Marinus Johannes Komst (Amsterdam,11 januari 1952 - Amsterdam, 7 mei 2025) was een Nederlands paukenist.
Hij was zoon van Gerritdina Maria Francisca Gallée (1929-2017) en Hans Komst (1930-2012). Het gezin verhuisde vlak na zijn geboorte naar 's-Hertogenbosch.
De muziek had Komst niet van vreemden. Overgrootvader was kapelmeester bij het orkest van de staatsspoorweg. Grootvader Marinus Komst was trompettist in het Koninklijk Concertgebouworkest (die wel eens met het Frysk Orkest soleerde), vader Hans Komst was trombonist in het Brabants Orkest (in 1962 invaller bij het Concertgebouworkest). Komst jr. zou na lessen van zijn grootvader ook een begenadigd trompettist zijn geworden.
Hij studeerde trompet en slagwerk aan het Conservatorium van Amsterdam, maar studeerde alleen op pauken af. Maar al tijdens die studie zag het Frysk Orkest zijn talent en nam hem in 1971 in de gelederen op. Hij maakte daar de fusie mee naar het Noord Nederlands Orkest. Hij zou er tot in 1991 spelen. In die jaren begon hij vanwege nieuwsgierigheid naar de funkband Doctor Boy een studie conga's en speelde in een brassband. Van september 1991 tot oktober 2017 speelde hij bij het Concertgebouworkest. De overgang was groot, vanuit Leeuwarden en omliggende steden en dorpen, moest hij meteen mee op tournee door Japan. Hij volgde er Jan Labordus op, die tussen 1968 en 1972 zijn leraar was geweest; Labordus trad zelf in de voetsporen van zijn leraar Cor Smit. Bij Komsts opvolging speelde hetzelfde, Bart Jansen en Tomohiro Ando waren leerling van Komst.
Het verhaal (opgetuigd door andere slagwerkers) gaat dat zijn spel direct te herkennen was. Op het gebied van klank, timing en intonatie bracht hij zijn eigen signatuur aan in zijn spel. Onder zijn toezicht (de paukenist kan het gehele orkest overzien) zag hij een (bijna) complete vernieuwing van het symfonieorkest plaatsvinden.
Naast het bespelen van pauken was het verzamelen van allerlei pauken zijn grote hobby. Hij had een collectie van circa vijftig pauken, waaronder de Mahler-pauk, die speciaal was gemaakt voor de Symfonie nr. 3 van Gustav Mahler. Die pauk stamt uit circa 1920 en heeft een doorsnee van 103 centimeter. Voorts was hij betrokken bij het bouwen van pauken.Adams Music (paukenbouwer; 2025, geraadpleegd 29 maart 2026) Zijn andere hobby was vissen (snoeken, opgedaan in Friesland), om dat te kunnen uitvoeren sloeg hij ooit een aanbod van Teatro alla Scala in Milaan af. Zijn privésmaak ging alle kanten op, van André Hazes tot Sensation White en Sensation Black.
Op hogere leeftijd kreeg hij te maken met gehoorproblemen, daarbij kwam dan nog kanker. Hij overleed op 72-jarige leeftijd in een hospice. Hij werd (mede) herdacht door een vermelding in de muur, waarop alle voormalige CO-leden vermeld staan die minstens 25 jaar in het orkest hebben gespeeld.
Categorie:Nederlands slagwerker