Standbeeld voor de Halsbandparkiet is een zeven meter hoog keramisch kunstwerk van Teun Castelein in het Wilhelmina Druckerpark in Amsterdam-Noord . Het werk is een ode aan de halsbandparkiet en, in bredere zin, aan alle ‘vreemde vogels’ in de stad .
Achtergrond Het beeld kwam er na gebruikmaking van de percentageregeling bij de inrichting van het Schegpark, Wilhelmina Druckerpark, Amsterdam. Zowel het Stadscuratorium Amsterdam (SCA) en buurtbewoners mochten meebeslissen over het beeld. De kunstenaar dacht bij de invulling van de opdracht eerst aan een fontein die olie spuit refererend aan Koninklijke Shell, die hier een eeuwlang bedrijf voerde. Het had in zijn ogen een te negatieve connotatie. Ook de plaatsing van een reuzenrat bleek niet goed te voelen. Dit leidde samen met een bezoek aan de buurt, waar allerlei vogels voor en achter de vensters te zien waren tot het ontwerpen en uitvoeren van de halsbandparkiet en werd in zijn ogen een hommage aan de migranten in de stad en de stad zelf. De halsbandparkiet is geen vogel die van nature in Amsterdam voorkwam, maar vanaf de jaren zestig haar thuis vond in de stad; het verhaal gaat over een ontsnapt paartje, dat zich in het Vondelpark vestigde. De komst is/was niet tot ieders genoegen, maar voor- en tegenstanders hielden elkaar in evenwicht en de vogel kon zo uitgroeien tot een van de meest voorkomende vogel in de stad.
Fabricage Castelein, die allerlei materialen gebruikte voor eerdere projecten, moest beslissen welk materiaal hij ging gebruiken en haalde daartoe inspiratie uit een straatnaambord Céramiquelaan (straat aan het park). Hij zag er een uitgelezen gelegenheid om zich in het materiaal keramiek te verdiepen. Het zou mede daardoor drie jaar duren voordat het beeld er zou staan. Castelein kreeg (in zijn ogen) te maken met weerbarstig materiaal, zelfs toen hij zich liet begeleiden door specialisten op dat gebied: Structuur68 te Den Haag; voor dit bedrijf betekende het haar laatste opdracht.
Castelein liep direct tegen beperkingen op; er is geen oven die een beeld van zeven meter hoog kan verwerken, dus werd het beeld in 582 onderdelen gefabriceerd; hij vergeleek het met een LEGO-ontwerp. Er werd uitgebreid getest waarbij Castelein zag dat keramiek (meest) ongelijkmatig afkoelt. Er ontstonden scheuren en barsten en onderdelen die van origine prima op elkaar pasten bleken na afkoeling dat niet meer te doen. Veel oefenen bracht naar voren dat er met klompen klei werd gewerkt van tien kilogram per stuk. De bouwstenen werden genummerd. Ondertussen was in het park een fundering van twaalf meter lange heipalen aangebracht. Toen hij de aanstaande plaats bezocht bleek dat het park inmiddels dertig centimeter was opgehoogd, waardoor ook de fundering verlengd moest worden.
Nadat de eerste lagen bouwstenen waren gestapeld werd een kern van vloeibaar beton gestort, deze bleek onder de aangebrachte lagen uit te stromen. Een aannemersbedrijf in bijzondere constructies moest ervoor zorgen dat het goed kwam. Castelein zag ook dat hoe precies ze gewerkt hadden er toch afwijkingen kwamen met onderdelen die net niet in elkaar pasten. Bij niet ingrijpen zou een klein verschil in de basis uitwerken naar centimeters verschil in de top. Na drie maanden opbouwen kon het beeld onthuld worden.
Verder Castelein beeldde de vogel niet natuurgetrouw af. Bij landing sluit de halsbandparkiet haar verendek, Castelein laat dat verendek een klein beetje open, zodat de vogel een beetje gogme krijgt. Aan de andere kant was de originele opzet dat het beeld werd neergezet op een enorme sokkel, als voorbeeld noemde hij het beeld op het San Marcoplein in Venetië. Hij kreeg er geen toestemming voor. Inspiratie voor de sokkelkleur haalde hij uit de geelachtige stenen van het Paleis op de Dam, net zoals het fruit een teken van een stad waarin het goed gaat. Het beeld was vanaf midden juli 2026 te zien en wordt op 28 augustus 2026 officieel onthuld. Reacties Alhoewel buurtbewoners mee mochten praten, leverde het vrijwel direct tot gemengde reacties. De een vindt het lelijk, dat ander vindt het mooi. Daarbij speelt mee dat de vogel niet altijd even populair is, aan de andere kant vinden mensen het kleurrijke beeld een verademing tegenover de saaie architectuur rondom het park. Het beeld is vanaf de pont tussen de gebouwen zichtbaar als groene vlek.
Castelein voorzag ook een toekomst voor het beeld. Wanneer Amsterdam al lang door de stijging van het zeewater door klimaatverandering is verdwenen moeten archeologen bepalen wat hier heeft plaatsgevonden, een toevalstreffer of woonden hier mensen die de halsbandparkiet vereerden.
Categorie:Beeld in Amsterdam-Noord