Caroline Angela Maria Denklau (Altona, 17 juni 1911 – Hasselt, 20 november 2002), afgekort Carla Denklau en later zuster Marie Stanislas, was de initiatiefneemster van de Limburgse kinderopvang ‘de Hummeltjes’ in Hasselt. Ze zette zich internationaal in voor kinderen in moeilijke situaties en selecteerde de kinderverzorgsters voor het Belgisch koningshuis.
Biografie Vroege jaren Denklau werd op 17 juni 1911 geboren in Altona, nu deelgemeente van Hamburg in Duitsland. Ze groeide op in een internationale context als dochter van de Frans-Deense Johannes Denklau en Jeanne Mathilde Weyzig die werd geboren op Java. Het gezin woonde in Duitsland en Denemarken. Denklau studeerde Germaanse talen in Oxford, maar ze wilde ook Nederlands studeren. Om zeker te zijn dat ze een goede opleiding zou krijgen, stuurden haar ouders haar naar het pensionaat van de ursulinen in Maaseik. Dankzij een goede reputatie trok de school al vanaf het midden van het negentiende eeuw veel internationale studentes aan. Denklau behaalde er het diploma van regentes Germaanse talen.
Mère Stanislas In 1930 werd Denklau gedoopt in Maaseik. Drie jaar later besloot ze om in het klooster te treden en in 1938 legde ze haar eeuwige geloften af. Ze werd geprofest tot mère Marie Stanislas. Van in het begin werd Denklau omschreven als een ‘zeer actieve’ zuster. Zoals veel ursulinen, gaf Denklau les in het middelbaar onderwijs, maar in 1946 nam ze daarnaast de leiding bij de oprichting van een ‘Hogere school voor Familiale Opleiding’ in Maaseik. Meisjes van goede afkomst konden in die school een extra jaar volgen na hun middelbaar onderwijs. Het programma bestond uit een mengeling van praktische en theoretische vakken die uiteenliepen van bakken en houtbewerking tot talen. De hogere huishoudschool bestond bijna vier jaar, maar verdween toen Denklau vertrok naar de Trapistinnen van Claire-Fontaine. Na een korte periode in Bouillon, verhuisde ze naar de ursulinen van Hasselt waar ze haar engagement verderzette en de rest van haar leven zou blijven.
Engagement
De Hummeltjes In Hasselt zette Denklau zich verder in binnen het onderwijs en de kinderzorg. Daarbij had ze specifieke aandacht voor de ondersteuning van gezinnen in nood. Ze leidde meisjes op tot kinderverzorgsters en nam initiatief voor de oprichting van vzw ‘de Hummeltjes’, de eerste kinderopvang in Limburg. Zo kwam ze tegemoet aan de nood van gezinnen voor kinderopvang in de groeiende provinciehoofdstad, die steeds meer industrie en diensten aantrok.Leuven. KADOC. Beeldarchief Ursulinen Bisdom Hasselt. Nr. 43.
Engagement Leerling-kinderverzorgsters kregen van Denklau een sterk waardenkader mee, zo zou ze hen de volgende deviezen meegeven: ‘Mens zijn, een goed mens zijn, dat is het enige belangrijke in deze wereld’ en ‘Geef kinderen veel liefde, daar krijgen ze nooit genoeg van, en luister naar de ouders hun verhaal voor je gaat oordelen.'Leuven. KADOC. Beeldarchief Ursulinen Bisdom Hasselt. Nr. 44.
Die spreuken zette Denklau in de praktijk door zich actief te engageren voor kinderen in moeilijke situaties. De Hummeltjes voorzag een noodopvang waar kinderen elk moment opgevangen konden worden. Daarnaast zette Denklau zich internationaal in voor het welzijn van kinderen. Ze organiseerde vakanties voor kinderen uit de achterbuurten van Parijs en zocht een nieuw thuis voor achtergelaten weeskinderen uit onder andere India en Indonesië. Ook bood ze humanitaire hulp in oorlogssituaties. Ze schreef bijvoorbeeld bedelbrieven om geld in te zamelen om vrachtwagens met hulpgoederen naar het toenmalige Joegoslavië te sturen.Leuven. KADOC. Beeldarchief Ursulinen Bisdom Hasselt. Nr. 25, 43 en 44. In 1997 werd ze voor haar humanitaire hulp gekroond tot ereburger van de stad Ivanc Grad (Kroatië).Leuven. KADOC. Archief Ursulinen Bisdom Hasselt.
Denklau bemiddelde en hielp waar mogelijk. Zo getuigde Marleen Van Minnebruggen in een krantenartikel: 'Zuster Stanislas heeft echt wel moeite gedaan om de vrouw te vinden die me had achtergelaten. Viavia was ze te weten gekomen dat mijn moeder in Visé aan de slag was. Niet alleen als dienster in een taverne, maar ook als prostituee. Ze heeft haar kap thuisgelaten en is tot in de hoerenbuurten navraag gaan doen, maar zonder resultaat.' Ook Faroek Ozgünes raakte via de bemiddeling van Denklau terug in België, nadat hij zonder paspoort met zijn moeder en zus in Turkije was achtergelaten door zijn vader.
Netwerk Ook in hoge Europese kringen was Denklau bekend. Verschillende Europese koningshuizen zouden haar om advies gevraagd hebben bij de keuze van hun kinderverzorgsters. Zeker het Belgisch hof vertrouwde op haar expertise. De kinderen van koning Albert II en koningin Paola hadden Limburgse kinderverzorgsters, net zoals kroonprinses Elisabeth. Op die manier bouwde ze een invloedrijk netwerk uit dat ze aansprak om hulp te bewerkstelligen.
Denklau bleef actief tot haar overlijden in 2002. Dankzij haar gedrevenheid en engagement slaagde ze erin een brede positieve impact na te laten. De Hummeltjes is tot vandaag een van de grotere opvangcentra in Limburg. Bovendien zorgde ze ervoor dat verschillende kinderen de nodige zorg en steun kregen om later sterk in het leven te kunnen staan.
Categorie:Duits geestelijke