|Tessa van Schagen op het podium samen met Desirèe Henry en Dina Asher-Smith op de EK U20 van 2013, Rieti. |De gezichten van Tessa van Schagen (links) en Dafne Schippers staan op onweer na de mislukte wissel op de 4 × 100 m tijdens de EK van 2014 in Zürich. |Tessa van Schagen in actie tijdens de Ter Specke Bokaal 2014, Lisse. Tessa van Schagen (Leiden, 2 februari 1994) is een Nederlandse oud-atlete, die zich toelegde op de sprintafstanden. Ze boekte met name successen als lid van het nationale 4 × 100 m estafetteteam, was van 2016 tot 2025 mederecordhoudster op dit onderdeel en veroverde hierop in 2016 op de Europese kampioenschappen in Amsterdam de gouden medaille. Zij nam eenmaal deel aan de Olympische Spelen. Tussen 2013 en 2019 veroverde zij bij de senioren zes Nederlandse titels op de 200 m, waarvan vier outdoor en twee indoor.
Biografie Turnen als basis Alvorens op haar veertiende over te stappen op de atletieksport, zat Van Schagen gedurende tien jaar op turnen. Op school viel echter haar sprinttalent op; als er gesprint werd, won ze. Dus toen ze zich een keer door een klasgenootje liet overhalen om mee te gaan naar de atletiektraining, was ze gelijk ‘verkocht’.In de jaren die volgden, beperkte zij zich niet alleen tot de sprint, maar beoefende zij ook andere onderdelen. Toch was het haar sprintaanleg die steeds bleef opvallen. Vanaf haar zestiende besloot zij dan ook om zich in het vervolg uitsluitend hierop te richten.
Goud op EJOF In 2011 behaalde Van Schagen haar eerste aansprekende sprintsuccessen. Zowel indoor (60 m) als outdoor (200 m) werd zij nationaal kampioene bij de B-meisjes. Ook werd zij dat jaar uitgezonden naar het Europees Jeugd Olympisch Festival in Trabzon, waar zij doordrong tot de finale van de 100 m en op de 4 × 100 m estafette zelfs goud veroverde, samen met Sacha van Agt, Naomi Sedney en Nadine Visser. Het Nederlandse team won die race afgetekend in 45,93 s, voor de teams van België (tweede in 46,12) en Rusland (derde in 46,58).EJOF dag 5: Vloeiende wissels, gouden plak door Pim van Esschoten (29-07-11), gepubliceerd op de website van de Atletiekunie
Nieuwe titels plus WJK-deelname In 2012 bevestigde Van Schagen haar sprintkwaliteiten. In haar eerste jaar als A-junior werd zij gelijk indoor en outdoor kampioene op beide sprintnummers. De limieten voor deelname aan de wereldkampioenschappen voor junioren in Barcelona haalde ze echter net niet en ook de 4 × 100 m estafetteploeg leek in eerste instantie niet in aanmerking te komen voor uitzending. Uiteindelijk gebeurde dit toch, met als resultaat dat Tessa van Schagen en haar teamgenotes in Barcelona op een verdienstelijke zesde plaats eindigden.
Medailles op EK voor junioren De eerste twee weken van 2013 doorliep Tessa van Schagen een trainingsstage in Zuid-Afrika. Het bleek een goede voorbereiding voor het indoorseizoen, want terug in Nederland prolongeerde zij eind februari niet alleen haar titels op de 60 en 200 m bij de A-meisjes, een weekend eerder had zij in Apeldoorn ook deelgenomen aan de NK indoor voor senioren. Bij die gelegenheid had zij de 200 m gewonnen en daarbij al doende tegelijk het Nederlandse jeugdrecord van 24,11 van Jamile Samuel met een halve seconde tot 23,63 bijgesteld.
Het buitenseizoen stond in het teken van deelname aan de Europese kampioenschappen voor junioren in Rieti. De Leidse atlete stelde door limietprestaties op zowel de 100 als de 200 m haar deelname aan dit toernooi al vroeg in het seizoen veilig. En na eind juni op de NK voor junioren eerst ook haar beide outdoortitels bij de A-meisjes te hebben geprolongeerd, vertrok zij de maand erna naar Rieti, waar zij ervoor koos om zich op de 200 m te concentreren. Die keuze pakte goed uit, want Van Schagen veroverde op deze afstand de bronzen medaille. Daar voegde zij later nog een tweede bronzen plak aan toe door op de 4 × 100 m estafette samen met Sacha van Agt, Naomi Sedney en Eefje Boons naar 44,22 te snellen, elf honderdste van een seconde verwijderd van het nationale jeugdrecord uit 2010. Alleen de teams van Groot-Brittannië (eerste in 43,81) en Frankrijk (tweede in 44,00) waren sneller.Goud, zilver en brons op laatste dag EJK, op 21-07-13 gepubliceerd op de website van AtletiekweekOp basis van al deze goede prestaties werd Tessa van Schagen opgenomen in de Nederlandse ploeg voor de wereldkampioenschappen in Moskou als reserve voor de 4 × 100 m estafette. Hoewel zij daar niet in actie kwam, vond ze dit toernooi desondanks 'een leuke en leerzame ervaring'.
Record op estafette In haar eerste jaar bij de senioren streed Tessa van Schagen van meet af aan mee om de ereplaatsen. Bij de NK indoor in Apeldoorn werd zij op de 60 m derde achter Dafne Schippers en Jamile Samuel. Zij werd echter niet in de gelegenheid gesteld om haar titel op haar sterkste sprintnummer, de 200 m, te prolongeren, want dit onderdeel stond in 2014 niet op het NK-programma. Dat stond-ie wel bij de Nederlandse baankampioenschappen en die gelegenheid benutte Van Schagen door in 23,52 haar eerste buitentitel bij de senioren in de wacht te slepen.Dat Van Schagen opnieuw in een goede vorm verkeerde, had zij trouwens dat buitenseizoen al eerder laten zien. Zo vormde zij in juni tijdens de Europa Cup voor landenteams in Braunschweig samen met Naomi Sedney, Dafne Schippers en Jamile Samuel het Nederlandse team op de 4 × 100 m estafette, dat in een knappe 42,95 de wedstrijd won.Uit: EK Teams: Nederland halverwege op plek 11, website Atletiekunie (21-06-14) Enkele weken later, op 3 juli 2014, maakte zij opnieuw deel uit van vrijwel hetzelfde Nederlandse estafetteviertal (alleen Naomi Sedney was vervangen door Madiea Ghafoor), dat tijdens de Athletissima in Lausanne de wedstrijd won in de nationale recordtijd van 42,40, een verbetering van het 'Nederlandse olympische record' van 42,45 uit 2012 en op dat moment veruit de snelste tijd van Europa en de derde snelste tijd ter wereld.
Deceptie in Zürich Als logisch vervolg op haar eerdere estafette-optredens maakte Tessa van Schagen ook deel uit van het team dat werd aangewezen voor deelname aan de Europese kampioenschappen, die van 12 tot en met 17 augustus in Zürich plaatsvonden. In de Zwitserse stad slaagde de Nederlandse equipe er echter niet in om een medaille te halen. In de serie werd het viertal weliswaar nog derde in een alleszins goede 42,77 seconden. In de finale ging het echter mis bij de eerste wissel tussen Madiea Ghafoor en Dafne Schippers, waardoor Tessa van Schagen niet eens meer in actie kwam.
2015: Van alles wat In 2015 begon Van Schagen het jaar voortvarend door op de NK indoor, na eerst vijfde te zijn geworden op de 60 m, op de 200 m haar tweede titel te veroveren. In feite was het een prolongatie van haar eerste titel in 2013, want in 2014 had dit onderdeel immers niet op het programma gestaan. Vervolgens verbleef zij in april, ter voorbereiding op het baanseizoen, met de nationale sprintselectie enkele weken in Florida, waar zij onder meer aan een paar sprintwedstrijden deelnam. Terug in eigen land was begin juni vooral haar deelname aan een 400 m in Zoetermeer een opvallende. Ze won die wedstrijd in 55,43, een PR-prestatie, een week later weer gevolgd door zowel een 100 als een 200 m tijdens de Gouden Spike. Op de 100 m werd zij vierde, maar de 200 m won zij. Intussen had haar goede 400 meterrace in Zoetermeer tot gevolg, dat Van Schagen werd opgesteld in de estafetteploeg op de 4 × 400 m estafette, die een week later in Iraklion op Kreta uitkwam op het EK voor landenteams. Samen met Laura de Witte, Lisanne de Witte en Nicky van Leuveren kwam zij daar tot een derde tijd in 3.33,30, een tijd die slechts een seconde boven het nationale record lag van 3.32,31 uit 1998.In de maand die hierop volgde keerde zij weer terug tot haar oorspronkelijke sprintonderdelen, wat haar op de EK U23 in Tallinn twee vierde plaatsen opleverde, eerst op de 200 m en vervolgens op de 4 × 100 m, samen met Van Agt, Sedney en Boons. Begin augustus beëindigde zij op de NK in Amsterdam haar atletiekjaar met een halve finaleplaats op de 100 en een vijfde plaats op de 200 m.
Historisch goud op EK 2016 |Een blij estafettekwartet, nadat het zich op de EK van 2016 in Amsterdam in de series als derde voor de finale had geplaatst. Vlnr. Marije van Hunenstijn, Tessa van Schagen, Jamile Samuel en Naomi Sedney. In het olympische jaar 2016 sloeg Van Schagen het indoorseizoen over; zij begon het baanseizoen eind april met sterke optredens op zowel de 100 als de 200 m. Tot aan de NK in 2016, die dit jaar reeds in juni plaatsvonden, kwam zij bij vijf verschillende wedstrijden achtmaal uit op verschillende sprintafstanden en zij won ze op één na allemaal. Vervolgens werd zij op de NK in Amsterdam op de 100 m in 11,53 tweede achter Naomi Sedney en veroverde zij de titel op de 200 m in 22,86. Op beide sprintnummers waren dit haar beste prestaties ooit.Enkele weken later volgden in hetzelfde Olympisch Stadion de EK. Van Schagen nam er deel aan de 200 m en de 4 × 100 m estafette. Op het individuele nummer bereikte zij de finale, waarin zij zevende werd. Daarna schreef zij op de 4 × 100 m geschiedenis door voor een volgepakt stadion samen met Jamile Samuel, Dafne Schippers en Naomi Sedney de gouden medaille te veroveren in de nationale recordtijd van 42,04, een verbetering van het vorige record met 0,28 seconden. Een historische prestatie, want voor het eerst in 70 (!) jaar veroverde een Nederlands vrouwenteam op de 4 × 100 m goud op een EK.Na dit succes werd Van Schagen geselecteerd voor de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro. Op haar sterkste sprintonderdeel, de 200 m, overleefde zij haar serie niet. Op de 4 x 100 m kwam Nederland uit met hetzelfde kwartet als op de EK in Amsterdam. Nu ging het echter mis bij de wissel tussen Samuel en Schippers; die verliep moeizaam, doordat Schippers te vroeg wegging. Nederland eindigde hierdoor op de zesde plaats in 42,88 en werd uitgeschakeld voor de finale. Zo kwam er een teleurstellend eind aan een jaar, dat voor Van Schagen gold als het hoogtepunt van haar atletiekcarrière.
Tegenvaller op WK 2017