Egbertus (Egbert) van Slogteren (Groningen, 9 april 1888 – Haarlem, 17 oktober 1968) was een Nederlandse professor in tuinbouw en fytopathologie die bekend stond door zijn onderzoek van bloembollen en de diagnose van virusziektes in planten.Slogteren, Egbertus van (1888-1968)
Biografie
Egbert van Slogteren groeide op in Groningen. Na zijn eindexamen aan het Stedelijk Gymnasium in Groningen in 1907 studeerde hij plant- en dierkunde aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij in 1911 afstudeerde. Van 1911 tot 1915 werkte hij als assistent bij professor Jan Willem Moll, die zijn promotor werd. In 1917 promoveerde van Slogteren cum laude aan de Rijksuniversiteit Groningen op een proefschrift met de titel 'De gasbeweging door het blad in verband met stomata en intercellulaire ruimten'.
Van 1 augustus 1914 tot 1 april 1917 was hij wegens de mobilisatie in verband met de Eerste Wereldoorlog reserveofficier bij de infanterie. Nadat hij verlof kreeg van de infanterie werd hij op 11 april 1917 wetenschappelijk ambtenaar bij het Instituut voor Fytopathologie van de toen nog Rijkslandbouwschool in Wageningen. Binnen enkele jaren ontdekte hij dat aaltjes die narcissenbollen beschadigen gedood kunnen worden zonder de bollen te beschadigen door de bollen 4 uur onder te dompelen in water met een temperatuur van 43 °C. Hij ontdekte dat dit ook toegepast kon worden bij andere soorten bloembollen en dat deze behandeling ook insecten, mijten en schimmels doodde. Hij ontwikkelde ook een hete-luchtbehandeling die de bacteriën doodt die het geelziek veroorzaken bij hyancinthenbollen.
in 1922 werd van Slogteren de eerste directeur van het 'Laboratorium voor Bloembollenonderzoek' in Lisse. Bollenteelt is van aanzienlijk economisch belang in Nederland. Hij werd in 1925 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de inmiddels Landbouwhogeschool in Wageningen en in 1953 tot gewoon hoogleraar. Naast zijn wetenschappelijk onderzoek reisde hij duizenden kilometers per jaar om in contact te blijven met bollentelers. Hij deed langdurige experimenten om de optimale bloei van hyacynthen, tulpen en narcissen te bepalen. Zijn laboratorium was ook het eerste waar een methode werd geintroduceerd om met ziekten geinfecteerde grond te desinfecteren met stoom.
Als vertegenwoordiger van de Nederlandse bollentelers reisde hij vijfmaal naar de Verenigde Staten om te protesteren tegen importrestricties. Tijdens internationale conferenties over gewasbescherming maakte hij sterke bezwaren tegen quarantainemaatregelen. In 1930 begon hij een onderzoak om virusziektes te voorkomen die groeiverstoringen veroorzaken in de bollenteelt. Het Laboratorium voor Bloembollenonderzoek ontwikkelde de methode van serologische diagnostiek die zijn oorsprong had in de medische wetenschap. Door het injecteren van plantenvirus in het lichaam van een konijn of paard werd een antiserum gevormd in het bloed. dat kan worden gebruikt om te weten te komen of de plant geinfecteerd is, en zoja met welk plantenvirus. Stricte selectie van het plantenmateriaal kan dan virusziekten elimineren.
Na de successen met bloembollen bereidden plantenvirologen een antiserum voor de diagnose van vergelingsziekte (BYV) in suikerbieten. In 1944 begon van Slogteren met zijn collega's onderzoek van de diagnose van virusziekten in aardappels. Dit maakte het mogelijk gezonde pootaardappelen te verkrijgen, maar leidde ook tot de ontdekking van nieuwe virussen, waaronder het aardappelvirus S. De methode van serologische diagnose werd ook met succes gebruikt voor ander gewassen zoals dahlias, tomaten en uien. In 1948 stelde de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties voor van Slogteren uit te zenden naar de Britse Goudkust (nu Ghana) om swollen shoot disease, een virusziekte in cacaobomen te onderzoeken.
In 1953 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Toen hij in 1958 emiriteerde en terugtrad als directeur was de staf van het Laboratorium voor Bloembollenonderzoek gegroeid naar zestig personen, waaronder zijn zoon, ir. D. (Dirk) H.M. van Slogteren.
Eerbewijzen In 1966 ontving Egbert van Slogteren de eerste M.W. Beijerinck Virologie Prijs.M.W. Beijerinck Virologie Prijs In Lisse is een Prof. van Slogterenweg. In Heemstede is een E. van Slogterenlaan.Langs De Glip
Persoonlijk Egbert van Slogteren was een zoon van de hoofdonderwijzer Lukas Johannes van Slogteren en Fenna Smit. Hij trouwde op 11 oktober 1915 net Jacoba Hermina van Lessen. Zij kregen een zoon en twee dochters. Gedurende vele jaren was van Slogteren lid van de kerkeraad van de doopsgezinde kerk in Haarlem.
Publicaties
Externe links Biografisch portaal van Nederland - Egbertus van Slogteren Van Slogteren legde basis voor serologie De ondergang van het bollenlaboratorium
Categorie:Nederlands botanicus Categorie:Nederlands fytopatholoog Categorie:Nederlands viroloog Categorie:Hoogleraar aan Wageningen University Categorie:Lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen