Johann Baptist Streicher (Wenen, 3 januari 1796 - aldaar, 28 maart 1871) was een Oostenrijkse pianobouwer. Hij was een van de belangrijkste pianobouwers van Wenen en zijn instrumenten werden in geheel Europa gewaardeerd. Streicher stond bekend als innovatief.
Levensloop Streicher was de zoon van pianobouwer Nannette Streicher (1769-1833) en haar echtgenoot Johann Andreas Streicher (1761-1833). Nannette had in 1794 in Wenen een pianofabriek opgericht die sinds 1802 Nannette Streicher née Stein heette.
Johann Baptist werkte al snel mee in de fabriek van zijn moeder. In de jaren 1821-1822 volgde hij studies bij de Parijse pianobouwer Sébastien Erard en bij John Broadwood & Sons in Londen.
In 1822 huwde hij Auguste André (1802-1847), een dochter van de componist en muziekuitgever Johann Anton André. Het echtpaar kreeg een dochter Sophie (1830-1899) en een zoon Emil (1836-1916).
Deelgenoot In 1823 werd Streicher deelgenoot in de pianofabriek, die nu werd omgedoopt tot Nannette Streicher geb. Stein & Sohn. In datzelfde jaar kreeg hij op zijn naam een patent voor een structurele technische verbetering van piano's. Ook in 1831 en 1836 bracht Streicher enkele technische innovaties aan.
Zelfstandig verder In 1833 overleden Streichers ouders, waarna hij de pianofabriek volledig overnam. De fabriek had tevens een naamsverandering ondergaan: Streichersche Pianoforte Fabrik. Het aantal fabrieksmedewerkers bedroeg toen 17 personen, met een productie van circa 70 piano's per jaar. miniatuur|Piano van Streicher uit 1869 In 1837 volgde een verhuizing van de fabriek van de Ungargasse naar de 'Neuer Streicherhof'. Op de oude locatie hadden zijn ouders in 1812 een concertzaal laten bouwen en ter compensatie bouwde Streicher bij de nieuwe fabriek een nieuwe concertzaal voor 200 toeschouwers. In deze nieuwe zaal zouden beroemdheden optreden als Clara Schumann, Robert Schumann, Johannes Brahms, Franz Liszt en Frédéric Chopin.
Streicher werd in 1839 hofleverancier van het keizerlijk hof. Verder was hij medeoprichter van de Neder-Oostenrijkse bedrijfsvereniging en was hij actief binnen de Weense handelsvereniging. In 1863 werd hij ridder in de orde van Frans Jozef. De piano's van Streicher waren aanwezig op de wereldtentoonstellingen van Londen (1851, 1862) en Parijs (1867).
In 1847 overleed Streichers echtgenote. Twee jaar later hertrouwde hij met Friederike Müller (1816-1895), een pianiste die lessen volgde bij Chopin.
In 1857 werd zoon Emil deelgenoot van de firma. Johann Baptist overleed in 1871 en werd bijgezet in het graf van zijn ouders. De firma werd overgenomen door Emil. Uiteindelijk ging het door de concurrentie met andere pianobouwers bergafwaarts met het bedrijf en werd het in 1896 geliquideerd.
Betekenis Streicher was een van de meer innovatieve pianobouwers van zijn tijd. Hij ontwikkelde nieuwe technieken waarbij hij de kenmerken van de Weense en de Engelse prell-mechaniek samenvoegde. In de jaren 60 experimenteerde hij met nieuwe Amerikaanse vindingen. Daarnaast bleef hij ook traditionele piano's bouwen in zowel de Engelse als de Weense techniek.
Categorie:Pianobouwer