Siegfried Edmund Werners (Paramaribo, 7 april 1929 – Bloemendaal, 26 december 2017) was een Surinaams diplomaat, wetenschapper en schrijver. Hij was hoogleraar aan de Universiteit van Suriname en gevolmachtigd minister en ambassadeur in diverse landen. Hij publiceerde in juridische vakbladen en De Ware Tijd.
Biografie Siegfried Werners was een zoon van Cornelia Werners. Zijn (half)broers en zus waren Percy Werners (arts), Frank Essed (technicus en politicus), Harold Riedewald (advocaat en Decembermoorden-slachtoffer) en Carla Esajas-Werners.De Ware Tijd Literair, In Memoriam Siegfried Werners, 12 januari 2018
Naast zijn werk als ambtenaar voor het gouvernement studeerde hij aan de Rechtenschool. In 1954 ging hij voor een studie rechten naar de Gemeentelijke Universiteit Amsterdam en volgde hij een stage bij de Verenigde Naties (VN). Hierna studeerde hij af in internationaal recht aan de Columbia-universiteit in New York. Hij promoveerde in 1966 in Amsterdam bij Hein Schermers op het proefschrift Presiding officers in the United Nations.
Van 1966 tot 1971 werkte hij als tweede man in het kabinet van de Surinaamse gevolmachtigde minister in Den Haag. Aansluitend was hij tot 1976 hoogleraar aan de Universiteit van Suriname. Daarnaast schreef hij artikelen als secretaris van het Surinaams Juristenblad, publicaties voor de universiteit en in het dagblad De Ware Tijd. In 1976 werd hij aangesteld als hoofdambtenaar op het ministerie van Buitenlandse Zaken.
Vanaf 1977 vervulde hij diverse andere diplomatieke functies. Van 6 november 1977Communauté Européennes, Corps Diplomatique, 31 oktober 1982 tot 1984 was hij gevolmachtigd minister in Brussel, waarbij hij daarnaast aansloot bij de delegatie die deelnam aan VN-zeerechtconferenties. Vervolgens was hij gevolmachtigd minister in Venezuela, en vervulde hij daarnaast een speciale opdracht voor Buitenlandse Zaken. In 1988 was hij een jaar lang waarnemend hoofd van de Surinaamse missie bij de VN in New York. Van 13 februari 1990Resenha de política exterior do brasil, entrega de credenciais de embaixadores, januari-maart 1990 tot 1992 was hij ambassadeur in Brazilië. Het jaar erna ging hij met pensioen.
Bibliografie 1967: Presiding officers in the United Nations, Erven F. Bohn, Haarlem 1990: Diplomatie en internationaal recht: Een Surinaamse beschouwing, VACO, Paramaribo 1990: Suriname mei 1940, roman, Warray, Den Haag 1998: Johan Adolf Pengel en de geest van zijn tijd, Firgos, Paramaribo
Categorie:Surinaams ambassadeur in Brazilië Categorie:Surinaams hoogleraar Categorie:Surinaams jurist Categorie:Surinaams schrijver