William Bruce Hale (Medford, 30 augustus 1918 - Orinda, 30 december 1980) was een Amerikaans basketballer en basketbalcoach. Carrière High school en collegebasketbal Hale speelde in de middelbare school voor Galileo High School waar hij in 1937 afstudeerde. Hij speelde daarna van 1937 tot 1941 collegebasketbal voor de Santa Clara Broncos onder coach George Barsi. In zijn eerste seizoen speelde hij voor de eerstejaarsploeg Santa Clara Frosh Cagers onder Charlie Bannan. In zijn tweede seizoen ging hij spelen voor de eerste ploeg. In oktober 1939 stond hij een maand aan de kant met een schouderblessure maar keerde begin november 1939 terug. Hij was driemaal de topschutter van zijn ploeg. Nadat het seizoen 1940/41 gedaan was ging hij eind februari en begin maart 1941 spelen voor de Italian Athletic Club in de Pacific Association-toernooi net zoals drie van zijn ploeggenoten bij de Broncos.De andere spelers waren Jim Rickert, Marty Passaglia en Bob Feerick (Feerick zou uiteindelijk niet spelen om te focussen op zijn studies). Het toernooi bepaalde wie Noord-Californië zou vertegenwoordigen in het nationale AAU-toernooi. Ze wisten de finale te bereiken waarin er echter verloren werd van de favoriet Olympic Athletic Club over twee wedstrijden. Militaire dienstperiode Na zijn universiteitsstudie ging hij het leger in als piloot, daar speelde hij ook basketbal. Hij startte zijn opleiding in 1941 op Moffett Field waar hij speelde voor de Moffett Field Flyers.De ploeg werd ook de Moffett Field Fliers genoemd, spelling verschilt van bron tot bron. Hij speelde met de ploeg een reeks wedstrijden en daarna in de Pacific Association, ze verloren in de finale van de Golden State Creamery. Hij werd in 1942 gepromoveerd tot luitenant en ging in mei 1942 werken op het Air Force Basic Training School in Miami. Daar speelde hij voor de Five by Five Collegians in de City League waar ze kampioen van werden en hij ook coach van werd. Hij won ook voor een eerste keer het Gold Tournament van de Miami YMCA nadat ze een jaar eerder verloren in de finale. In de competitie eindigde in een gelijke stand met de Sub Chasers Training Center. Hij bleef bij de ploeg voor het seizoen 1944/45 maar verliet in februari 1945 toen hij overgeplaatst werd naar Dayton.
Daar speelde hij voor de Wright Field Air-Tecs en daarna de Dayton Acme Aviators waarmee hij deelnam aan de World Professional Basketball Tournament. Daarin wisten ze de finale te bereiken waarin er verloren werd van de Fort Wayne Zollners. Hij werd aan het einde van het seizoen uitgeroepen tot de vijftien beste amateurspelers van het land en speelde en wedstrijd tegen de profploeg en kampioen Fort Wayne Zollners. Voor het seizoen 1945/46 zou hij bij de Air-Tecs blijven die nu gesponsord werd door Acne Aleminium Alloys, zij zouden spelen als de Dayton Mickeys. Hij speelde in het seizoen 1945/46 voor de Dayton Mickeys en voor de Wright Field Kittyhawks.De twee ploegen bestonden behalve een speler uit dezelfde spelers. De Mickeys waren een profploeg die speelde tegen andere profploegen terwijl de Kittyhawks speelden tegen andere militaire en amateurploegen. De enige speler die voor de Kittyhawks speelde en niet voor de Mickeys was Dwight Eddleman die zijn amateurstatus wilde behouden om daarna terug te keren naar het collegebasketbal. Eind januari 1946 geraakte bekend dat bijna de volledige ploeg bij een nieuwe ploeg van Richard Ankney zouden tekenen als er een sponsor kwam binnen de maand daar werd uiteindelijk niet aan voldaan en de ploeg kwam er nooit. In februari 1946 verliet hij het leger.
Profcarrière In maart 1946 nam hij over als speler-coach van de Mickeys als vervanging van Bob Colburn en zag met John Mahnken en Al Negratti ook twee spelers vertrekken. Zij werden vervangen door Stan Miasek en George Syby. Ze namen in maart 1946 opnieuw deel aan het World Professional Basketball Tournament waar ze in de eerste ronde verloren van de Baltimore Bullets. In juli 1946 tekende hij een contract bij de Chicago American Gears in de National Basketball League waar ook George Mikan net getekend had. Hij was gedurende dat seizoen van december 1946 tot januari 1947 ook een tijdje speler-coach nadat eigenaar Maurice White het seizoen startte als coach en daarna Davey Banks. Begin januari nam Bob McDermott over als speler-coach. De club haalde de play-offs waarin ze wonnen van de Indianapolis Kautskys, Oshkosh All-Stars en in de finale van de Rochester Royals.
Voor het seizoen 1947/48 maakte hij de overstap naar de St. Paul Saints die uitkwamen in de nieuw opgerichte Professional Basketball League of America onder leiding van Gears eigenaar Maurice White. In november 1947 ging de competitie echter failliet en werden de spelers verdeeld onder andere profploegen. Hale kwam terecht bij de Indianapolis Kautskys waar hij de rest van het seizoen speelde en ook speler-coach werd na het vertrek van Glenn Curtis. Aan het einde van het seizoen werd hij niet verkozen tot de All-freshmenploeg maar kreeg wel een aantal stemmen ervoor en een eervollevermelding. De ploeg maakte de overstap naar de Basketball Association of America en veranderde zijn naam naar de Indianapolis Jets en Hale werd naast speler-coach ook algemeen manager. Hij kreeg Chauncey Taylor naast zich als assistent-coach. Begin december 1948 werd hij als coach vervangen door Burl Fridle. Twee weken later werd hij geruild naar de Fort Wayne Pistons samen met John Mahnken voor Carlisle Towery, Ralph Hamilton en Walt Kirk.
In oktober 1949 tekende hij bij de Indianapolis Olympians, de ploeg zou aanvankelijk uitkomen in de National Basketball League maar na de fusie met de BAA kwam de club uit in de nieuw opgerichte National Basketball Association. Met die ploeg speelde hij twee seizoenen waarin twee keer de play-offs gehaald werden aan de zijde van ondermeer Alex Groza en Ralph Beard, in zijn tweede seizoen miste hij het grootste deel van het seizoen met een maagzweer. In september 1951 keerde hij terug voor een derde seizoen en speelde in het trainingskamp en enkele oefenwedstrijden. Hij zou uiteindelijk niet spelen voor de ploeg en scheidsrechter worden in de NBA. In maart 1952 werd hij coach van de Indianapolis Kautskys en speelden zij enkele exhibitiewedstrijden.
Na zijn spelerscarrière In de volgende jaren was hij scheidsrechter in de NBA. In maart 1952 werd hij coach van de Indianapolis Kautskys en speelden zij enkele exhibitiewedstrijden. In januari 1953 keerde hij terug naar de universiteit en ging hij studeren om leerkracht te worden aan Butler-universiteit. Hij had op het einde van zijn carrière ook meerdere basketbal gerelateerde publicaties gedaan. Hij speelde na zijn carrière als amateur voor de Vestal Steel. In 1953 leidde Hale een groep die de Indianapolis Olympians wilden overnemen voor 50.000 dollar nadat de eigenaars zelf niet meer door wilden gaan maar dat plan ging niet door en de club stopte met bestaan. Hij was daarna manager van de Indiana Pro Basketball League in de staat Indiana.
Miami Hurricanes In maart 1954 werd hij aangesteld als de hoofdcoach van de Miami Hurricanes als opvolger van Dave Wike. Zijn eerste seizoen sloot hij af met negen overwinningen en elf verliespartijen, dit was ineens ook het laatste seizoen dat hij vaker verloor dan won met Miami. Hierna won Miami vaker maar kon zich niet kwalificeren voor de NIT of het NCAA-toernooi. Dick Miani werd in 1956 de eerste speler van de Hurricanes die gekozen werd in de NBA Draft. Nadat de ploeg zich elke seizoen verbeterde hadden ze hun beste seizoen in 1959/60 waarin ze 23 overwinningen boekte en drie nederlagen optekende. De ploeg met ondermeer Dick Hickox, Ron Godfrey, Julius Cohen, Bruce Applegate en Harry Manushaw werd uitgenodigde in het NCAA-toernooi waarin ze in de eerste ronde verloren van de Western Kentucky Hilltoppers.
Het volgende seizoen wonnen ze 20 wedstrijden en verloren ze 6, hiermee kregen ze een uitnodiging voor het National Invitation Tournament waar ze in de eerste ronde verloren van de Saint Louis Billikens, een van de nieuwe gezichten in de ploeg was Mike McCoy. Het seizoen erop ging het minder goed en won de ploeg maar 14 keer tegen 12 verliespartijen. Het seizoen erop onder leiding van McCoy en Rick Barry haalde de club opnieuw een uitnodiging voor het NIT binnen. Ze wonnen daar van de St. Francis Terriers maar verloren in de volgende ronde van de Providence Friars. Het seizoen erop kreeg Barry hulp van John Dampier, Wayne Beckner, Don Patrican en Bernie Butts. De ploeg verloor in het NIT in de eerste ronde van de Saint Joseph's Hawks. In het seizoen 1964/65 scoorde Barry gemiddeld 37,4 punten en won de ploeg 22 wedstrijden maar kreeg geen uitnodiging van de NCAA of NIT.
Toen Barry in 1965 prof werd, werden Mike Wittman, Rick Jones, Junior Gee, Rusty Parker en Billy Soens de sterkhouders. De ploeg kon echter de resultaten van de afgelopen seizoenen niet meer herhalen. Hale verliet de ploeg na het seizoen 1966/67 en werd opgevolgd door oudspeler Ron Godfrey.
Laatste seizoenen Voor het seizoen 1967/68 werd hij aangesteld als hoofdcoach van de Oakland Oaks in de American Basketball Association. Zijn schoonzoon Rick Barry maakte niet veel later de overstap maar door contractuele problemen zou Hale Barry nooit coachen bij de Oaks. Barry moest een seizoen aan de kant staan en Hale werd aan het einde van het seizoen nog enkel algemeen manager. Hij werd daarop coach bij de Saint Mary's Gaels met als spelers Sam Hill, Herman Brown, Roy Brown, Mark Viera, Mike Rozenski, Craig Casault, Earl Brown en Maurice Harper. Na drie seizoen stopte hij als coach van de Gaels. In 1973 werd hij director of community relations bij de Golden State Warriors waar op dat moment Barry speelde. Na zijn carrière als coach was hij nog werkzaam bij een radiostation. Hij overleed op 30 december 1980.
Privéleven Hales broer Jay Hale was een basketballer voor de San Francisco Grey Fog. Hale trouwde in 1942 met Doris Laverne Ravizza en had drie kinderen. Hales dochter Pamela trouwde met basketballer Rick Barry die nog voor Hale had gespeeld bij de Miami Hurricanes. Zij kregen samen vijf kinderen: Scooter, Brent, Jon, Drew en een dochter Shannon, zijn vier kleinzonen werden allen basketballers.
Erelijst National Basketball League: 1947
Categorie:Amerikaans basketballer Categorie:Amerikaans basketbalcoach