Johannes Wijnoord (Amsterdam, 27 juli 1887 – aldaar, 14 mei 1958) was een Amsterdamse straatmuzikant en violist.
Jeugd Johannes Wijnoord werd op 27 juli 1887 geboren als zoon van Maria Louiza Wijnoord (geboren te Amsterdam 25 juli 1846). Zijn moeder was prostitué aan het Oudekerksplein. Zijn ouders verwaarloosden hun kind geheel, en naar eigen zeggen was er niemand die zich over hem ontfermde. Zijn overgrootvader, Jan Wijnoord, was een kleinzoon van de Saramaccaanse granman Kwaku Etja. Jans moeder Bossi was Etja's dochter. Zij werd zwanger van de Nederlandse Court Lambert de Vries, een diplomatiek agent die betrokken was bij contacten tussen de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden en de marrons.
In zijn jonge jaren was Johannes Wijnoord (1887) tamboer-hoornblazer bij de marine waar hij zich aanmeldde op zijn zestiende levensjaar.Nationaal archief Den Haag, toegang 2.12.14 Inventaris van de Stamboeken Marinepersoneel, 1813-1940. inventarisnummer 501. Hij tekende een contract van tien jaar met honderd gulden handgeld. Op jonge leeftijd zag hij grote delen van de wereld, waaronder Curaçao en Mexico. Later voer hij ook voor de koopvaardij, en zwierf op die manier ook een tijdje door Canada. Na een neusoperatie stopte zijn loopbaan bij de marine. Na een tijdje werken op kolenschuiten liep hij TBC op en kwam hij terecht in een sanatorium in Hellendoorn.Het Noorden in woord en beeld, jrg 15, 1939-1940, no. 28, 22-09-1939 'U zult licht werk moeten doen'.... was de raad van de dokter. In het sanatorium leerde hij het vioolspelen. Eenmaal ontslagen begon hij met het vioolspelen op straat. Aanvankelijk kreeg een standplaats in Rotterdam, hij had daar twaalf jaar in de havens gewerkt, maar Wijnoord keerde liever terug naar zijn geboortestad Amsterdam, waar hij zich in 1926 (weer) vestigde. 'Im Prater blüh’n wieder die Bäume' was wat hij het liefst speelde. Hij speelde viool in hoge tonen, 'dan kon men hem goed horen' zo gaf hij aan. In 1955 stierf zijn trouwe hond Perro, waarna hij een nieuwe hond nam om hem te vergezellen: Sillie, naar Sil de strandjutter.Algemeen Handelsblad 19-08-1957
Huwelijken en latere leven In 1914 huwde Wijnoord met de zeventien jaar oudere Aaltje Annigje Marrink, uit Groningen. Hij zou haar hebben ontmoet in een Amsterdams bordeel. Ze kregen geen kinderen. Vooral de laatste jaren zat Wijnoord met zijn hond Perro op de brug voor het Centraal Station waar hij een vast plaatsje had. Het grootste deel van zijn leven woonde hij in de Jordaan. In 1945 overleed zijn vrouw Aaltje. Twee jaar later, in december 1947 hertrouwde de muzikant met de ruim dertig jaar jongere en gescheiden Johanna Wilhelmina Brugman (geboren in 1918). In augustus 1957, een maand na zijn zeventigste verjaardag, besloot Wijnoord zijn carrière als straatmuzikant neer te leggen. Hij schreef daarbij een afscheidsbrief die hij naar de kranten stuurde:
Met deze maak ik mij aan u bekend: de Violist van de brug voor het Centraal Station. En deel u mede, dat ik tot mijn grote spijt niet meer kan verschijnen. Mogelijk kunt u zich voorstellen, dat het voor mij heel wat is, want ik was verknocht aan die brug — het was een sleur geworden. Ik ben ziek geworden, bloedarmoede en zenuwzwakte en kan mij zeer moeilijk voortbewegen. Ik ben met 27 juli 70 jaar geworden — dus in 1887 geboren. Zodoende neem ik nu met weemoed afscheid van het geëerd publiek en dank allen hartelijk voor hun edelmoedigheid aan mij in al die jaren bewezen. Hoogachtend, Johannes Wijnoord, Oude Looiersstraat 53h.
Johannes Wijnoord, 'ome Jan met de viool', in zijn tijd een van de bekendste Amsterdamse straatmuzikanten, overleed nog geen jaar later, op 14 mei 1958 in Amsterdam. Hij werd zeventig jaar oud.
Categorie:Nederlands violist Categorie:Straatmuzikant