Whatever happened to Benny Santini? is het debuutalbum van Chris Rea.
Inleiding Rea zat al in de muziek sinds 1970, zijn carrière maakte een sprong vooruit toen hij een platencontract ondertekende bij Magnet Records in Londen. De gerenommeerde muziekproducent Gus Dudgeon (van Elton John en The Eagles) zag wel wat in zijn muziek en werd begeleidde Rea door deze opnamen. Onder de musici bevonden zich Rod Argent en Pete Wingfield. De albumtitel en titeltrack verwijzen naar de geopperde artiestennaam Benny Santini voor Chris Rea; die naam werd nooit elders gebruikt. Het nummer gaat over de vergankelijkheid binnen de popmuziek ("Where did he go, if he couldn’t fail").
Musici Chris Rea – alle zang en muziekinstrumenten behalve Paul Keogh – gitaar (track 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 10) Eddy Guy – gitaar (track 3) Pete Stanley – banjo (track 7) Pat Donaldson – basgitaar (track 1) Dave Markee – basgitaar (track 2, 4, 5, 6, 9, 10) Phil Curtis – basgitaar (track 3, 7, 8) Rod Argent – elektrische piano (track 1), synthesizer (track 3) Pete Wingfield – toetsinstrumenten (track 2, 4, 5, 6, 9, 10) Dave Mattacks – drumstel (track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9, 10) Norman Nosebait – drumstel (track 7, 8) Gus Dudgeon – tamboerijn (track 1, 4) Frank Ricotti – percussie (track 2, 3, 5, 6, 7, 10) George Woodhead – percussie (track 10) Steve Gregory – saxofoon (track 1, 6) Stuart Epps – achtergrondzang (track 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 10), tevens assistentgeluidstechnicus Doreen Chanter, Irene Chanter – achtergrondzang (track 9) Richard Hewson -arrangement orkest (track 6)
Muziek
Nasleep Rea kreeg met dit album meer waardering in de Verenigde Staten dan in geboorteland Engeland. In de Billboard 200 stond het vijftien weken genoteerd met een hoogste positie 12.Billboard-pagina Chris Rea (geraadpleegd 30 september 2026) Hij moest er wel twaalf jaar wachten voor volgend succes met The road to hell. In Engeland en ook in Nederland en België was er geen notering weggelegd voor dit Santini terwijl de van dit album afkomstige single Fool (If You Think It's Over) wel een hitje werd in Nederland. Paul Acket had Chris Rea weten te strikken voor het Festival Rotterdam New Pop 78. Hij trad daarop tussen (destijds) bekendere artiesten als Herman Brood and his Wild Romance, Boomtown Rats, Lindisfarne, Gruppo Sportivo en Darts. Het mocht niet baten voor dit album. Pas bij het album Tennis kwam er vanuit de Nederlandse pers aandacht voor deze artiest.
In 1985, bij de uitgave van Wired to the moon liet Rea zich ontvallen helemaal niet dan wel niet helemaal tevreden te zijn met zijn debuut. Het was in zijn ogen veel te romantisch geworden. Hij vond het achterafgezien belachelijk dat deze liedjes op langspeelplaat kwamen en herkende zichzelf niet (meer) in de muziek.
Categorie:Muziekalbum uit 1978 Categorie:Muziekalbum van Chris Rea