Beth Coleman (ook bekend als M. Singe, DJ M. Singe en DJ Singe) is een Amerikaanse componist van elektronische muziek en een academicus op het gebied van nieuwe mediastudies. Haar werk is te zien geweest in diverse instellingen, zoals het Whitney Museum of American Art, MoMA PS1, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en de Waag Society Amsterdam. Van 2005 tot 2011 was ze hoogleraar vergelijkende mediastudies en schrijven aan het Massachusetts Institute of Technology. Momenteel is ze universitair docent bij de afdeling Engelse Taal en Literatuur aan de Universiteit van Waterloo in Canada en co-directeur van het Critical Media Lab van Waterloo.
Vroege carrière In de zomer van 1994 verkenden Coleman en Howard Goldkrand, met wie ze regelmatig samenwerkt, de opkomende experimentele en elektronische muziekscene in Berlijn. In navolging daarvan richtten ze bij hun terugkeer naar New York City Soundlab Cultural Alchemy op met Paul D. Miller (ook bekend als DJ Spooky). SoundLab werd opgericht als reactie op de juridische druk die tijdens het bewind van Giuliani op traditionele muziekpodia werd uitgeoefend. Het is een grassroots-initiatief om opkomende artiesten ruimte te bieden nieuwe ideeën en vormen van muziek en experimentele kunstinstallaties te presenteren.
Coleman gaf in januari 1996 haar eerste solo-dj-set met het collectief. In de loop van haar carrière evolueerde ze van iemand die vooral gekend staat als dj naar iemand die sterk geassocieerd wordt met omgevingsinstallaties en nieuwe media studies.
Muziek Uitgebreide experimentatie met digitale gebruikersomgevingen en de manipulatie van audiogegevens zijn kenmerkend voor Colemans muzikale output. Hiermee creëert ze een zogenaamde "elektronische architectuurinterface". Haar muziek wordt vaak geassocieerd met de illbient- muziekscene van New York in de jaren 90: een hybride van ambient, dub en hiphoptradities. In de loop van haar carrière stapt Coleman over van het voornamelijk gebruiken van draaitafels, een vast onderdeel van illbient-muziek, naar een grotere focus op audiobewerkingssoftware zoals Logic. Coleman zegt dat ze in haar werk een afkeer heeft van improvisatie en de voorkeur geeft aan het gebruik van meer vooropgezette, doordachte geluidsstructuren.
Coleman is de helft van het duo Singe & Verb, een samenwerking met haar medeoprichter van SoundLab Howard Goldkrand. Daarnaast heeft ze ook samengewerkt met andere artiesten zoals Ilhan Ersahin, Lawrence D. Morris, Graham Haynes en Fredy Studer.
Academische publicaties Coleman heeft verschillende artikelen geschreven waarin ze pleit voor het doorbreken van muzikale en culturele segregatie door middel van het gebruik van technologie en nieuwe kunstvormen. Het is een weerspiegeling van de ‘culturele alchemie’ die oorspronkelijk werd geïntroduceerd in het SoundLab-collectief.
In 2011 publiceerde Coleman haar eerste boek Hello Avatar: Rise of the Networked Generation. In het boek onderzoekt ze hoe de sterke groei van sociale media en nieuwe technologieën in de tweede helft van de jaren 2000 ervoor zorgen dat de mensen hun ervaringen filteren in een nieuw digitaal medium, waardoor een nieuwe (digitale) realiteit ontstaat.Coleman, Beth. Hello Avatar: Rise of the Networked Generation. Cambridge, Mass.: MIT Press, 2011.
Geselecteerde werken In 1999 creëerden Coleman en Goldkrand het werk Mobile Stealth Unit (Pink Noise): een sculptuur van gemengde materialen bestaande uit een driewieler en een systeem van audio-elektronica. Het werk is bedoeld als een “onderzoek naar de ruimte in de vorm van tweerichtingscommunicatie” door middel van het concept van roze ruis.
In 2005 creëerden Coleman en Goldkrand het werk Waken: een installatie die een hele ruimte vult en bestaat uit een 6-kanaalsmixer die wordt uitgezonden via 24 luidsprekers. De luidsprekers zijn gegroepeerd in ‘bloemenclusters’, ontworpen om het gedrag van bloemeninteracties na te bootsen.
Referenties
Categorie:Amerikaans elektronisch muzikant