Het Midlandskraton of Midlandsmicrokraton is een tektonisch stabiel gebied in het zuiden van Engeland waar de diepe ondergrond uit gesteente uit het Precambrium bestaat. Het is een klein kraton, een 'microkraton', dat de stabiele, Precambrische kern vormt van het veel grotere Avalonterrein. Het laatste strekt zich uit van Ierland in het westen tot Polen in het oosten. Het Midlandskraton heeft in het geologisch verleden relatief weinig invloed ondervonden van fases van gebergtevorming zoals de Caledonische en Hercynische orogeneses.
Begrenzing Het Midlandskraton heeft de vorm van een naar het noorden gerichte driehoek met de hoekpunten bij Londen, Swansea en Nottingham.
In het noordwesten grenst het aan het Moinaterrein van het noorden en westen van Wales, in het noordoosten aan het Bekken van Anglia-Brabant en in het zuiden aan tijdens de Hercynische orogenese geaccretiseerde Rhenohercynische Zone. De eerste twee terreinen behoren eveneens tot het Avalonterrein, maar hebben deels een andere, minder stabiele tektonische geschiedenis.
Verreweg het grootste deel van het Midlandskraton is bedekt met gesteentelagen uit het Fanerozoïcum, maar het Precambrium komt op een aantal plekken aan het oppervlak. In het Charnwood Forest (Leicestershire) dagzoomt gesteente uit het Ediacarium (600 tot 560 miljoen jaar oud). Hier zijn in 1956 fossielen van de Ediacara-fauna gevonden (zoals Charnia en Charniodiscus). Ook in de Malvern Hills komt gesteente uit het Precambrium aan het oppervlak, het gaat hier om 680 miljoen jaar oud stollingsgesteente, gneis en schist bedekt met jonger vulkanisch gesteente (566 miljoen jaar). Gesteente van vergelijkbare aard en ouderdom komt ook voor in Shropshire en in de Nuneaton Inlier in Warwickshire, langs de westelijke rand van het microkraton.
Geschiedenis Het Avalonterrein vormde rond 600 miljoen jaar geleden de noordelijke rand van Gondwana - het zat vast in het zuiden aan het Amazonekraton. Deze rand was een actieve plaatgrens waaronder oceaankorst subduceerde. Dit verklaart waarom het gesteente uit die tijd vulkanisch van aard is. De gebergtevorming als gevolg van deze subductie wordt de Cadomische orogenese genoemd.
Tijdens het Vroeg-Ordovicium (480-460 miljoen jaar geleden) brak het Avalonterrein ('Avalonia') los van Gondwana met het openen van de Rheïsche Oceaan. Het microcontinent bewoog noordwaarts waar het in het Laat-Ordovicium (450-440 miljoen jaar) tegen Baltica aan kwam te liggen. Daarop volgde in het Siluur en Devoon (430-415 miljoen jaar) de botsing met Laurentia. Tijdens beide gebeurtenissen bleef het Midlandskraton relatief stabiel vergeleken met gebieden verder naar het noordwesten en noordoosten.
Ten zuiden van Avalonterrein ontstond een subductiezone, waardoor de Rheïsche Oceaan geleijkdelijk sloot. Hierbij werden kleine terreinen vanuit het zuiden tegen het Avalonterrein aangeduwd. Tijdens deze Brabantse fase (410-380 miljoen jaar geleden) werden de Bekkens van Anglia-Brabant en Wales wel vervormd, maar opnieuw bleef het Midlandskraton stabiel.
Het Midlandskraton vormde tijdens het Carboon de kern van een hoger gelegen gebied, waartoe ook Wales en Brabant behoorden.
Categorie:Geologie van het Verenigd Koninkrijk