De Atlantische Dreiging, oorspronkelijke Franse titel La Menace atlante, is het eenendertigste album uit de reeks Blake en Mortimer, en het negende dat door scenarist Yves Sente geschreven werd op basis van de personages van Edgar P. Jacobs. Het is het vierde Blake en Mortimer album van tekenaar Peter van Dongen. Doordat sommige verhalen over twee of drie albums werden uitgeschreven, is het slechts het vierentwintigste op zich staande verhaal in de reeks. Het verhaal speelt zich af in het najaar van 1960 of het voorjaar van 1961 en bevindt zich dus chronologisch tussen de albums 9 (De Valstrik) en 29 (Acht Uur in Berlijn). De originele versie werd op 21 november 2025 gepubliceerd door de Éditions Blake et Mortimer.
Plot
Het album begint met het bezoek van Dr. Grossgrabenstein aan de Duitse Federale Maritieme Politie in de haven van Hamburg, West-Duitsland. Deze wetenschapper had toestemming nodig om een nieuwe opgravingscampagne in de Noordzee te starten, en kreeg die uiteindelijk.
De volgende dag, in Londen, in de rookkamer van de Centaur Club, legde professor Mortimer aan zijn vriend kapitein Blake uit dat hij door de Britse regering was aangewezen om een grootschalig onderzoek uit te voeren naar de toekomstige energievoorziening van het land, teneinde voor het Verenigd Koninkrijk in dit domein een strategische onafhankelijkheid te realiseren. Tijdens zijn relaas valt de professor flauw. De artsen schrijven hem vervolgens rust voor, waar Philip Mortimer enkel maar kan toezeggen het wat kalmer aan te doen. Ook op hetzelfde moment is een vreemde verschijning te zien in de Londense lucht in de vorm van een lichtbol die de duisternis van de hemel doorkruist en in het water van de monding van de Theems duikt. Kort na deze verschijning is er een vreemde vorm langs de loop van de rivier te zien. Het is een onbekend wezen dat, nadat het Limehouse Dock heeft bereikt, uit het water raakt, door straten dwaalt en vele verdiepingen hoog springt naar het dakraam van een kunstenaar die op de zolder van een burgerwoning in de Wimpole Street in de wijk Marylebone woont. De kunstenaar verwachtte zijn bezoeker, zij bespreken kort de buit aan edelstenen die de bezoeker meebracht, waarna de twee mannen naar een kunsthandelaar gaan om hem edelstenen aan te bieden.
Terwijl vreemde gebeurtenissen zich afspelen op de golven van de Noordzee, arriveert professor Mortimer in Schotland om een onderzoekscampagne te leiden om in het kader van toekomstgerichte energiebronnen de levensvatbaarheid van een geothermische installatie te testen. Maar hij wordt snel geconfronteerd met de catastrofale fenomenen die zich op de Noordzee voordeden en die resulteerden in duizenden slachtoffers. Samen met zijn vriend Blake, die door zijn MI5-dienst is gewaarschuwd, begint de professor aan een onderwaterverkenning met een onderzeeër om de oorsprong van deze mariene verstoringen te begrijpen. Na een aanval worden ze gevangen genomen door hun oude vijand Olrik, evenals door Magon, de phulacontarch van de Atlantiërs, die ze leerden kennen in Het Raadsel van Atlantis.
Magon onthult hoe hij en Olrik erin slaagden om op tijd uit de overstroming van Atlantis te ontsnappen en vervolgens elk hun eigen weg gingen. Magon en de Atlantiërs verlieten de aarde om zich te vestigen op een andere planeet, het nieuwe Atlantis, omringd door drie zonnen aan de rand van het sterrenstelsel. Magon wordt door zijn volgelingen geïnformeerd over de energiecrisis van de Atlantiërs die de autoriteit van de Basileus in twijfel trekken, en Magon maakt gebruik van de georganiseerde expeditie om een grote opslag orichalcum te winnen onder de Doggerbank in de Noordzee. Magon schakelt ook de diensten van Olrik in, die net uit de gevangenis is ontsnapt (zie Getekend Olrik), en wiens recente fortuin hem in staat stelt de dekmantelexpeditie van de Atlantiërs op te zetten. Zodra het Atlantische expeditietuig arriveert, wordt de commandant van prins Icarus, Amyclas, tegengehouden door Magon, die explosieven gebruikt om in de bodem te boren (wiens eerste explosie te vroeg werd veroorzaakt en de tsunami twee dagen eerder veroorzaakte). Magon schakelt Blake, Mortimer en Amyclas uit en sluit hen op, waarna hij een aftelling van vijf uur start. Wanneer voltooid, zal het explosieven tot ontploffing brengen die de zeebodem ontwrichten, wat krachtige vloedgolven en aardverschuivingen in Europa veroorzaakt. Uiteindelijk keert de verrader terug naar het nieuwe Atlantis met zijn team en Olrik voor de machtsgreep.
De drie gevangenen weten te ontsnappen en nemen de controle over de reddingsshuttle die Magons team heeft achtergelaten, en die enigszins is gesaboteerd. Terwijl het alarm voor de evacuatie van de kust wordt gegeven, vliegen Amyclas, Blake en Mortimer naar het nieuwe Atlantis aan de andere kant van het sterrenstelsel om Magons sleutel te halen om de aftelling te stoppen (de tijd in het universum verloopt langzamer dan op aarde). Maar wanneer hij daar aankomt, is Magon al geslaagd in zijn staatsgreep en Olrik laat de shuttle vernietigen, waarna deze neerstort in de moerassen bij het nieuwe Poseidopolis. De giftige lucht en vijandige omgeving van de planeet dwingen de Atlantiërs om onder koepels te leven. Amyclas, Blake en Mortimer overleven de crash, maar moeten monsterlijke wezens onder ogen zien voordat ze de beveiligde barakken bereiken waar de bewakers die loyaal zijn aan de Basileus zijn gezocht. De helden organiseren het verzet, bevrijden de Basileus en Icarus en nemen Magon en Olrik gevangen, die door een gas worden in slaap gebracht. Maar na de overwinning en de herovername van de macht door de Basileus krijgt Mortimer een hartaanval en brengen de Atlantiërs hem naar het gezondheidscentrum waar Amyclas zichzelf opoffert door zichzelf op te blazen (wat zijn ware robotische aard onthult) om het verzet van Magons laatste aanhangers die hun toevlucht hadden gezocht neer te halen. Mortimer wordt gered dankzij geavanceerde Atlantiërs technologie en biedt zijn hulp aan de Atlantiërs om de energiecrisis op te lossen. Maar de aftelling is bijna voorbij en Icarus laat Blake, Mortimer en Olrik (verdoofd) naar de aarde vervoeren aan boord van een op afstand bestuurde shuttle naar het Atlantische exploitatieschip onder de Noordzee. De helden steken Magons sleutel in om de aftelling te stoppen en zo de catastrofe te voorkomen. Olrik wordt wakker en vlucht per kano naar de Nederlandse kust, terwijl Icarus Blake en Mortimer terug naar de beschaving brengt voordat hij afscheid neemt.
Het verhaal eindigt met professor Mortimer die zijn werk aan geothermische energie voortzet, en de Atlantiërs beloofde de resultaten door te sturen, kapitein Blake maakt op basis van zijn observatie in de shuttle van Icarus en na contact met de ambassadeur van de Sovjet-Unie een einde aan Sovjet-spionagevluchten, terwijl Olrik toch wist te verdwijnen en de echte Dr. Grossgrabenstein werd gevonden nadat hij verdwaald was in het Amazonegebied.
Historische gebeurtenissen en verwijzingen naar historische sites en personen Het verhaal dat zich afspeelt op en rond de Doggersbank in de Noordzee draait rond het mytisch eilandenrijk Atlantis met zijn rijke voorraden aan de metaallegering orichalcum en herneemt en continueert verhaallijnen en personages van het zevende album uit de reeks, Het Raadsel van Atlantis. Atlantis wordt dus gesitueerd op het historische Doggerland. Het uitzicht van de planeet waar het nieuwe Atlantis door de Atlantiërs na de overstroming van Atlantis werd opgebouwd in het album is ook geïnspireerd op tekeningen uit het debuutalbum De «U» straal van Edgar P. Jacobs, een one-shot sciencefictionstrip die als een voorstudie voor de Blake en Mortimer reeks wordt beschouwd en tekenaar Peter van Dongen citeert ook in het voorwoord het album De komeet van Carthago uit de stripreeks Freddy Lombard van Yves Chaland als bron van tekenwerk. De tijdsspanne van het verhaal is gebaseerd op de referentie op pagina 49 waar professor Philip Mortimer terugdenkt aan zijn tijdreizen in De Valstrik die dus eerder waren. Dat verhaal liep tot november 1960. Uit het plaatje bovenaan pagina 21 blijkt uit de getoonde krantenkoppen, en meer specifiek een kop uit Le Soir dat het verhaal speelt ten tijde van het tweede premierschap van Gaston Eyskens (dit premierschap duurde tot 25 april 1961). Olrik verschuilt zich in Londen als een aan lagerwal geraakt kunstschilder die mag verblijven in een zolderkamer van een Londense burgerwoning dankzij de ouders van de latere schrijfster, actrice en eerste partner van Paul McCartney, Jane Asher (pagina 32). Zij was toen 15 jaar oud en krijgt een rol in de strip waarbij ze Olrik op last van haar vader, internist Richard Asher een kom soep gaat brengen. De excentrieke professor Großgrabenstein is een Duits onderzoeker die gemodelleerd is op de Belgische egyptoloog Jean Capart, hij kwam eerder voor in het dubbeldelige album Het Mysterie van de Grote Piramide. De dokter is tijdens de periode waarin dit verhaal speelt op verkenning gegaan in het Amazonegebied waar hij verdwaalde. Hij zal aan het einde van het verhaal worden gevonden. Aan het begin van het verhaal maakt Olrik gebruik van de afwezigheid van de dokter om opnieuw zijn identiteit aan te nemen en een nieuwe opgravingscampagne in de Noordzee te starten, die dient als dekmantel voor Operatie Atlantis, waarbij orichalcum uit de zeebodem wordt gehaald. Mortimer doet er niet lang over om de overdreven houding van de valse dokter te ontmaskeren. De Centaur Club is de geliefde Londense gentlemen's club van Blake en Mortimer die in de meeste verhalen als decor opduikt en gemodelleerd is naar de typische Londense sociëteiten waarvan de Reform Club ongetwijfeld een van de bekendere is, sinds deze door Jules Verne werd vernoemd in De reis om de wereld in tachtig dagen. Het fictieve Schotse havendorp Mortapple met zijn vissershaven en omliggende witte krijtrotsen is gebaseerd op meerdere Schotse kustplaatsen, waaronder Dunbar, ten oosten van Edinburgh. Blake ontdekte tijdens een vlucht in de shuttle van Icarus een Sovjet-spionagevlucht boven de Noordzee waarbij ze een botsing nauwelijks konden vermijden. Het zorgde ervoor dat Blake in het verhaal een einde kon maken aan deze vluchten van de Russische viermotorige supersonische bommenwerper Mjasisjtsjev M-50, een prototype toestel dat in werkelijkheid nauwelijks gevlogen heeft.
Categorie:Stripverhaal uit 2025 Atlantische