Francesco Capaccini (Rome, 14 augustus 1784 – aldaar, 15 juni 1845) was een Italiaans kardinaal en hij was tussen 1829 en 1831 apostolisch vicaris van de Hollandse Zending.
Biografie Francesco Capaccini werd in Rome geboren als de zoon van Domenico Capaccini en Barbara Procaccini. Hij studeerde aan het seminarie in Rome en kreeg op 19 september 1807 zijn priesterwijding. Omdat hij tijdens de Franse bezetting van Rome weigerde om de eed af te leggen woonde hij tijdelijk in Milaan. Hier werkte hij als huisleraar voor graaf Porro Lambertenghi. Tijdens zijn periode in Milaan bekwaamde Capaccini zich in de astronomie en tussen 1812 en 1815 doceerde hij dit vak in Napels.
Op 1 september 1815 benoemde kardinaal Ercole Consalvi bij het Staatssecretariaat van de Heilige Stoel. In de acht jaar die volgde groeide Capaccini uit tot de belangrijkste medewerker van Consalvi. Er kwam een einde aan zijn positie bij het staatssecretariaat na de troonsbestijging van paus Leo XII. In 1826 kreeg hij een aanstelling om samen met kardinaal Bartolomeo Alberto Cappellari in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden te gaan onderhandelen over een concordaat, dat in 1827 werd gesloten. Naar aanleiding van de onderhandelingen rondom het concordaat schreef Capaccini: "Willem I is de meest absolute vorst die er op dit moment ergens ter wereld regeert.", Koning Willem I: 1772-1843 (Amsterdam 2013) 425.
In 1828 werd Capaccini opnieuw naar Nederland gestuurd om te onderhandelen over de uitvoering van het concordaat. Hij kwam op 19 oktober 1828 in Nederland aan en toonde, al tijdens deze eerste diplomatieke missie, een zeldzaam talent door de openstaande kwesties gunstig voor de Heilige Stoel op te lossen en tegelijkertijd de gunst van koning Willem I te winnen. Paus Pius VII benoemde hem vervolgens tot internuntius in Holland. Gedurende zijn jaren in Nederland wist Capaccini een uitgebreid netwerk aan informanten op te zetten dat onder meer leden van de Tweede Kamer en een lid van de Raad van State kende. Hierdoor kreeg hij ook veel waardevolle informatie over het koningshuis te weten, zo belandden er rapporten van overspel en homoseksualiteit in zijn handen., The Entity: Five Centuries of Secret Vatican Espionage (New York 2008) 143-144.
Bij aanvang van het pontificaat van Gregorius XVI benoemde de paus hem tot plaatsvervangend staatssecretaris. Direct haalde Capaccini een uit plan uit de kast om het staatssecretariaat te hervormen. Hij kreeg goedkeuring van de paus, maar het plan werd uiteindelijk niet uitgevoerd. Tussen juli 1836 en november 1837 was hij ook secretaris van de Congregatie voor Buitengewone Kerkelijke Zaken. Hij vertrok in 1837 voor een diplomatieke missie naar Oostenrijk en Pruisen. Capaccini voerde in 1840 gesprekken met Henriette d'Oultremont de Wégimont om voor haar te bemiddelen om dispensatie te krijgen om met Willem I te mogen trouwen. Ze kreeg deze dispensatie uiteindelijk op 29 januari 1841., Willem I, 546.
In dat jaar keerde Capaccini terug naar Nederland als apostolisch internuntius, buitengewoon gezant, minister-plenipotentiaris en vice-overste van de Hollandse Zending. Zijn opdracht was om een nieuw concordaat te sluiten. Hij slaagde niet in zijn doel en vervolgens ging hij op een diplomatieke missie naar Portugal. In Portugal uitte hij de wens om terug te keren naar Rome en arriveerde daar, ziekelijk, pas op 14 november 1844. In de tussentijd was hij wel tot kardinaal verheven, maar hij overleed al op 15 juni 1845. Capaccini werd vervolgens begraven in de Santa Maria in Aquiro.
Categorie:Italiaans kardinaal Categorie:Apostolisch diplomaat Categorie:Persoon in de 19e eeuw