Alican Uludağ (Erzincan, 1986) is een Turkse journalist die bekendstaat om zijn werk op het gebied van rechtbankverslaggeving, mensenrechtenschendingen en politieke processen. Gedurende zijn carrière heeft hij corruptiezaken, rechtszittingen en belangrijke gebeurtenissen ter plaatse gevolgd. Op 19 februari 2026 werd hij gearresteerd op beschuldiging van “belediging van de president” vanwege berichten op sociale media. Alican Uludağ werd op 19 februari 2026 formeel in hechtenis genomen.
Vroege leven en opleiding Alican Uludağ werd in 1986 geboren in Erzincan, Turkije. Hij studeerde in 2008 af aan de Faculteit Communicatie van de Gazi-universiteit, afdeling Journalistiek. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen.
Carrière Uludağ begon zijn journalistieke carrière in 2008 als rechtbankverslaggever bij de krant Cumhuriyet. Hij volgde mensenrechtenschendingen die in rechtszaken aan het licht kwamen, corruptiezaken en pogingen om dossiers te laten seponeren. Na Cumhuriyet werkte hij bij Olay TV en NOW TV; na de sluiting van de zender in 2020 richtte hij ankaragazetecisi.com op. Sinds maart 2021 is hij rechtbankverslaggever voor DW Turkish.
Juridische procedures Uludağ werd eerder onderzocht wegens “laster en belediging” naar aanleiding van een klacht van voormalig hoofdaanklager Yüksel Kocaman, waarbij zijn berichten op sociale media en zijn nieuwsartikelen als bewijsmateriaal werden gebruikt. Hij werd ook onderzocht wegens het “verspreiden van misleidende informatie” vanwege een bericht op X over de instorting van het Arslan-appartement in Gebze (waarbij vier doden vielen).
Een bericht over Berk Akand, die werd veroordeeld in de zaak-Şule Çet, leidde tot een rechtszaak van het Openbaar Ministerie in Bakırköy, waarin een gevangenisstraf tot drie jaar werd geëist. In sommige zaken kreeg hij straffen van tien maanden opgelegd.
Op 19 februari 2026 werd hij in Ankara aangehouden vanwege een bericht op X over het proces rond de bomaanslag op de luchthaven Atatürk. Hij werd beschuldigd van “belediging van de president” (TCK 299) en "het verspreiden van misleidende informatie" (TCK 217/A). Na een huiszoeking werd hij overgebracht naar Istanbul, waar de 9e Vrederechter in Strafzaken zijn arrestatie beval op grond van een sterke verdenking, het risico op bewijsmanipulatie en een vermeend gebrek aan berouw.
Tijdens de zitting verklaarde Uludağ:
“Ik doe al 18 jaar aan journalistiek; als kritiek op de president ons in de gevangenis doet belanden, waarom is dan het motto ‘Gerechtigheid is de grondslag van de staat’ en waarom is er een Grondwet?”
Reacties Talrijke nationale en internationale organisaties en publieke figuren reageerden fel op de arrestatie van Alican Uludağ op 19 februari 2026 en veroordeelden deze breed als een aanval op de persvrijheid en de journalistiek.
In Turkije omschreef de Journalistenbond van Turkije (TGS) het besluit als alarmerend voor het beroep en de rechterlijke onafhankelijkheid, en verklaarde zij de journalistiek voort te zullen zetten in de geest van Uludağ. DİSK Basın-İş en andere vakbonden eisten zijn onmiddellijke vrijlating en verklaarden: "Alican Uludağ zweeg niet en zal niet zwijgen", terwijl zij opriepen tot een einde aan de druk op journalisten.
Plaatsvervangend fractievoorzitter van de DEM-partij, Gülistan Kılıç Koçyiğit, bekritiseerde de huiszoeking in het bijzijn van zijn kinderen als een aanval op de persvrijheid en het recht van het publiek op informatie, en beschouwde de arrestatie als intimidatie in plaats van rechtspraak. TİP-partijleider Erkan Baş stelde dat Uludağ het doelwit was vanwege zijn berichtgeving over figuren als Akın Gürlek en riep op tot verantwoording en zijn vrijlating. CHP-vicevoorzitter Sezgin Tanrıkulu merkte op dat er geen klacht van de president in het dossier zat en stelde vragen aan de AKP en de MHP. Haber-Sen benadrukte: "Journalistiek is geen misdaad, de waarheid kan niet terechtstaan."
Internationaal noemde DW-directeur-generaal Barbara Massing de aanhouding met inzet van dertig politieagenten “een openlijke bedreiging” die de onderdrukking van de persvrijheid door de overheid blootlegt. Reporters Without Borders (RSF) bestempelde de rechterlijke beslissing als een “schandaal”. Article 19 eiste dat alle aanklachten onmiddellijk worden ingetrokken.
De Duitse regering riep via minister van Cultuur Wolfram Weimer Turkije op Uludağ vrij te laten en te waarborgen dat journalisten vrij kunnen werken. De Turkije-rapporteur van het Europees Parlement, Nacho Sánchez Amor, bekritiseerde de detentie op basis van een verklaring van een jaar eerder en stelde dat deze de gebrekkige democratische standaarden van Turkije weerspiegelt. De Europese Federatie van Journalisten (EFJ) eiste eveneens Uludağs onmiddellijke vrijlating en veroordeelde de zaak als een aanval op de persvrijheid.
Prijzen en lidmaatschappen Uludağ heeft verschillende journalistieke onderscheidingen ontvangen:
2018: Uğur Mumcu Prijs voor Onderzoeksjournalistiek, uitgereikt door de Vereniging van Hedendaagse Journalisten (voor het onderzoeksrapport over het hogesnelheidstreinongeval). 2020: Politieke Nieuwsprijs van de Turkse Journalistenvereniging (TGC) voor de serie "Nieuwe machtscentra binnen de rechterlijke macht". 2021: Raif Badawi-prijs voor Moedige Journalisten van de Friedrich Naumann Stichting (voor onafhankelijke journalistiek in Turkije).
Hij is lid van de Journalistenbond van Turkije (TGS), de Vereniging van Hedendaagse Journalisten (ÇGD) en de Journalistenvereniging.
Referenties
Categorie:Turks journalist