Rozenstraat 250-254 te Amsterdam is een gebouw aan de Rozenstraat in Amsterdam-Centrum.
Achtergrond De Rozenstraat werd aangelegd tijdens het volbouwen van de Jordaan in de 17e eeuw. Dat betekende dat de straat perceel voor perceel werd bebouwd in een tijd dat er nog geen adressen bestonden. Bijna alle gebouwen kregen daardoor een ander uiterlijk. De geschiedenis van de Rozenstraat gaat gelijk op met die van de parallel liggende Rozengracht. Anders dan die gracht werd de straat alleen belangrijk voor lokaal verkeer; ze stuit aan beide uiteinden op grachten zonder brug.
Rozenstraat 119 Het gebouw werd op 23 september 1970 opgenomen in het rijksmonumentenregister met de duiding:
Amsterdam Monumentenstad schreef over het gebouw, dat eruitziet als twee gebouwen met een gezamenlijke begane grond, dat het een Van Houtenmonument is. Bij de herbouw in 1933/1934 onder architectuur van Jan Kuiler werden gevelonderdelen hergebruikt, die van gesloopte panden afkomstig zijn. Dit werd mede gedaan om die klassieke onderdelen te bewaren, maar ook om nieuwbouw een “klassieke uitstraling” te geven.Amsterdam Monumentenstad over Rozenstraat 250-254 (geraadpleegd 23 juni 2026) Volgens opgave vond hier herbouw plaats in de vorm van stadsvernieuwing. De gebouwen die er stonden waren deels “onbewoonbaar verklaard”. Destijds had het gebouw een verbinding met bouwsels aan de Lijnbaansgracht. In de Rozenstraat moest een bergplaats met vier afzonderlijke woningen komen. Voor die topgevels werd een van de topgevels van de oude gebouwen hergebruikt; de ander kwam van Oudezijds Achterburgwal 16, dat in 1931 gesloopt was. Het oorspronkelijk ontwerp voor dit gebouw liet nog eenvoudige tuitgevels zien, maar onder inspiratie van Eelke van Houten kwamen er dus klokvormige gevels. Die met zandsteen beklede topgevels met klauwstukken lijken identiek, maar de rechter heeft een zogenaamde kuif aan de bovenzijde. Opvallend aan dit gebouw is een risalerende kolom van één strek baksteen breed, steunend op een of twee uitkragende blokjes natuursteen.
In 2014 werd de adressering aangepast; de begane grond kreeg huisnummer 252; de bovenwoningen 250 A en B (rechts) en 254 A en B (links). Die aanpassing was noodzakelijk omdat de pui werd teruggerestaureerd. In plaats van vier deuren, zoals de foto uit 2011 laat zien, bleven er slechts twee over (zoals in 1974); het centrale deel waar het bedrijfsmatig deel zat, werd vervangen door een woonhuis met breed venster.
Afbeeldingen
Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum Categorie:Rijksmonument in Amsterdam-Centrum