Giorgio Canuto (Turijn, 3 juni 1897 – aldaar, 29 oktober 1960) was hoogleraar forensische geneeskunde en arbeidsgeneeskunde aan de universiteiten van Turijn en Parma. Hij was rector magnificus in Parma. Tevens was hij voorzitter van de Wereld-Esperantovereniging Universala Esperanto-Asocio.
Levensloop Beide ouders van Canuto waren arts. Zijn moeder was de eerste vrouwelijke arts die afstudeerde aan de universiteit van Turijn. In 1921 behaalde hij het diploma van arts aan de universiteit van Turijn en in 1924 dat van jurist aan dezelfde universiteit. Hij specialiseerde in forensische geneeskunde door middel van een promotie tot ‘doctor in navorsing’ (dottore di ricerca).
Canuto bekleedde de leerstoel van forensische geneeskunde en arbeidsgeneeskunde zowel aan zijn alma mater als aan de universiteit van Parma. Hij was gewoon hoogleraar. Canuto publiceerde in vaktijdschriften over zijn onderzoeken als wetsdokter.
Reeds in de jaren 1920 speelde hij een rol in Italiaanse middens van esperantisten. Hij publiceerde bijvoorbeeld medische bijdragen in de Internacia Medicina Revuo en werkte mee aan een toeristische gids voor Italië in het Esperanto. Hij werd lid van de Akademio de Esperanto.
Van 1950 tot 1956 was Canuto rector magnificus van de universiteit van Parma.
Nadien, van 1956 tot zijn dood, was hij voorzitter van de Universala Esperanto Asocio.
Categorie:Italiaans medicus Categorie:Italiaans rechtsgeleerde Categorie:Forensische geneeskunde Categorie:Arbeidsgeneeskunde Categorie:Italiaans hoogleraar Categorie:Italiaans esperantist Categorie:Italiaans rector Categorie:20e-eeuws medicus Categorie:20e-eeuws wetenschapper