeste andere landen zich eerst zien te kwalificeren om pas in de finale deel te nemen. Re-union kwalificeerde zich met Without you namens Nederland de allereerste keer sinds het systeem werd geïntroduceerd (het land eindigde bij de beste tien landen op de 6e plek), maar strandde in de finale op de 20e plek.
Vanaf 2005 ging het met Nederland op het Eurovisiesongfestival snel bergafwaarts: tussen 2005 en 2009 was het land niet in staat om zich te kwalificeren voor de finale.
Jaren 10 thumb|In 2019 won Duncan Laurence het Eurovisiesongfestival met het door hemzelf geschreven en gecomponeerde nummer Arcade