Le Gai Pied, later hernoemd tot Gai Pied Hebdo, was een Frans tijdschrift voor homoseksuelen"Gai Pied" : l'histoire du premier hebdomadaire gay au monde, geraadpleegd op 16 mei 2026, dat eerst maandelijks en vervolgens wekelijks verscheen. Het tijdschrift werd in 1979 werd opgericht door Jean Le Bitoux. Het tijdschrift werd in 1992 stopgezet.
Geschiedenis De oorspronkelijke titel, Le Gai Pied, werd voorgesteld door de Franse filosoof Michel Foucault, die een artikel schreef in het eerste nummer en vervolgens enkele teksten aan het tijdschrift gaf.
Het eerste nummer, gedrukt op krantenpapier en bestaande uit 16 pagina's, verscheen op 1 april 1979 in 2000 kiosken in heel Frankrijk. De eerste exemplaren kostten 5 frank, maar de prijs steeg al snel naar 7 frank en vervolgens naar 8 frank per exemplaar. In 1980 kostte een exemplaar 10 frank en in 1981 12 frank. Het tijdschrift werd beheerd door de uitgeversgroep Les Éditions du Triangle Rose, gevestigd in een voormalige bakkerij aan de Rue de la Folie-Méricourt 32 in het 11e arrondissement van Parijs. Het tijdschrift werd gedrukt door Rotographie, de drukkerij van de Ligue Communiste Révolutionnaire (LCR). Tot de oprichters van Le Gai Pied behoorden Jean Le Bitoux, Yves Charfe, Gérard Vappereau, Jean Stern, Frank Arnal en Jean-Pierre Joecker.
Tot de vaste medewerkers van de krant behoorden Jean-Paul Aron, Yves Navarre, Tony Duvert, Guy Hocquenghem, Renaud Camus, Alain Pacadis, Copi, Hugo Marsan, Gianni De Martino, Jean-Luc Hennig en Nathalie Magnan.Het gaat specifiek om de nummers 510, 511, 513, 515, 516, 517, 518, 519, 520, 521, 522, 524, 527, 528, 531, 532, 538, 540, 541. De krant genoot een groeiend succes onder homoseksuelen, omdat het tijdschrift een zichtbaar platform bood om zichzelf te uiten. Le Gai Pied publiceerde talrijke ongecensureerde contactadvertenties en erotische foto's, waaronder enkele foto's van Patrick SarfatiDamien Roger, Patrick Sarfati, esthète parmi les photographes, 3 oktober 2022, geraadpleegd op 16 mei 2026
In 1980 gaf Jean-Paul Sartre een interview in het tijdschrift. Kunstenaars - David Hockney, Barbara, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg - en politieke figuren - Pierre Bérégovoy, Gaston Defferre - deden hetzelfde, in een poging hun openheid te tonen.
Gezien het succes en de steun van de lezers, veranderde de krant van een maandblad naar een weekblad en werd hernoemd tot Gai Pied Hebdo. Er zou zelfs een editie voor Quebec verschijnen.
Een tijdlang bekritiseerde Tony Duvert (een schrijver en medewerker van Le Gai Pied, die zich identificeerde als homoseksueel, maar ook als pedofiel) , de repressie van pedofilie in het tijdschrift.Anne-Claude Ambroise-Rendu, Un siècle de pédophilie dans les médias, 2003 Dit met name nadat de affaire Jacques Dugué in 1979 begon. Dit zette Le Gai Pied aan om te protesteren tegen de reacties in de pers. De kritiek van het tijdschrift op het concept van de leeftijd van seksuele toestemming en wetten ter bescherming van minderjarigen - die het Tony Duvert zelfs mogelijk maakte pedofilie te verdedigen - kwam voort uit het feit dat de leeftijd van seksuele toestemming destijds achttien jaar was voor homoseksuelen, terwijl die vijftien jaar was voor heteroseksuelen.Jean Bérard et Nicolas Sallée, Les âges du consentement. Militantisme gai et sexualité des mineurs en France et au Québec (1970-1980), Clio. Femmes, Genre, Histoire, no 42, 1 december 2015, p. 99–124 Bovendien weigerden sommige redacteuren van het tijdschrift, volgens socioloog Pierre Verdrager, pedofiele relaties te beschouwen als een asymmetrische band tussen een volwassene en een kind of adolescent, en associeerden zij de veroordeling van relaties tussen volwassenen en minderjarigen met reactionaire vooroordelen.Pierre Verdrager, L'enfant interdit. Comment la pédophilie est devenue scandaleuse, Armand Colin, 2013, p. 62
Toen echter de discriminatie tussen homoseksuelen en heteroseksuelen werd afgeschaft en de leeftijdsgrens voor seksuele meerderjarigheid in 1982 voor iedereen werd verlaagd tot 15 jaar, nam de kritiek af en stopte Tony Duvert met schrijven voor Le Gai Pied. Historici Jean Bérard en Nicolas Sallée merken op dat Le Gai Pied in november 1982 uitlegde dat 'in een relatie met een volwassene de vrije keuze van het kind lang niet zo vanzelfsprekend is als pedofielen beweren'. Het debat liep geleidelijk ten einde. Links was meer geneigd om dit te doen, omdat rechts pedofilie in de media aangreep om het probleem van onveiligheid aan te kaarten. Onveiligheid neigde er vervolgens toe, zoals Tony Duvert in 1982 betreurde, 'de misdaad bij uitstek' te worden.
In 1983 werd oprichter Jean Le Bitoux overstemd door de leiding. Hij weigerde de vrijheid van meningsuiting van het tijdschrift op te geven, omdat hij de lezers niet wilde verraden door te zwijgen over discriminerende praktijken tegenover homoseksuelen, die zich, te midden van de hiv-epidemie, in sommige bedrijven voordeden. Dit ondanks de inkomsten die deze adverteerders het tijdschrift opleverden. Uiteindelijk nam hij ontslag, gevolgd door bijna alle journalisten van het oprichtingsteam.Le guêpier des années Gai Pied, geraadpleegd op 16 mei 2026
Vanaf dat moment breidde Gai Pied Hebdo zich aanzienlijk uit met consumentgerichte rubrieken, met artikelen over mode, uitjes en reizen. Volgens sommige lezers ging dit ten koste van maatschappelijke thema's en bijdragen van beroemdheden. Het activistische lezerspubliek bleef grotendeels behouden, ondanks de geleidelijke introductie van aanvullende online diensten, activiteiten van reisbureaus, enzovoort.
De ontwikkeling van Minitel midden jaren tachtig bood een nieuwe bron van inkomsten om het tijdschrift te financieren. De 3615 GPH-dienst, met een uurtarief van 60 frank, stelde gebruikers niet alleen in staat om de inhoudsopgave, horoscopen en de nieuwste filmreleases van het tijdschrift te raadplegen, maar ook om advertenties te plaatsen en online te daten. Dit was de Rezo-sectie, een van de populairste datingsites voor homo's in die tijd, samen met 3615GAY.Xavier Héraud en Léa Fournier, 3615 factures exorbitantes et rencontres à l'aveugle... c'était la drague sur minitel, 19 maart 2021, geraadpleegd op 16 mei 2026.
In 1987 besloot minister van Binnenlandse Zaken Charles Pasqua, naar eigen zeggen om de "morele laksheid" van voorgaande socialistische regeringen te bestrijden, Gai Pied Hebdo te verbieden.Luc Pinhas, Les ambivalences d’une entreprise de presse gaie : le périodique Gai Pied, de l’engagement au consumérisme, Mémoires du livre / Studies in Book Culture, vol. 3, no 1, 2011 Een demonstratie op 19 maart 1987, alsmede de steun van verschillende prominente figuren en de minister van Cultuur, François Léotard, voorkwamen het einde van het tijdschrift.
Tussen 1987 en 1990 beheerde Gai Pied Hebdo een radiostation voor de homogemeenschap, Fréquence Gaie.
Het tijdschrift had moeite om verslag te doen van de opkomst van aids en kampte met financiële problemen, ondanks het gebruik van online diensten.
Nadat het zijn oorspronkelijke lezerspubliek had verloren en geen nieuw publiek kon vinden, dat al in de ban was van de overvloed aan commerciële homomagazines, staakte het tijdschrift in oktober 1992.Il y a 40 ans, la création du Gai Pied marque l'émergence de la presse gay en France, Komitid, 1 april 2019
De activa van Groupe Gai Pied, de bijbehorende merken en het archief werden in 2002 overgenomen door de website Gayvox.
Categorie:Frans tijdschrift Categorie:Tijdschrift met homo/lesbisch thema