Leonie Barbara Janssen-Jansen (Deventer, 1975 – Utrecht, 11 april 2018) was een Nederlands planoloog en hoogleraar.
Werk Ze studeerde in 1998 af in planologie aan de Universiteit Utrecht en promoveerde in 2004 op het proefschrift Regio’s uitgedaagd, Growth management ter inspiratie voor nieuwe paden van pro-actieve ruimtelijke planning. Ze werkte vervolgens ongeveer tien jaar aan de Universiteit van Amsterdam. Ze promoveerde van onderzoeker in 2011 tot universitair hoofddocent. Ondertussen gaf ze gastcolleges en (vice-)voorzitter van de International Academic Association in planning, law en property rights en had zitting in de Association of European schools of planning. Ze werd in 2015 op relatief jonge leeftijd benoemd tot hoogleraar planologie (landgebruiksplanning) aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. Enkele dagen na haar aanstelling kreeg ze de diagnose dunnedarmkanker.
Wat is een leven waard Ze was echter in die ziekteperiode meer bekend vanwege haar strijd tegen die kanker. Ze kreeg de diagnose in een tijd dat er discussie was over het eindeloos (door)behandelen tegen welke kosten en welk resultaat ook. Er ontstonden daarbij twee groepen met enerzijds het standpunt dat dat ongewenst was. Janssen-Jansen stond aan de andere kant. Met "Ik leef liever dan dat ik sterf" ging ze de kanker met alle mogelijkheden te lijf. Chemokuur volgde op chemokuur en ook experimentelere therapie schuwde ze niet om (naar eigen zeggen) te genieten van steun te geven aan haar twee zoons, maar ook promovendi. Ook bleef ze maatschappelijk betrokken; zo regelde ze dat oude computers uit Wageningen een nieuw leven konden krijgen in de K-Buurt van Amsterdam-Zuidoost.
De ziekte werd desalniettemin ondraaglijk en op 42-jarige leeftijd koos ze zelf voor het tijdstip van overlijden door euthanasie.
Na haar overlijden kwam er de Leonie Janssen-Jansenprijs, waarbij ingediende scripties worden beoordeeld op academische excellentie en praktische toepasbaarheid.
Categorie:Nederlands planoloog Categorie:Hoogleraar aan Wageningen University