Tuatha Dé Danann is een Wicca-traditie die is ontstaan in de Verenigde Staten en sterk geïnspireerd is door de Ierse mythologie. De traditie combineert klassieke Wicca-principes met een nadruk op Keltische godheden, natuurverering en persoonlijke spirituele ontwikkeling.
Geschiedenis De traditie werd opgericht door Michael Ragan, een ingewijde in de Gardnerian Wicca via Raymond Buckland. Buckland is een sleutelfiguur in de verspreiding van Wicca in Noord-Amerika.Hutton, Ronald (1999). The Triumph of the Moon: A History of Modern Pagan Witchcraft. Oxford University Press. . Ragan ontwikkelde een eigen lijn binnen Wicca, geïnspireerd door de mythologie van de Tuatha Dé Danann, een goden- en heldenvolk uit de Ierse mythologie.
In 1991 werd de traditie geïntroduceerd in Nederland door twee ingewijden, Gayomard en Odinda, na persoonlijk contact met Ragan. In 2006 werd de lijn voortgezet in de regio Rotterdam door Pan en Tara. Hoewel hun oorspronkelijke groep (grove) inmiddels is opgeheven, leeft de traditie voort via individuele beoefenaars en een nieuwe opleidingsgroep in Ekeren (België), geleid door een ingewijde genaamd Redmar.Tuatha Dé Danann Wicca-traditie. Officiële website. Geraadpleegd op 30 oktober 2025.
Leer en praktijk De Tuatha Dé Danann-traditie kent de volgende kenmerken: Goden en Godinnen: Verering van Keltische godheden zoals Danu, Dagda, Brigid, Lugh en Morrígan. Dualisme: Interpretatie van de Wicca-principes van de Godin en de God via Keltische archetypen. Natuurverering: Rituelen en praktijken zijn afgestemd op de seizoenen, maanfasen en de elementen. Creatieve expressie: Rituelen bevatten poëzie, muziek en symboliek. Ethiek: Het principe An it harm none, do what ye will staat centraal.
Rituelen De traditie maakt gebruik van: Cirkels: Voor rituele bescherming en het oproepen van de elementen. Sabbats: Acht seizoensfeesten, met nadruk op Imbolc, Bealtaine, Lughnasadh en Samhain. Esbats: Rituelen bij volle maan gericht op magie en spirituele verdieping. Inwijding: Kennis en rituelen worden doorgegeven via persoonlijke inwijding door een priester(es).
Verspreiding Hoewel de traditie relatief klein is, bestaat er een actieve gemeenschap in Nederland en België. De lijn wordt erkend binnen bepaalde delen van de bredere Wicca-gemeenschap, maar is niet officieel gecanoniseerd zoals Gardnerian Wicca of Alexandrian Wicca.Pearson, Joanne (2002). Wicca and the Christian Heritage: Ritual, Sex and Magic. Routledge. .
Zie ook Wicca Ierse mythologie Keltisch paganisme
Bronnen
Categorie:Wicca