thumb|Resultaat van een Southern blot na hybridisatie van de probe
De Southern blot is een laboratoriumtechniek waarmee een specifiek DNA-fragment in een complex mengsel van DNA kan worden aangetoond. De methode werd in 1975 ontwikkeld door de Britse bioloog Edwin Southern, en vormde een belangrijke doorbraak in de moleculaire biologie.
De Southern blot was in de jaren 1980-1990 een standaardmethode voor DNA-analyse. Tegenwoordig is de techniek grotendeels vervangen door snellere en gevoeligere methoden, zoals de polymerasekettingreactie (PCR), kwantitatieve PCR en DNA-sequencing.
Techniek
Bij een Southern blot wordt genomisch DNA eerst geknipt met restrictie-enzymen. De ontstane DNA-fragmenten worden vervolgens op lengte gescheiden met behulp van gelelektroforese (agarose). Daarna worden de fragmenten overgebracht (geblot) op een nylon- of nitrocellulosemembraan. Op dit membraan wordt het DNA gehybridiseerd met een gelabelde enkelstrengs DNA- of RNA-probe die complementair is aan de gekozen sequentie. Na wegwassen van achtergrond kan de gebonden probe zichtbaar gemaakt worden, bijvoorbeeld met fluorescentie, chemiluminescentie of radioactieve detectie.
Zie ook Western blot
Categorie:Moleculaire biologie