De Hooligans in Wondaland Tour was een concerttournee met de Amerikaanse singer-songwriter Bruno Mars en Janelle Monáe als headliners. De tournee was ter ondersteuning van Mars' debuutalbum uit 2010, Doo-Wops & Hooligans en Monáe's The ArchAndroid. De tour werd in februari 2011 aangekondigd en viel samen met hun optredens tijdens de 53e jaarlijkse Grammy Awards. In april 2011 werd een promotietrailer uitgebracht via Mars' YouTube-kanaal en een speciale website, die bedoeld was om de tournee verder te promoten. De concerten vonden plaats in Noord-Amerika in mei en juni van dat jaar.
Mars sloeg verschillende uitnodigingen af om het voorprogramma van andere artiesten te verzorgen, optreden in kleine, intieme zalen zou hem de mogelijkheid geven een fanbase op te bouwen. Mars' setlist voor de tournee bestond uit nummers van Doo-Wops & Hooligans en enkele covers, terwijl Monáe's setlist nummers van The ArchAndroid, één nummer van haar debuut-EP Metropolis: The Chase Suite (2007) en twee covers bevatte. De Hooligans in Wondaland Tour ontving positieve recensies van de meeste critici, die de optredens van Mars en Monáe prezen en zeiden dat zij, samen met Mayer Hawthorne, "perfecte popmuziek" leverden. De gezamenlijke tournee werd door NME uitgeroepen tot een van de 25 beste.
Achtergrond en ontwikkeling Op 15 februari 2011, nadat Bruno Mars en Janelle Monáe hadden opgetreden op het podium bij de 53e jaarlijkse Grammy Awards, kondigden zei een gezamenlijke tournee aan. De naam van de tour is "Hooligans in Wondaland". De concerttournee vond plaats in Noord-Amerika gedurende mei en juni 2011. Voorverkoopkaarten werden twee dagen na de aankondiging van de tournee verkocht; ze werden verkocht als bundels met een meet-and-greet, met een van de artiesten, een gesigneerde poster en een digitale EP. Op 26 februari 2011 werden de kaarten beschikbaar gesteld voor het grote publiek. Een promotietrailer werd uitgebracht via Mars' YouTube-kanaal, evenals een speciale website om de tournee te promoten.
De tour werd vernoemd, naar zowel Mars' debuutalbum Doo-Wops & Hooligans (2010), Monáe's Atlanta-groep Wondaland Arts Society, als een nummer op haar debuutalbum The ArchAndroid (2010). De promotieposter van de tour was geïnspireerd op het artwork van "James Brown-era all-star shows in het Apollo Theater". In 2011 wees Mars verschillende verzoeken af om het voorprogramma van andere artiesten te verzorgen en besloot in plaats daarvan samen met Monáe een eigen tournee te doen. De show werd geproduceerd door AEG. Deze strategie betekende lagere inkomsten op de korte termijn, maar stelde Mars in staat een fanbase op te bouwen door op te treden in kleine, intieme zalen. Na de eerste show van de Hooligans in Wondaland Tour zei Mars dat hij nerveus was over de "productiewaarden" van de lichten en andere apparatuur.
Geluid Tijdens de Hooligans in Wondaland-concerten deelden de geluidstechnici van Mars en Monáe de mengtafels, en technicus Ben Rothstein bediende de geluidsapparatuur. Daarnaast bediende Derek Brener, Mars' FOH-technicus, diverse in- en uitgangen, waaronder de stereo-auxiliaire uitgang voor de subwoofers. Brener bediende ook de distressors op Mars' zang en bas. Hall Verb werd gebruikt voor drums en blazers, delay en R-Verb voor zang, en compressie voor het gitaargeluid. Mars had twee paar wedges vooraan in het midden van het podium; het binnenste paar werd gemixt met zijn stem en twee achtergrondzangpartijen, terwijl het buitenste paar de bandmix met zijn gitaar erbovenop weergaf, aldus Mars' monitortechnicus Mike Graham. Alex McCloud, Monáe's monitortechnicus, zei dat haar opstelling erg leek op die van Mars, maar dat Monáe een wedge-mix en sidefill-luidsprekers vooraan had staan. Reggie Griffith, Monáe's FOH-assistent, was verantwoordelijk voor de zang van de zangeres en verwijderde een deel van de toonhoogte wanneer ze naar de microfoon leunde. Griffith en Nate "Rocket" Wonder waren verantwoordelijk voor het mixen van Monáe's nummers.
Concertoverzicht Het voorprogramma werd verzorgd door Mayer Hawthorne & The County, de Amerikaanse muzikant Patrick Stump en de Engelse rapper Plan B. Hawthorne gebruikte zijn openingsact om een gevarieerd repertoire te spelen, waaronder enkele van zijn beroemde covers. Monáe gaf de concerten in een "The Cotton Club"-setting, samen met haar 13-koppige orkest, het ArchOrchestra. Ze was gekleed in een witte blouse, zwarte stropdas, smokingbroek en een cape eroverheen, terwijl haar haar in een pompadour was opgestoken. Het ArchOrchestra bestond uit drie violisten, een cellist en twee hoornspelers; de muzikanten droegen wit-zwarte kleding in de modernistische stijl van de jaren 60. Mars, die tijdens de concerten een Gibson-gitaar gebruikte, trad op met zijn band de Hooligans. Tijdens de Hooligans in Wondaland Tour droeg Mars meestal een fedora, een "geruite flanellen blouse die als vest diende" of een mouwloos spijkerjack over een T-shirt – soms met een Harley-Davidson -ontwerp – en een zwarte spijkerbroek. Op het podium stonden vierkante schermen waarop beelden, lichteffecten en flitsende grafische kleuren en video's werden geprojecteerd. Mars' set duurde ongeveer een uur.
Monáe De show begon met een MC die een hoge hoed en een rokkostuum droeg. Monáe werd het podium opgedragen door verschillende dansers in zwarte capes met capuchons, die later werden verwijderd en de dansers in plaats daarvan strakke bodysuits met glinsterende manchetten droegen. Tegelijkertijd speelde het ArchOrchestra space-funk terwijl een James Bond- en Fantasia-fusion op de schermen verscheen. Monáe opende meestal met de instrumentale versie van de "Suite II Ouverture". Eenmaal op het podium voerde ze "Dance or Die" en "Faster" uit, waarbij ze afwisselend rapte en gospelgezangen zong. Monáe zong ook "Locked Inside". Ze creëerde een "theatrale flair" en verdedigde zich tegen gemaskerde dansers. Daarna zette Monáe een zonnebril op en voerde ze "Sincerely, Jane" uit, evenals een cover van " I Want You Back " van The Jackson 5, terwijl ze moonwalkte.
Monáe draaide zich vervolgens met haar rug naar het publiek en schilderde op een doek het woord 'love' in gele letters en een vrouwelijke figuur terwijl ze 'Mushrooms & Roses' zong. Onder gedimd licht voerde Monáe, begeleid door een gitarist, Charlie Chaplins ballad 'Smile' uit, waarna ze een 'stampende', 'toe-tap'-uitvoering van 'Cold War' en de 'funk jam' 'Tightrope' begon. Tijdens de uitvoering van 'Cold War' werden beelden getoond van Mohammed Ali die 'boefde en ontweek', en Darth Vader en Luke Skywalker die met lichtzwaarden vochten. Ze sloot haar set af met een rockgospelversie van 'Come Alive (The War of the Roses)', waarna ze het publiek in dook en een 'piggy-back ride' over fans maakte of een 'victory lap' nam. Terwijl Monáe "Tightrope" uitvoerde, flitsten stroboscopen en werd de dissonante mengeling van geluiden "tot een gefluister" gereduceerd. Monáe en haar band gingen op de grond liggen en kwamen er vervolgens weer uit tevoorschijn "om een volbloedig einde te bereiken". Beide nummers werden in een crescendo gezongen. Terwijl Monáe sprak en jammerde, kwam haar haar los uit haar pompadour en bereikte haar optreden een climax.
Mars Voordat Mars aan zijn show begon, vroeg hij het publiek om hun mobiele telefoons weg te leggen. Hij begon met het "feel-good" themalied "Top of The World", geïnspireerd op Michael Jacksons nummer "Wanna Be Startin' Somethin'". Het derde nummer op de setlist was een rockcover van "Money (That's What I Want)" van Barrett Strong, die diende als intro voor de reggae- invloeden in Travie McCoy en Mars' eigen single "Billionaire", een nummer waarmee het publiek bij veel optredens meezong. Tijdens de uitvoering van "Billionaire", die korter was dan het origineel, zong Mars de coupletten "I'll freak you right, I will" op de melodie van Aaliyahs "Are You That Somebody?". Hij voerde "Our First Time" op een sensuele manier uit met reggae-vibes, beïnvloed door jazz. Het nummer werd gevolgd door het uptempo "Runaway Baby", dat vol zat met "retro rock-'n-roll". Voordat Mars een doo-wop-harmonie zong met drie leden van zijn band, zei hij tegen het publiek: "Dit is het soort muziek waar ik van hou". Vervolgens zong hij het romantische, door de Beach Boys beïnvloede anthem "Marry You".
Na "Marry You" volgde "The Lazy Song", een van de hoogtepunten van de tournee; Mars' optreden bevatte een komisch moment waarin zijn achtergrondzangeres riep: "Oh mijn God, dat voelt geweldig!" en de band stopte om te "grappen". Het optreden bevatte ook een herhaling van het couplet "have some nice sex". "Count on Me", een "ode aan vriendschap", werd uitgevoerd als een meezinger waarin Mars een ukelele bespeelde. Een uitgebreide versie van "Liquor Store Blues" was opgenomen in de set. Mars zong een serenade voor een vrouw in het publiek met zijn refrein van BoB's "Nothin' on You", terwijl een deel van "Have You Seen Her" van de Chi-Lites "tevoorschijn kwam". Hij keerde terug naar het podium en zong " Grenade " als een krachtig rocknummer dat geïnspireerd was door " Just Like Heaven " van The Cure . Het slotnummer van de show, " Just the Way You Are ", werd uitgevoerd met een andere melodie; Mars vroeg de "mannen in het publiek om aandacht aan hun dames te geven", waarbij hij soms een vrouw uit het publiek koos en voor haar zong. Bij sommige concerten was de toegift "Somewhere in Brooklyn", waarbij het woord "Brooklyn" werd vervangen door de naam van de stad waar hij optrad. Mars sloot de show af met de emotionele ballad " Talking to the Moon ", die geïnspireerd was door de "softrock uit de jaren 70" van The Carpenters en Chicago .
Kritische ontvangst De Hooligans in Wondaland-concerten werden overwegend positief ontvangen. Chris Gray, die schreef voor Houston Press, prees de optredens van Mars en Monáe en zei dat de show "zo perfect in elkaar gezet was, zo charismatisch gebracht en zo warm ontvangen". Gray concludeerde: "Het is moeilijk om er iets op aan te merken." Jordan Levin van de Miami Herald prees de show en zei dat Mars en Monáe "muzikale formules vooruit helpen, niet met technologie en spektakel, maar met inventiviteit en talent". Robert Ham van The Oregonian zei dat Mars de aandacht van het publiek gedurende het hele concert vasthield en dat hij elke noot zelf zong; Ham prees ook Mars' gitaarspel en noemde Monáe's optreden "opwindend". Lainna Fader LA Weekly prees de optredens en merkte op: "Met de toevoeging van Mayer Hawthorne heb je drie van de meest ware leveranciers van perfecte popmuziek samen op het podium."
Matthew Kivel van Variety prees het optreden van Mars en Monáe en zei: "Mars is indrukwekkend, zijn vocale talenten stellen hem in staat om veel emotie en subtiele improvisaties in zijn nummers te verwerken", terwijl Monáe "een verfrissend onvoorspelbare aanpak aan haar show gaf", waarmee ze "de aanstormende artieste bewees een talent te zijn met schijnbaar onbeperkt potentieel". Angel Cheung en Alexis Greskiw van The Vancouver Observer prezen de show en zeiden: "Monáe en Mars waren de perfecte combinatie, vol levendigheid en ziel." Shawn White van Westword zei dat de Hooligans in Wondaland Tour "er misschien vreemd uitziet", maar dat "alle drie de artiesten perfecte popmuziek maken". Shaun Knittel Seattle Gay News prees de live show en zei: "Bruno Mars en Janelle Monáe zijn zo goed als critici zeggen." Reed Fischer van New Times Broward-Palm Beach bevestigde dat Mars' show zijn "verwachtingen enorm overtrof".